SPORT 24 - Στέλιος Μαρκάκης

Στην Ελλάδα της υπερβολής, το να μην καταφέρεις την 3η αγωνιστική να κερδίσεις τον Άρη του Μπάγεβιτς σ’ ένα γήπεδο ασφυκτικά γεμάτο από υποδειγματικούς σε συμπεριφορά, παλμό και πάθος υποστηρικτές του γηπεδούχου*, είναι… σαφής απόδειξη (ούτε καν ένδειξη!), ότι, πάει: το έχασες το πρωτάθλημα!
Αντίστοιχα, το να κερδίσεις με απόδοση κάτω του μετρίου έναν ΠΑΟΚ με χίλια προβλήματα σε μια μισοάδεια, αρκούντως βωμολοχούσα, αλλά κατά τα λοιπά εξαιρετικά άνευρη, άχροη, άοσμη και άγευστη Λεωφόρο (και ενώ ο διαιτητής έχει ξεκινήσει το σερί των ανόητων αποφάσεών του αρνούμενος –στο 0-0- πεντακάθαρο πέναλτι στον «Δικέφαλο»), είναι σαφής απόδειξη (ούτε καν ένδειξη), ότι, πάει: είσαι πλέον ομάδα που ξέρει πώς να παίρνει «επαγγελματικές» νίκες και, συνεπώς, φαβορί για τον τίτλο…

Όσοι παρακολουθείτε τα γραφόμενά μου για κάποιο ικανό διάστημα, θα γνωρίζετε ότι τέτοιου είδους αφορισμούς και through-the-crystal-ball «προφητείες» τις ξεπερνώ με χαμόγελο –συνήθως συμπάθειας.

Το πρωτάθλημα είναι ένας αγώνας αντοχής στην έκβαση του οποίου παίζουν ρόλο ένα σωρό πράγματα:
όχι μόνο οι τραυματισμοί και οι τυχόν απουσίες από κάρτες, άλλα και οι… Τέρορ-βίτσες
(από τις πλέον επιτυχημένες «βαπτίσεις» μου σε όλα τα 12 χρόνια ύπαρξης του «Κασκαντέρ», πιστεύω) και οι Ζολώτες,
οι αγωνιστικοί χώροι
(που, ενίοτε, είναι είτε υπέρ το δέον είτε καθόλου «χλοεροί»),
οι «κακές στιγμές»
(και οι καλές τέτοιες)
και, βέβαια, οι… αντίπαλοι, έτσι;

Διότι είναι ίσως ταιριαστό με το πνεύμα του νεοέλληνος το να θεωρεί ότι ποτέ δεν «κερδίζουν» βαθμό ή βαθμούς οι αντίπαλοι του Ολυμπιακού, του Παναθηναϊκού και της ΑΕΚ (αλλά, απλώς… τους χάνουν μόνοι τους, οι ίδιοι), πλην όμως, το καταραμένο το ποδόσφαιρο το έχει αυτό το ενοχλητικό χαρακτηριστικό: τον… απέναντι, εννοώ, που, όπως και να ‘χει το πράγμα, κάποιο ρόλο παίζει κι αυτός, έτσι δεν είναι;

Ας μη βιαζόμαστε, λοιπόν: όπως ο ΟΦΗ της περασμένης αγωνιστικής (και ο τρόπος με τον οποίο έπαιξε) δεν ήταν ο αντίπαλος που προσφερόταν για «πανηγυρισμούς» στον Ολυμπιακό, έτσι και ο Άρης του Μπάγεβιτς (και ο τρόπος με τον οποίο έπαιξε) δεν είναι και ο αντίπαλος για τον οποίο δικαιούσαι να… κόψεις φλέβες επειδή δεν κατάφερες να τον νικήσεις.
Και αντίστοιχα, επειδή ο αντίπαλος της περασμένης αγωνιστικής λεγόταν «Εργοτέλης» και ο χθεσινός «ΠΑΟΚ», αυτό δεν σημαίνει ότι, προς το παρόν (και μέχρι ο «Δικέφαλος» να διορθώσει όλα όσα έχει –ορθότατα!- θέσει ως πρώτες προτεραιότητες ο πρόεδρός του) διαφέρουν δα και τόσο όσο ορίζει η ιστορία και το μέγεθός τους ότι θα έπρεπε να διαφέρουν.
Για μένα, αυτό γράφω και στο Goal σήμερα, ο Ολυμπιακός απλώς έδειξε ότι η μετάβασή του από το σύστημα… «έχω Ζιοβάνι ή Ριβάλντο, κάποιο ‘’μαγικό’’ θα κάνουν σε κάποια στιγμή και θα ξεκλειδώσω την πόρτα», στο σύστημα «παίζω από τα άκρα, όπως όλες οι σύγχρονες ευρωπαϊκές ομάδες», δεν είναι μια μετάβαση που θα γίνει εύκολα, γρήγορα ή «αναίμακτα».
Αυτό το δεύτερο σύστημα ΕΙΝΑΙ πιο σωστό και, όταν εφαρμοστεί όπως πρέπει, πιο αποτελεσματικό (καθώς είναι και πολύ πιο ευέλικτο) απ’ το παλιό. Απαιτεί όμως είτε ένα αμυντικό χαφ με μεγάλη μπαλιά είτε λύσεις για τον «βομβαρδισμό» της αντίπαλης εστίας με καλά σουτ και για το «γέμισμά» της με «κρυφούς» επιτιθέμενους. Είναι περίπλοκη εξίσωση, αλλά έχει λύση. Για την ακρίβεια, έχει πολλές λύσεις. Με υπομονή, θα βρεθούν.
Το παράδειγμα του χθεσινού αντιπάλου, του Άρη, είναι χαρακτηριστικό: με το υλικό που έχει στα χέρια του, ένας καλός προπονητής όπως ο Μπάγεβιτς, μοιάζει ήδη να βρίσκει την ισορροπία που Όγιος και Ολίβα δεν κατάφεραν να βρουν (κι ο Ερνάντες κατάφερε σχεδόν εντελώς να βρει, αλλά, πριν ολοκληρώσει… απολύθηκε): μια φύσει (λόγω παικτών) επιθετική ομάδα που «αγνοεί» την άμυνα είναι χαμένη, τόσο ακριβώς όσο και μια «αμυντικογενής» που αγνοεί την επίθεση. Η χρυσή τομή είναι το ζητούμενο και ο Ντούσαν μοιάζει να τη βρίσκει –έχοντας στα χέρια του και μια προφανή κληρονομιά-παρακαταθήκη από τον προκάτοχό τους, μιας καλής φυσικής κατάστασης (σημείου-κλειδί για μια ομάδα, ειδικά στις αρχές μιας διοργάνωσης).

Στη Λεωφόρο, πάλι –και παρά το θετικό αποτέλεσμα- ο Παναθηναϊκός δεν έδειξε καλό πρόσωπο. Θαυμάζω τον Καραγκούνη (και τον θαυμάζω πολύ και ως παίκτη και για τα «ατσάλινα μπαλάκια» του, αγωνιστικά και άλλα**), αλλά εξακολουθώ να επιμένω ότι χαραμίζεται όταν παίζει με την «υποχρέωση» να περνάει όλο το παιχνίδι απ’ τα πόδια του. Και παρότι ο Σαριέγκι (όπως, άλλωστε, αναμενόταν –στην Ισπανία έπαιζε, βασικός, δεν ήταν παγκίτης στο Τιμπουκτού) αποτελεί πολύτιμη προσθήκη στο ρόστερ, τα άκρα της άμυνας εξακολουθούν να μην προσφέρουν στην παραγωγή παιχνιδιού από τις πτέρυγες. Η χθεσινή νίκη δεν πρέπει να «ξεγελάσει» τον Πεσέιρο ως προς το τι θα συμβεί εάν η ομάδα βρεθεί με αντίπαλο που θα αγωνιστεί απέναντί της με πιο «ωφελιμιστικό» τρόπο και θα διαθέτει περισσότερους αυτοματισμούς στην ανάπτυξή της.

Αυτά –τα αγωνιστικά. Και, πού είστε; Αν κερδίσει η ΑΕΚ τον Λεβαδειακό, μη… βγάλουμε πάλι από το απόγευμα πρωταθλήτρια, ΟΚ; Ας περιμένουμε λίγο. Ως την… 4η, έστω αγωνιστική!

Η ΚΕΡΚΙΔΑ ΤΟΥ ΑΡΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΥ

*,**: Η (τέλεια) χθεσινή εικόνα των κερκίδων στο «Κλεάνθης Βικελίδης»
(σ’ ένα γήπεδο, δηλαδή, όπου, έως πολύ πρόσφατα κιόλας, διαδραματίζονταν κάθε τόσο μερικές από τις πλέον παράλογες, λόγω και έργω χυδαίες, απολύτως κατακριτέες και εντελώς απαράδεκτες σκηνές του ελληνικού ποδοσφαίρου)
είναι μια εικόνα που δείχνει με τον πλέον εμφατικό τρόπο, ότι όταν υπάρχει ΘΕΛΗΣΗ, βρίσκεται και ΤΡΟΠΟΣ να συνδυαστούν τα πάντα: ακόμη και το λάδι με το νερό –πόσο μάλλον η ΩΡΑΙΑ συμπεριφορά με την έννοια του «οργανωμένου» οπαδού.
Και γι’ αυτό, η πιο πάνω εικόνα είναι για μένα και ο ΕΜΠΡΑΚΤΟΣ αντίλογος στην ολίγο «φοβική» στάση των ανθρώπων του Παναθηναϊκού απέναντι στο συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι των δικών του οργανωμένων φιλάθλων.
Είναι μια στάση που οδήγησε στο (και) χθεσινό αποκαρδιωτικό θέαμα των μισοάδειων κερκίδων και ανάγκασε τον
(είπαμε: αυθεντικά Παναθηναϊκό στην καρδιά)
Γιώργο Καραγκούνη να τολμήσει να δηλώσει, πριν τον διακόψει έντρομος και βιαστικά ο ρεπόρτερ της ΝΕΤ, το αυτονόητο: ότι «ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ ΛΥΣΗ».

Δεν είμαι απ’ αυτούς που πιστεύουν στ’ αλήθεια ότι μια καλή (ή έστω καλύτερη από τον αντίπαλο) ομάδα θα χάσει ένα παιχνίδι επειδή δεν έχει ζωηρή και ένθερμη κερκίδα.
Ούτε απ’ αυτούς που, για να χαϊδέψουν αυτιά, θα αποδεχθούν το αντίθετο: ότι μια κακή (ή έστω χειρότερη από τον αντίπαλο) ομάδα θα κερδίσει ένα ματς επειδή έχει τέτοια, ζωηρή και ένθερμη κερκίδα.
Τα ματς τα κερδίζουν οι έντεκα στο γήπεδο κι αν υπάρχει ποτέ «δωδέκατος παίκτης», αυτός είναι, κατά κανόνα ο διαιτητής, και σπάνια, πολύ σπάνια, ο κόσμος στις κερκίδες.

Ως άνθρωπος που ζει από το ποδόσφαιρο (απ’ τον αθλητισμό γενικότερα), όμως, δεν είμαι κι απ’ αυτούς που θα ΑΠΟΚΟΨΟΥΝ το παιχνίδι από το πιο ζωντανό κομμάτι του, από τη ΡΙΖΑ του, η οποία ήταν, είναι και θα παραμείνει, ο απλός κόσμος που αισθάνεται τόση αγάπη για την ομάδα του, ώστε να «οργανωθεί» στο όνομά της!
Όλα τα μέλη του «Ενιαίου Φορέα» δεν έχουν τελειώσει τη Βαρβάκειο και τη Φιλοσοφική, ούτε παίζουν όλοι τένις και σκουός ακούγοντας στο iPod τους είτε Ραχμάνινοφ είτε κάνα μαγνητοφωνημένο σεμινάριο του Ντεριντά για την αποδόμηση του στρουκτουραλισμού.
Σε ΚΑΜΙΑ περίπτωση όμως δεν είναι και όλοι τίποτε τελειωμένα πρεζόνια με εγκληματικά ένστικτα και ποινικό μητρώο παχύ όπως τα (αχτύπητα -μισοψημένα) φιλέτα των καλών εστιατορίων της Κηφισιάς και του Κολωνακίου.
Άλλωστε, ΟΥΤΕ οι «εγκεκριμένοι» οργανωμένοι είναι όλοι απόφοιτοι του Κολλεγίου, με πτυχίο στη διοίκηση επιχειρήσεων και τρεις κωδικούς σε τρεις διαφορετικές τράπεζες για να παίζουν «βαριά χαρτιά» στο Χρηματιστήριο ή κάνω λάθος;
Και, σε κάθε περίπτωση, αν κάποιος, από πλευράς του, ΔΕΝ διεκδικεί το «αλάθητο»
(αλλά, αντίθετα, παραδέχεται εξ αρχής και με παρρησία ότι έχει μερίδιο ευθύνης για μια διαμορφωμένη κατάσταση)
και αυτό που ζητά δεν είναι η… επιβολή της άποψής του ντε και καλά, αλλά ο διάλογος
(τον οποίο, απλώς, επιθυμεί πρόσωπο με πρόσωπο και όχι πρόσωπο με… αντιπρόσωπο),
νομίζω ότι, κατ’ αρχήν, δικαιούται να ακουστεί.
Το «δεν πα’ να παίξουμε σε μισοάδειο γήπεδο, αρκεί να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο ότι δεν θα γίνουν ‘’επεισόδια’’ –ή και ότι, απλώς, δεν θα ακούσουμε ποτέ γκρίνια για την εικόνα μας, όποια κι αν είναι αυτή», δεν είναι λύση, σε κανένα πρόβλημα. Είναι το ίδιο, ως λογική, ένα πρόβλημα που προσθέτει λίγη ακόμη περιφέρεια σ’ έναν φαύλο κύκλο.

Ο Καραγκούνης, παιδί σάρκα εκ σαρκός του Παναθηναϊκού και ίσως μοναδικός παίκτης στην ομάδα σήμερα που διαθέτει επαρκές ποδοσφαιρικό ανάστημα, επαρκή πρότερη (και μάλιστα όχι μονίμως «αγαπησιάρικη», εκ μέρους της κερκίδας) εμπειρία και επαρκή… άγνοια κινδύνου για να εναντιωθεί, έστω και έμμεσα, στα όσα ορίζει ως «σωστά, καλά και αγαθά» το επιτελείο των opinion makers της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, δεν εκφράζει (μόνο) τον «Ενιαίο Φορέα» -
που, έτσι κι αλλιώς, αν μπορούσε, θα πήγαινε στο γήπεδο «και με κρύα και με χιόνια» και είτε αντίπαλος είναι ο Ολυμπιακός κι ο ΠΑΟΚ είτε η Βέροια και ο Λεβαδειακός.
Κατά βάθος, εκφράζει (και) ένα τεράστιο κομμάτι των φίλων της ομάδας που δεν είναι οργανωμένοι και που, ίσως χωρίς να ξέρουν καν γιατί, πάντως δεν κάνουν κέφι να πάνε στο γήπεδο, ακόμη κι όταν ο αντίπαλος είναι ο Ολυμπιακός ή ο ΠΑΟΚ!
Και ΑΥΤΟ το κομμάτι, υποθέτω, ότι θέλει πίσω στη Λεωφόρο η ΠΑΕ Παναθηναϊκός. Όμως, αυτό, δεν είναι μια «ξεκάρφωτη» πηγή γάργαρου νερού, άσχετη και αποκομμένη από τον «υδροφόρο ορίζοντα» των οπαδών της ομάδας. Είναι η ΦΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΣΥΝΕΧΕΙΑ, μέσα από το «φιλτράρισμα» σε διαθέσεις και συμπεριφορές που επιβάλλουν ένα σωρό παράγοντες –ο χρόνος που περνάει, η ωριμότητα που επέρχεται, η εμπειρία κι από καλές κι από κακές στιγμές, που, στην πράξη, αμβλύνει τα όποια συναισθήματα δημιουργεί το «τώρα», και ούτω καθεξής.
Να το πω με δυό λόγια: ασφαλώς και μπορεί να ζήσει και με τελείως άδεια Λεωφόρο ο Παναθηναϊκός. Και κερδοφόρος ακόμη μπορεί να είναι.
Όμως, μεγάλη μια ομάδα δεν την κάνει ο ισολογισμός της.
Ούτε καν οι τίτλοι της. Μ’ αυτή τη λογική, ούτε ΑΕΚ ούτε ΠΑΟΚ ούτε Άρης θα υπήρχε, ίσως ούτε καν Ολυμπιακός, μετά τα “πέτρινα χρόνια”.
Μια ομάδα την κάνει μεγάλη το πλήθος του κόσμου που δείχνει ΕΜΠΡΑΚΤΟ και όχι «φιλολογικό» ενδιαφέρον γι’ αυτήν, είτε παίρνει τίτλους είτε όχι.

Και, μ’ αυτή τη λογική, αναρωτιέμαι: ποια ομάδα στον κόσμο έχει την πολυτέλεια να χάνει (έστω και απλώς σε ΕΙΚΟΝΑ γηπέδου –εικόνα που, από μόνη της, είναι «δήλωση» προς πάντα ενδιαφερόμενο) έστω και ένα χιλιοστό προς αυτή την κατεύθυνση;
Όπως η ιστορία δείχνει ούτε καν μια Μπαρτσελόνα, μια Ρεάλ, μια Μπάγερν, μια Μάντσεστερ, μια Λίβερπουλ, μια Γιουβέντους, μια Μίλαν δεν λειτουργεί σαν να την έχει αυτή την πολυτέλεια.
Η λογική συνεπαγωγή είναι, λοιπόν, μάλλον περιττή.
Είναι ώρα να ακουστεί το συναίσθημα –έτσι ακριβώς όπως το εξέφρασε ο Καραγκούνης!