SPORT 24 - Στέλιος Μαρκάκης

Μετά το ντέρμπι του Παναθηναϊκού με την ΑΕΚ έγραφα εδώ ότι το ροτέισον του Πεσέιρο πετυχαίνει και επειδή όλα όσα προαπαιτεί υπάρχουν στον Παναθηναϊκό και επειδή, στην πράξη, εφαρμόζεται ως τώρα με τη σωστή λογική συνήθως: όχι ως «καπρίτσιο» ή ως «αναγκαίο κακό» αλλά ως τρόπος για να παρατάσσεται σε κάθε ματς, μια ομάδα που να μπορεί να επιτίθεται καλύτερα στις αδυναμίες του καθενός συγκεκριμένου αντιπάλου και να αμύνεται καλύτερα απέναντι στα ατού του.
Με την ΑΕΚ, συνέβη αυτό: η απρόσμενη, «ενοχλητική» παρουσία του Μάντζιου στο αργό κέντρο άμυνάς της, σε συνδυασμό με τη διεισδυτικότητα του Σαλπιγγίδη και τα πνευμόνια του Δημούτσου, του Καραγκούνη και του Μάτος στο κέντρο, έκαναν τη διαφορά.
Με τη Λάρισα, όμως, από τις πέντε αλλαγές σε σχέση με την αρχική ενδεκάδα του ντέρμπι, τουλάχιστον οι τρεις έμοιαζαν να έγιναν… για να γίνουν.

Έστω, θέλω να πω, ότι εφόσον ο Σέριτς είναι τιμωρημένος, είχε θέση ο Φύσσας στην ενδεκάδα –είναι, άλλωστε και πιο «αμυντικός» απ’ ότι ο Κροάτης και το χθεσινό ματς απαιτούσε μπακ που να μην «ξεχνιούνται». Έστω και ότι ο Βύντρα, για τους ίδιους λόγους, έπρεπε να αντικαταστήσει στην αρχική ενδεκάδα τον Νίλσον.
Ο Ίβανσιτς, όμως, δεν ταίριαζε (για την ακρίβεια: η… απουσία του «ελβετικού σουγιά» που λέγεται Δημούτσος δεν ταίριαζε), στο ξεκίνημα του αγώνα, απέναντι σε άκρα όπως αυτά της Λάρισας.
Και το δίδυμο Εντόι-Παπαδόπουλου, ειλικρινά δεν μπορώ να βρω για ποιο λόγο τακτικής θα μπορούσε να αποδειχθεί καλύτερο από το δίδυμο που ξεκίνησε το ντέρμπι:
Η Λάρισα, εννιά στις δέκα φορές (το ίδιο έκανε και χθες) παίζει με πέντε χαφ –στους οποίους, κατά στιγμές προστίθενται όχι μόνο οι δύο ακραίοι μπακ αλλά ακόμη κι αυτός ο Μπακαγιόκο, που, οπισθοχωρεί προκειμένου είτε να παίξει το 1-2 και να εκμεταλλευτεί την ταχύτητά του, είτε να λειτουργήσει ως τροφοδότης, κυρίως προς τα άκρα.
Ακριβώς γι’ αυτό λοιπόν, ο Παναθηναϊκός (που βασίζει το παιχνίδι του στο πρεσάρισμα από ψηλά και στις μπροστινές μπαλιές από τα χαφ) τα βρήκε σκούρα και, πρακτικώς, δεν μπήκε ποτέ στο παιχνίδι: επειδή δεν απέκτησε ποτέ κατοχή μπάλας στο κέντρο (βοήθησε σ’ αυτό και το γεγονός ότι ο Καραγκούνης, που από την ημέρα του ντέρμπι έχει δώσει δύο ματς, το ένα στο εξωτερικό, λογικό ήταν να κουραστεί γρήγορα) και δεν μπόρεσε να κάνει ευκαιρίες. Ό,τι ακριβώς του συνέβη και στο ματς με τον Αστέρα Τρίπολης, δηλαδή –μια ομάδα που επίσης παίζει συνήθως με πέντε χαφ…

Έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, μάλιστα, ο Παναθηναϊκός θα πρέπει εν τέλει να αισθάνεται και τυχερός που η Λάρισα αντιμετωπίζεται εφέτος από τους διαιτητές με τέτοιο απύθμενο θράσος (αλλά και τέτοια ακλόνητη σιγουριά ότι, κατά βάθος, επένδυση για την καριέρα τους αποτελεί ακόμη και η τιμωρία που τυχόν θα τους επιβληθεί αν ασελγήσουν απέναντί της).
Δεν πρέπει να υπάρχει άλλη ομάδα στο πρωτάθλημα που να βρεθεί με τέτοια… άνεση να χάνει στο κατάμεστο γήπεδό της από τέτοιο ολοφάνερο οφσάιντ όπως αυτό απ’ το οποίο μπήκε το γκολ του Τζιόλη. Και, όπως έδειξε η εικόνα του ματς, χωρίς αυτό το γκολ τα πράγματα θα μπορούσαν να έχουν εξελιχθεί πολύ διαφορετικά, όσο κι αν η Λάρισα (που σε επίπεδο παραγωγής παιχνιδιού είναι σίγουρα μέσα στις καλύτερες ομάδες του πρωταθλήματος) δεν μετατρέπει εύκολα τις ευκαιρίες της σε γκολ.
Άλλωστε, να μην ξεχνιόμαστε και σε κάτι ακόμη: καλό και άγιο το «ροτέισον» και δεν εφαρμόζεται για πρώτη φορά στον πλανήτη στην Ελλάδα. Ίσως ΠΟΥΘΕΝΑ αλλού στον πλανήτη, ωστόσο, να μην αφορά ΚΑΙ τον γκολκίπερ το «ροτέισον». Σε κάθε περίπτωση, αν ο Πεσέιρο θεωρεί ότι και αυτή η θέση προσφέρεται για συχνές αλλαγές, ας τις κάνει. Αλλά τότε, για ποιο λόγο δεν έπαιξε χθες ο Μάλαρτζ αντί του Γκαλίνοβιτς; Η… σειρά του ήταν. Και, απ’ την άλλη, δεν νομίζω να εντυπωσίασε και με την απόδοσή του στο ντέρμπι ο Κροάτης…

Τέλος πάντων, έχω την εντύπωση ότι, αν μη τι άλλο, η εναλλαγή ομάδων στην κορυφή της βαθμολογίας δεν θα πρέπει να μας αφήνει και… παραπονεμένους.
Από πλευράς διαιτησίας ή σοβαρότητας γενικώς, δεν νομίζω ότι έχει κάνει ούτε μισό βηματάκι εμπρός το πρωτάθλημά μας. Το να έχει ενδιαφέρον ως προς το ρετιρέ του, δεν είναι μικρό πράγμα. Σημαντικό είναι και ευπρόσδεκτο…

Το συλλαλητήριο του ΠΑΟΚ και η υποκρισία της υποκρισίας…

Απ’ την ημέρα που αποφασίστηκε το συλλαλητήριο του ΠΑΟΚ, δεν έχω γίνει δέκτης και λίγων απόψεων που κινούνται περίπου σ’ αυτό το πλαίσιο: ντροπή, αίσχος, μπλα, μπλα, μπλα, γιατί να χαριστούν χρέη, μπλα, μπλα, μπλα, γιατί να πληρώνω εγώ τον ΠΑΟΚ, μπλα, μπλα, μπλα…
Είναι τα ίδια επιχειρήματα που έχουν ακουστεί πολλές φορές, για ένα σωρό ομάδες: για τον Πανιώνιο που έγινε «Νέος», όπως και η Παναχαϊκή και δυό τρεις άλλες ΠΑΕ και ΚΑΕ, για τον Ολυμπιακό που με νόμο της Βουλής απαλλάχθηκε από τις προσαυξήσεις των χρεών του, για την ΑΕΚ, τον Άρη και τον ΟΦΗ που, μπήκαν στο 44 –το οποίο, αμέσως μετά, έπαψε να ισχύει για αθλητικές ΑΕ κ.λπ., κ.λπ.
Να ξεκαθαρίσω κάτι: και λόγω χαρακτήρα και λόγω σπουδών είμαι αρκετά ευαίσθητος σε θέματα νομιμότητας. Για τους ίδιους λόγους, όμως, είμαι πολύ περισσότερο ευαίσθητος σε θέματα δικαίου –το οποίο, καθώς θα γνωρίζετε, δεν ταυτίζεται πάντοτε με τη νομιμότητα.

Για παράδειγμα: Έτσι όπως πάει το ελληνικό κοινοβούλιο, που ξέρει κανείς; Δεν αποκλείεται να ψηφιστεί αύριο μεθαύριο ένας νόμος που θα λέει ότι οι εργαζόμενοι δεν θα πρέπει απλώς να δουλεύουν 45 χρόνια και να συμπληρώνουν τα 80 τους προκειμένου να πάρουν σύνταξη αλλά, συγχρόνως, θα πρέπει να παραδίδουν τις παρθένες κόρες τους (ή τους γιούς τους, αναλόγως) για να τις-τους διακορεύει στα 13 τους, πρώτος ο αρμόδιος υπουργός ή κυβερνητικός βουλευτής της περιοχής τους.
Και, αφού ψηφιστεί ο νόμος, θα ορίζει πλέον ένα πλαίσιο «νομιμότητας» βάσει του οποίου, όποιος αρνηθεί να παραδώσει την κόρη του ή τον γιό του θα είναι «παράνομος», άσχετα αν θα έχει όλα τα δίκια του κόσμου στο πλευρό του.

Το ελληνικό κοινοβούλιο, ακόμη, τέτοιο νόμο δεν έχει ψηφίσει. Έχει ψηφίσει όμως ένα σωρό νόμους που, στην πράξη, είναι άδικοι για το 95% του πληθυσμού και, απλώς, συνθέτουν ένα πλαίσιο νομιμότητας μέσα στο οποίο βιομήχανοι, μεγαλοεπιχειρηματίες και τραπεζίτες κινούνται ελεύθερα και αυγατίζουν τις περιουσίες τους.
Ο κρατικός μηχανισμός αυτής της χώρας είναι εδώ και πάνω από 15 χρόνια τώρα, ένας κατά βάση διωκτικός, φορομπηχτικός μηχανισμός που, κατά βάθος, δεν δείχνει να ενδιαφέρεται για την ευημερία και την πρόοδο ΚΑΝΕΝΟΣ απλού πολίτη. Στα παλιά του τα παπούτσια τον έχει γραμμένο το κράτος τον απλό πολίτη, μου φαίνεται εμένα. Χέστηκε, αν ζει ή αν πεθαίνει και χέστηκε εκατό φορές και για το ΠΩΣ ζει και ΠΩΣ πεθαίνει.
Μόνο για την ευημερία κάποιων –κυρίως επιχειρηματικών- συμφερόντων με τα οποία διαπλέκεται (ή απ’ τα οποία ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ) μοιάζει να ενδιαφέρεται πραγματικά το κράτος.
Και ίσως γι’ αυτό αποδεικνύονται στην πράξη και… υπερκομματικά αυτά τα συμφέροντα –και όσο ακριβώς πρώτα «έκαιγαν» και μετά «άλειφαν με λάδι» το ΠΑΣΟΚ, τόσο ακριβώς καίνε και μετά αλείφουν λάδι, σήμερα, τη ΝΔ.
Αποτέλεσμα; Να ευημερούν (στο μυαλό των υπουργών, τουλάχιστον) οι αριθμοί και να δυστυχούν οι άνθρωποι –εκτός αν είναι βουλευτές, υπουργοί, διαπλεκόμενο «κεφάλαιο» ή τίποτε μεγαλοδημοσιογράφοι-δούλοι του συστήματος -των βουλευτών, των υπουργών, του διαπλεκόμενου κεφαλαίου κ.λπ.

«Νομότυπος», λοιπόν, ίσως να μην είναι. Αλλά πόσο ακριβώς ΑΔΙΚΟ έχει άραγε ο κόσμος του ΠΑΟΚ όταν θεωρεί ότι δεν υπερβαίνει δα και κάποιο εσκαμμένο όταν ζητά να καταστούν απαιτητά τα χρέη της ομάδας από τα ΦΥΣΙΚΑ πρόσωπα τα οποία τα δημιούργησαν και όχι από την ΠΑΕ;
Και ότι, εφόσον αυτό δεν καταστεί δυνατό, να γραφτούν στο «χιόνι» τα χρέη, να τα πληρώσει, δηλαδή, το αδιάφορο και αναποτελεσματικό κράτος κάτω απ’ τη μύτη του οποίου (αν όχι και με την ανοχή του) ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ αυτά τα χρέη;

Για μένα, δεν έχουν άδικο. Διότι και τη συνεπαγωγή «μα, κράτος είμαστε όλοι», έχουν ΚΑΘΕ λόγο και οι οπαδοί του ΠΑΟΚ και ο καθένας μας να μη τη θεωρούν πάντοτε ισχύουσα:
Στην πράξη, βλέπετε, ΔΕΝ είμαστε «όλοι» το κράτος. Όλοι (σχεδόν) ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ το κράτος, άμεσα και έμμεσα. Αλλά το κράτος ΔΕΝ φροντίζει το ίδιο για όλους. Φροντίζει επιλεκτικά, κυρίως (αν όχι μόνο) για όσους έχει ανάγκη ή φοβάται και γι’ αυτό, ο κάθε πολίτης έχει δικαίωμα να μην του έχει εμπιστοσύνη.
Ή, τέλος πάντων, να θεωρεί βάσιμα ότι ΕΚΕΙΝΟ –το κράτος- σίγουρα δεν έχει και τόση εμπιστοσύνη στον εαυτό του και τους θεσμούς που το εκφράζουν ώστε να ΜΗΝ κάνει τα στραβά μάτια για μία ακόμη φορά, με μία ακόμη αφορμή.

Όταν στο Παγκράτι, κάτω απ’ τη μύτη της αστυνομίας και παρά τις δεκάδες καταγγελίες των πολιτών, πεντ’ έξι «γνωστοί-άγνωστοι» προκαλούν ζημιές 500.000 ευρώ στο σχολείο που τελείωσε ο… Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αλλά ΚΑΝΕΝΟΣ το αυτί δεν ιδρώνει,
όταν μετά από μόλις 4 χρόνια ΑΔΙΑΝΟΗΤΩΝ προνομίων, οι εθνοπατέρες μας στοιχειοθετούν δικαίωμα και σε σύνταξη… 1.400 ευρώ (λες και την έχουν ανάγκη κιόλας, μετά από 4 χρόνια… σωτηρίας της πατρίδας),
όταν η φύλαξη των λιμανιών κουβεντιάζεται με εταιρεία της οποίας οι μεγαλομέτοχοι καταδικάστηκαν σε ισόβια για εμπορία ναρκωτικών,
όταν η ΕΕ, όπως αποκάλυψε το χθεσινό «ΒΗΜΑ» υπολογίζει το κόστος της γραφειοκρατίας στα 15 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ευρώ το χρόνο, αλλά οι λεβέντες της κυβέρνησης ξεκινάνε την «εξυγίανση» του ασφαλιστικού ΤΙΜΩΡΩΝΤΑΣ ταμεία που είναι υγιή, προκειμένου να πάρουν τα λεφτά τους και να τα δώσουν στα ταμεία που τα έκαναν θάλασσα,
όταν κι ένα 15χρονο παιδί μπορεί, αν το ρωτήσουν, να ΚΑΤΟΝΟΜΑΣΕΙ τους εμπόρους ναρκωτικών, τους νταβατζήδες και τους διακινητές όπλων σε τουλάχιστον ΔΕΚΑ «άβατα» μέρη της Ελλάδος, αλλά ΟΥΔΕΙΣ ασχολείται κατά βάθος,
όταν υπάρχουν πλήρως εξοπλισμένα νοσοκομεία που είναι ΚΛΕΙΣΤΑ επειδή δεν έχουν προσωπικό,
όταν, έστω και μιας μέρας ψάξιμο στο Ίντερνετ αρκεί για να υποψιαστεί ακόμη και ο πλέον άσχετος γύρω από τον πιθανό τρόπο με τον οποίο ΧΑΝΟΝΤΑΙ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ευρώ επιδοτήσεων από την Ευρωπαϊκή Ένωση –προφανώς επειδή το όλο κύκλωμα που κουλαντρίζει τις επιδοτήσεις τελεί υπό την ομηρία καλοδικτυωμένων ξυπνητζήδων,
όταν κάθε μέρα δημοσιεύονται (σε… ανθυπομονόστηλα) ανατριχιαστικές ειδήσεις για τον τρόπο με τον οποίο έχει ΥΠΟΝΟΜΕΥΤΕΙ από τις βιομηχανίες σε όλη την Ελλάδα η υγεία έως και των ΤΡΙΣΕΓΓΟΝΩΝ μας (έναντι, προφανώς, μερικών γερών «χαρτζιλικιών» στις κατάλληλες τσέπες),
όταν,
όταν,
όταν,
εσείς πιστεύετε πραγματικά ότι θα χάσει η Βενετιά βελόνι αν το 1.900.000 € του (κάθε) ΠΑΟΚ πάει προς νερού του;
Εγώ δεν το πιστεύω. Και ούτε θεωρώ κατάλυση της νομιμότητας ακόμη και το να υποκύψει στον «εκβιασμό» των οπαδών του (κάθε) ΠΑΟΚ η οποιαδήποτε κυβέρνηση.
Διότι, έτσι κι αλλιώς, είμαι βέβαιος, ότι η οποιαδήποτε κυβέρνηση, μπορεί να υποκύψει (ή και ήδη, κάθε ώρα και στιγμή, υποκύπτει) και σε ένα σωρό απαιτήσεις που αφορούν απείρως περισσότερα χρήματα απ’ αυτά του (κάθε) ΠΑΟΚ, διατυπώνονται, κρυφίως κιόλας, από απείρως λιγότερους ανθρώπους απ’ όσους ενδιαφέρονται για τον (κάθε) ΠΑΟΚ και έχουν επιπλέον και απείρως πιο ΧΥΔΑΙΑ κίνητρα απ’ αυτά που παρακινούν τον κάθε οπαδό να αγνοήσει τη «νομιμότητα» και να διεκδικήσει δυναμικά ό,τι θεωρεί «δίκαιο» για την ομάδα του.

Και, εν τέλει, θεωρώ πολύ πιο υποκριτικό, διαβρωτικό και επικίνδυνο το να χρησιμοποιούνται τέτοιου είδους διεκδικήσεις για να προσφέρουν ΑΛΛΟΘΙ «χρηστής διακυβέρνησης», από το να χρησιμοποιούνται για να αποδείξουν ότι «κάτι δεν πάει καλά» σ’ αυτή τη χώρα.
Στην πρώτη περίπτωση, εννοώ, όσα καλύπτει αυτό το «χαλάκι» είναι τα πραγματικά σημαντικά. Στη δεύτερη, είναι σαφώς τα πιο ασήμαντα κι ας παίρνουν τη μεγαλύτερη δημοσιότητα.
Άλλωστε κι αυτό, 100% εκ του πονηρού συμβαίνει: για να μπορέσουν τίποτε μεγαλοδημοσιογράφοι-παραδουλεύτρες της πραγματικής εξουσίας να αποκρύψουν με κάπως πειστική ηθοποιία τις αληθινά τερατώδεις κλοπές, τις αληθινά σπουδαίες χαμένες ευκαιρίες και τα αληθινά κίνητρα των αφεντικών τους…