SPORT 24 - Στέλιος Μαρκάκης

Μάλιστα. Μετά από ουκ ολίγα… «μαστίγια» ένθεν κακείθεν φτάσαμε, λοιπόν και στο παιχνίδι-καρότο της χρονιάς. Το ντέρμπι των «αιωνίων» που, είτε έτσι είτε αλλιώς, θα σηματοδοτήσει τη χρονιά και για τις δύο ομάδες.

Ο Παναθηναϊκός, αντιμέτωπος όλη τη χρονιά
όχι μόνο με τα αμυντικά του προβλήματα (προβλήματα που αφορούν κατά 99% την ανεπάρκεια του τεχνικού του διευθυντή και την ανάγκη της διοίκησής του να πλασαριστεί επικοινωνιακά ως διοίκηση… άλλης ομάδας, άλλων εποχών),
με τα προπονητικά και αγωνιστικά του λάθη,
με τα «πολυμετοχικά» του αλληλομαχαιρώματα,
αλλά και μ’ έναν έμπειρο και πολύ ισχυρό επικοινωνιακό μηχανισμό απαξίωσης της προσπάθειάς του,
αναζητεί στο ντέρμπι την εμφάνιση πάνω στην οποία θα μπορέσει να οικοδομήσει πειστικά το φετινό του προφίλ, της ομάδας που απολαμβάνει δίκαια τους καρπούς της μεγάλης επένδυσής της.
Μια εμφάνιση που θα πει: «ορίστε, τι μιλάτε;», θα δικαιώσει τις αδεξιότητες, τα λάθη, τις υπερβολές, τα ολισθήματα προς «αλλότριες» (υπό νορμάλ συνθήκες τελείως ξένες προς τον μέσο παναθηναϊκό οπαδό) επιλογές και, εν τέλει, θα αποτιμήσει τα πάντα στη χρονιά ως «καλώς καμωμένα».

Ο Ολυμπιακός, απ’ την άλλη, αντιμέτωπος όλη τη χρονιά
όχι μόνο με τα λάθη, αλλά και
τη νωθρότητα και την οικονομική αδυναμία της διοίκησής του (σε επίπεδο υλικού, αλλά και προπονητών που το διαχειρίστηκαν –προφανέστατα- λάθος),
αναζητεί στο ντέρμπι μια εμφάνιση που θα προσφέρει πειστικό θεμέλιο στον επικοινωνιακό μηχανισμό που αναφέραμε πιο πάνω.
Μια εμφάνιση που θα «χαλάσει το πάρτι», θα πει: «δεν το κατακτήσατε, μας το κλέψατε» και θα επιτρέψει στον πρόεδρο να τελειώσει τη χρονιά όχι τελείως «τσαλακωμένος» σε προφίλ και με πειστικό άλλοθι για όλα όσα πρόκειται να κάνει στο άμεσο μέλλον (με δυό λέξεις, ένα πέρασμα σε μια νέα εποχή, για το μεγαλείο ή όχι της οποίας δεν θα έχει ο ίδιος άμεση σχέση).

Με δεδομένο ότι,
1: οι «ειδικοί», αν ψάξουν, θα βρουν εφέτος περίπου παρόμοια (άντε να ‘ναι 55-45% «πράσινα») «υπέρ» και «κατά» λάθος σφυρίγματα για τις δύο ομάδες, αλλά και ότι,
2: αν ο Παναθηναϊκός είχε πράγματι «παράγκα» (αδίστακτη και χυδαία στους τρόπους της όπως η αλήστου μνήμης), το αυριανό ματς θα ξεκινούσε ίσως και με 12-13 πόντους διαφορά από τον Ολυμπιακό και όχι με 7
κατά βάθος γραφικότητες, δηλαδή κι απ’ τη μία κι απ’ την άλλη πλευρά.
Αλλά το παιχνίδι παίζεται και σ’ αυτό το επίπεδο, οπότε δεν μπορεί να αγνοήσει κανείς και αυτή τη διάσταση. Προσωπικά την αγνοώ, αλλά, ως ανάγκη, την κατανοώ.
Πάμε, όμως, παρακάτω.

Παρακάτω είναι, φυσικά, το αγωνιστικό μέρος του όλου ζητήματος.
Στον πρώτο γύρο, η επιλογή του Τεν Κάτε (που δεν είχε στη διάθεσή του τον Καραγκούνη) να ξεκινήσει το ματς με τον Γκάμπριελ και τον Σεϊταρίδη στην ενδεκάδα και να αλλάξει τον Σιμάο με τον Νίνη στο 63΄ έπαιξαν σοβαρό ρόλο στην ήττα του Παναθηναϊκού, όπως αντίστοιχο ρόλο έπαιξε και το «φονικό ένστικτο» του Μήτρογλου, για τον οποίο είχα γράψει –από- τότε στο GOAL ότι «αν λεγόταν… ”Μητσίνιο” και ήταν απ’ τη Βραζιλία θα γράφαμε γι’ αυτόν ότι κοστίζει ήδη 15.000.000 ευρώ».
Στο ίδιο ματς, είχα επίσης την άποψη ότι ο Παναθηναϊκός άφησε πάρα πολύ χώρο στον Ζαϊρί να παίξει και από τις δύο πλευρές και σε όλη τη διάρκεια του ματς δεν πήρε είδηση τη ζημιά που του έκανε ο Όσκαρ παίζοντας στον άξονα από τη σέντρα ως τις δύο περιοχές (ρόλος που επέτρεψε στον Ντουντού και τον Μαρέσκα να κάνουν τη χρήσιμη δουλειά του «γεμίσματος» των άκρων. Εκεί όπου κρίθηκαν, εν τέλει, όλα).
Το αυριανό ματς είναι διαφορετικό. Ο Ντουντού δεν παίζει. Ούτε ο Ζαϊρί. Ούτε ο Λεονάρντο (ως μπακ-απ του Ζαϊρί). Τον Όσκαρ τον έχουν φάει οι προπονητές της κερκίδας –που κάνουν το πραγματικό κουμάντο στην ομάδα. Ίσως –δεν το πιστεύω, αλλά έτσι λέει ως τώρα το ρεπορτάζ- ούτε ο Μέλμπεργκ να παίξει. Θεωρητικά, ο Ολυμπιακός είναι με την πλάτη στον τοίχο.
Απ’ την άλλη, ωστόσο, ό,τι είχα επίσης γράψει τότε, στον πρώτο γύρο, για τη φάση του δεύτερου γκολ
(ότι δηλαδή, εκεί «συμπυκνώνεται όλη η αδυναμία του Παναθηναϊκού να εισπράξει στο γήπεδο όσα (κι αν) ξοδεύει έξω απ’ αυτό: στο ξεκίνημα της φάσης, μόνος σαν τον Λούκυ Λουκ στο ηλιοβασίλεμα, ο Μήτρογλου κουνάει το χέρι ζητώντας πάσα. Μετά από κούρσα τριάντα μέτρων, η σέντρα του γίνεται, σηκώνεται με κάθε άνεση, σουτάρει στον αέρα, το καρφώνει και… τότε μόλις στο πλάνο φαίνεται ο ασθμαίνων Σεϊταρίδης, να έρχεται να καλύψει τη δεξιά πλευρά»)
εξακολουθεί και ισχύει και σήμερα: ο Παναθηναϊκός έχει άμυνα τόσο αστεία που πολύ συχνά τον οδηγεί σε (γκολ για) κλάματα…
Πειράματα τύπου Σεϊταρίδη και Γκάμπριελ, ο Νιόπλιας δεν προβλέπεται να κάνει. Πλην όμως ότι, γενικά, ο Παναθηναϊκός
–όπως σωστά επισημαίνει στο ποστ του και ο «Τσάρλι», τον οποίο καλωσορίζω θερμώς στην παρέα του sport24-
ακόμη δεν έχει βρει τρόπο να αντιμετωπίσει σωστά φορ με το στιλ (και τις δυνατότητες) του Μήτρογλου παραμένει γεγονός. Όπως, ειδικά για το αυριανό παιχνίδι, ισχύει ότι δεν έχει στη διάθεσή του και καθαρόαιμα πλάγια μπακ.

Ήταν ευχάριστη έκπληξη για μένα, λοιπόν, να διαβάσω στα σημερινά ρεπορτάζ ότι ο Νιόπλιας προσανατολίζεται σε μια λύση που από εδώ τουλάχιστον, έχει προταθεί μήνες τώρα: ο Κατσουράνης στο κέντρο της άμυνας. Τα υπόλοιπα, πάλι –του ρεπορτάζ επαναλαμβάνω- δεν μου έκαναν έκπληξη. Ότι δηλαδή, για λόγους που μου διαφεύγουν, ακόμη και με τον Κατσουράνη στόπερ, προσανατολίζεται σε κέντρο με Σιμάο-Σίλβα-Καραγκούνη και σε τετράδα στην άμυνα με τον Μπίαρσμιρ στην ενδεκάδα.
Απόντων πλάγιων μπακ (ενδεχομένως και του Σαριέγκι), κατά τη γνώμη μου, ο Παναθηναϊκός έχει πολύ μεγαλύτερη τύχη στο ματς αν παίξει με τριάδα στην άμυνα (Καντέ, Κατσουράνης, Βύντρα) Σιμάο-Σίλβα μπροστά τους, Καραγκούνη κεντρικό χαφ και, μπροστά του, Σαλπιγγίδη δεξιά, Λέτο αριστερά και Νίνη σε ελεύθερο ρόλο, όλοι πίσω απ’ τον Σισέ.
Από το ματς του πρώτου γύρου, βλέπετε, δύο νέα πρόσωπα έχουν προστεθεί στο ρόστερ του Ολυμπιακού (Λούα Λούα και Ντάτολο) και είναι αμφότεροι παίχτες που, αν μη τι άλλο, μπορούν να αξιοποιήσουν άριστα τον Μήτρογλου –διότι έχω την εντύπωση ότι τέτοιο δώρο όπως το να ξεκινήσει τον «σοφτ» Ντέρμπισάιρ δεν θα κάνει ο Μπάντοβιτς στον Παναθηναϊκό.
Το μυστικό του ματς είναι, για μένα, το να κρατηθούν σε απόσταση μεταξύ τους οι γραμμές του Ολυμπιακού και, αν ισχύει το ρεπορτάζ και ο Τοροσίδης παίξει δεξί μπακ και όχι στα χαφ, ο καλύτερος τρόπος για να γίνει αυτό είναι να βρεθούν αντιμέτωποι με πολλούς παίκτες ο Στολτίδης και ο Μαρέσκα στο κέντρο.
Φυσικά, έχω την εντύπωση ότι μέχρι την τελευταία στιγμή ο τεχνικός του Ολυμπιακού θα δει τα πράγματα πιο καθαρά και θα προτιμήσει Μέλμπεργκ (ή Ζεβλάκοφ)-Αβραάμ κέντρο άμυνας, Γκαλίτσιο δεξιά, Ραούλ Μπράβο αριστερά και τον Τοροσίδη στα χαφ και, σε τέτοια περίπτωση οι «πράσινοι» θα πρέπει να βρουν τρόπο να παίξουν αποτελεσματική άμυνα (στο χώρο) σε Λούα Λούα και Ντάτολο. Δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο.
Σε κάθε περίπτωση, από πλευράς Παναθηναϊκού θεωρώ πολύ πιο ρεαλιστική προσέγγιση του ματς το «ένα γκολ θα φάμε όπως και να ‘χει, ας δούμε με ποιο τρόπο θα βάλουμε δύο», παρά το «ασφαλίζω την άμυνα και παίζω στην κόντρα».

Τέλος πάντων, όλα στο χορτάρι κρίνονται έτσι κι αλλιώς και το ματς απέχει πια μόλις κάτι παραπάνω από 24 ώρες. Σε καμιά τριανταριά (ώρες) λοιπόν, τα ξαναλέμε ξέροντας και το αποτέλεσμα. Που ΔΕΝ κρίνει τα πάντα, κρίνει όμως πολλά…