SPORT 24 - Στέλιος Μαρκάκης

Με τον ήλιο τους βάζουν, με τον ήλιο τους βγάζουν. Τι έχουν, οι έρμοι και παραιτούνται; Το 2007 πρόλαβε να κλείσει με τη δεύτερη παραίτηση αντιπροέδρου της Σούπερ Λίγ(κ)α.
Μετά τον Πηλαδάκη, της Λάρισας και ο Σκόρδας, του Άρη, εγκαταλείπει το πόστο δηλώνοντας όχι απλώς απογοητευμένος από όσα γίνονται στο ελληνικό πρωτάθλημα
(για τη μορφή του οποίου, θεωρητικά, έχει ως αντιπρόεδρος της διοργανώτριας και ο ίδιος ουσιαστική ευθύνη),
αλλά, το χειρότερο, και πλήρη αδυναμία να παρέμβει ουσιαστικά ως προς το να πάψουν να συμβαίνουν όσα συμβαίνουν και τον βγάζουν (όπως και αρκετούς άλλους) απ’ τα ρούχα του!

Αρκετοί (οι συντριπτικά περισσότεροι είναι, για την ακρίβεια), ήδη από χθες υποβάθμισαν βολικότατα το ζήτημα ως μία ακόμη «γραφικότητα», υπό μία έννοια, του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Ξέρετε: ως, το λιγότερο μάταια και πιθανόν, έως και υστερόβουλη επίδειξη ευθιξίας, υποκριτικής κι αυτής –αφού, καθώς λένε οι πονηροί, εάν ο Σκόρδας ή ο Πηλαδάκης είχαν ομάδες που ανήκαν στις ευνοημένες, θα άφηναν τα παράπονα για άλλη εποχή και ούτε που θα σκέφτονταν την παραίτηση.

Δεν ξέρω αν είναι έτσι. Δεν με νιάζει κιόλας. Οι μύχιες σκέψεις και τα πιθανά βαθύτερα κίνητρα των ανθρώπων, όπως πολλές φορές έχω πει, δεν ανήκουν στην αρμοδιότητά μου. Και εφόσον, εκ του μακρόθεν, δεν μπορώ έτσι κι αλλιώς να τις ανιχνεύσω, προτιμώ να τους κρίνω μόνο επί των πράξεων ή των παραλείψεών τους και όχι για τις γενεσιουργές αιτίες των πράξεων ή των παραλείψεων αυτών.
Με άλλα λόγια, όποιος βολεύεται να βάζει κάτω απ’ το χαλάκι το γεγονός ότι στη Σούπερ Λίγκα δεν στεριώνει αντιπρόεδρος, ερμηνεύοντάς το όπως περιγράφω πιο πάνω (ή και όπως αλλιώς θέλει), δικαίωμά του να το κάνει.

Για μένα, μια παραίτηση είναι μια πράξη που ποτέ δεν είναι απλή. Έχει πάντοτε και παρελθόν και «παρόν» και (στόχο για το) μέλλον.

Το παρελθόν αυτών των δύο παραιτήσεων φοβούμαι ότι δεν θα το μάθουμε ποτέ, εκτός αν, κάποια στιγμή, μιλήσουν ανοιχτά οι δύο παραιτηθέντες για τους λόγους που τους οδήγησαν σ’ αυτές.
Το «παρόν» τους, πάλι (άρα και ο πιθανός μελλοντικός τους στόχος), μπορεί μόνο να υποθέσει κανείς ποιο είναι.
Με δεδομένο ότι παραιτούνται μεν με αφορμή διαιτητικά λάθη, αλλά παραιτούνται από τη Σούπερ Λίγκα
(αντί απλώς να καταγγέλλουν -διατηρώντας συγχρόνως και τη θεσμική τους θέση- τη «μακρινή» και άλλης αρμοδιότητας «κακιά ΚΕΔ της έτι χειροτέρας ΕΠΟ»)
είναι μάλλον ασφαλές να ΥΠΟΘΕΣΟΥΜΕ ότι αμφότεροι θέλουν να καυτηριάσουν, εμμέσως πλην σαφέστατα, κάτι που αφορά ΚΑΙ στο δικό τους μαγαζί, κάτι που έχει να κάνει ΚΑΙ με τον ίδιο το συνεταιρισμό ΣΕ ΣΧΕΣΗ με τη ΚΕΔ (της ΕΠΟ).

Τι είναι αυτό; Ο καθένας μπορεί να έχει την άποψή του. Εγώ τουλάχιστον, λόγου χάριν, μπορώ προχείρως να ερμηνεύσω τα μισόλογα και τα υπονοούμενα ως υποδηλώνοντα κάτι όπως, π.χ. αυτό:
ότι, ας πούμε, αν και, θεωρητικά, όλες οι ενέργειες γενικά του συνεταιρισμού και ειδικότερα η «διαπάλη» της Σούπερ Λίγκα με το βιλαέτι της ΚΕΔ (της ΕΠΟ) θα έπρεπε να διεξάγεται εξ ονόματος όλων των συνεταίρων συνολικά και όλους τους συνεταίρους να αφορά ως αποτέλεσμα
(και στόχο της να έχει τη βελτίωση του προϊόντος ως ενιαίου)
κάτι τέτοιο μάλλον δεν φαίνεται, στα μάτια των παραιτηθέντων, να γίνεται –και, αντ’ αυτού, στα μάτια των παραιτηθέντων πάντα….

Γίνεται…Stratego .
Γίνεται «ριάλιτι».
Γίνεται «γαϊτανάκι τηλεφωνημάτων».
Γίνεται… «σιγή ασυρμάτου».
Γίνονται έως και δηλώσεις που κάνουν τους φίλους των περισσοτέρων ομάδων να γελούν πικρά, σκεπτόμενοι πόσο σοφά περιγράφει μερικές καταστάσεις το παροιμιώδες «εκεί που μας χρωστούσανε, μας πήραν και το βόδι».
Γίνονται όλα εκτός από αυτά που θα επέτρεπαν να αλλάξουν τα πράγματα και να μην έχουμε, ακόμη, δυό χρόνια μετά τη δημιουργία της Σούπερ Λίγκα, αυτό που είχαμε πάντοτε: ένα πρωτάθλημα στο οποίο, στην πράξη, ωσάν «κληρονομικώ δικαίω» τρόπο τινά, υπάρχουν βασιλιάδες, πρίγκιπες και αυλή εναλλασσόμενων ευγενών και προστατευομένων απ’ τη μία και… υπήκοοι-κολλήγοι-ρακοσυλλέκτες και επαίτες απ’ την άλλη.

Φυσικά, με τη σεζόν να μην έχει καν φτάσει στα μισά της θυμίζω, το να μπορεί βάσιμα να υποθέσει κάποιος πως κάτι τέτοιο μπορεί να υπονοούν οι παραιτηθέντες αντιπρόεδροι ότι συμβαίνει, προσωπικά δεν με εκπλήσσει καθόλου.
Από το καλοκαίρι ήδη έγραφα εδώ για την… ευτυχισμένη Αυστρία και τους γάμους της,
Και, έκτοτε, άσχετα με το αν μπορώ ή όχι
–δεν μπορώ, αλλιώς θα το έκανα-
να αποδείξω στο δικαστήριο κάποια από τις υποψίες μου, δεν μπορώ, ο καψερός, και παρά να τις έχω, κάθε Σαββατοκύριακο, αυτές τις… αναλυτικές υποψίες μου για το τι έγινε, πού και γιατί.
Κι αν με ρωτάτε γιατί δεν γράφω ανοιχτά ούτε καν αυτές τις υποψίες μου θα σας απαντήσω απλά: διότι η διατύπωσή τους δεν πρόκειται, δα, να σταθεί αφορμή και για κάποια έρευνα, σοβαρή και σε βάθος, από φορείς που ΔΕΝ κινδυνεύουν όπως εγώ να τους πάρουν όλη την περιουσία και να τους ρίξουν στο κάτεργο, ώστε να διαπιστωθεί αν έχουν βάση. Το μόνο για το οποίο θα σταθεί αφορμή, θα είναι η δική μου και μόνον οικονομική και ηθική εξόντωση. Με μια απλή, ανέξοδη μήνυση για “συκοφαντική δυσφήμιση” και, βάσει του «κινεζικού» νόμου περί (ευνουχισμού του) Τύπου που ισχύει στο… αδιάφθορο Ελλαδιστάν, των αγνότατων και άσπιλων δημοσίων προσώπων, θα συρθώ στα δικαστήρια, θα εξευτελιστώ, θα πτωχεύσω και, εν τέλει, στην υποκριτική χώρα που ζούμε, θα με λιώσουν ως επαγγελματική παρουσία και κοινωνική ύπαρξη.
Γι’ αυτό και δεν τις διατυπώνω ανοιχτά τις υποψίες μου, αλλά μιλάω κι εγώ π.χ. για τους… “Αψβούργους” και τους “γάμους” τους -την ώρα που άλλοι (νομίζουν ότι, από κοινού) κάνουν “πολέμους”.

Για κάποιο παρόμοιο λόγο μάλιστα, ίσως μιλούν και με ερμηνεύσιμους «χρησμούς» και όχι με ξεκάθαρα, σταράτα λόγια και οι αντιπρόεδροι της Σούπερ Λίγκα που παραιτούνται.
Χωρίς, λόγου χάριν, να λένε, ξέρω ΄γω, κάτι σαν «υπάρχει ‘’μυστική διπλωματία’’ και επιμέρους συμφωνίες», λέμε τώρα, εμείς οι ευφάνταστοι,
αλλά μιλώντας για «Στρατέγκο», για «γαϊτανάκια τηλεφωνημάτων», για «τηλεοπτικά ριάλιτι με παλαίμαχους παίκτες», για απουσία νοήματος στην «ενασχόληση με τα οργανωτικά του πρωταθλήματος» κ.λπ., κ.λπ.
Πιθανόν επειδή και εκείνοι αισθάνονται ότι αν πουν μερικά πράγματα ανοιχτά και όχι σιβυλλικά
(κι ας είναι και πράγματα που ίσως υποπτεύονται ΧΙΛΙΑΔΕΣ άνθρωποι αλλά, επειδή δεν μπορούν οι ΙΔΙΟΙ να τα αποδείξουν στο δικαστήριο
–λες και, στις ευνομούμενες χώρες, είναι ρόλος των δημοσιογράφων και των πολιτών και όχι της ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ και των εντεταλμένων οργάνων της και των συνταγματικά προστατευόμενων αρμοδίων να το κάνουν αυτό, να παρέχουν ακλόνητο ανακριτικό υλικό στις εισαγγελικές αρχές!
-σιωπούν)
θα το πληρώσουν ακριβά. Πώς; Εκείνοι ξέρουν. Εμείς, μόνο να… υποθέσουμε, μπορούμε και πάλι, ρίχνοντας μια ματιά, π.χ. στην τηλεοπτική αγορά και τα ποσά της, στη “διαφημιστική λογική” των εταιρειών-νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου, στα αποτελέσματα μερικών αγώνων σε σχέση με τους ρέφερι που τα διαιτήτευσαν (και τους Συνδέσμους στους οποίους ανήκουν), στις τιμωρίες διαιτητών ανάλογα με το τι έκαναν σε ποιον και από ποιους παρατηρητές κ.λπ., κ.λπ.

Γενικώ: ο φίλος ενός φίλου, που έχει έναν πρώην εχθρό που έγινε φίλος και κάτι φίλοι που ήταν εχθροί μέχρι να γίνουν φίλοι, θα μας κανονίσουν ό,τι θέλουμε, μέσω ενός εχθρού ενός εχθρού (άρα φίλου) κι ενός ακόμη φίλου που παλιά ήταν εχθρός, πάει το πράγμα στην Ελλάδα.
Αποτέλεσμα: ακόμη κι αν δεν θέλουν όλοι να είναι φίλοι με όλους, δεν θέλουν πάντως και κανέναν να έχουν εχθρό. Δεν συμφέρει. Δεν θα τους βγάλει πουθενά. Ούτε θα βρουν δίκιο από κάποια «τρίτη», ανεξάρτητη αρχή η οποία θα ελέγξει τις υποψίες τους με σοβαρότητα, μεθοδικότητα και τόλμη και, στη συνέχεια, θα μπορέσει να επιβάλλει όσα πρέπει να επιβάλλει. Και άρα, είτε συμμαχούν είτε ποιούν τη νήσσαν είτε εκδηλώνουν έμμεσα τη δυσαρέσκειά τους με ποιητικές μεταφορές ή/και παραιτήσεις που, ό,τι κι αν υπογραμμίζουν ηθικώς, δεν αρκούν, πάντως, για να αλλάξουν καταστάσεις βαθιά ριζωμένες σε χώμα αφιλόξενο για τέτοιου είδους σπόρους.

Και, άρα, κάπως έτσι θα κυλήσει και η φετινή χρονιά στο ελληνικό ποδόσφαιρο: ΤΙΠΟΤΕ δεν θα αλλάξει, διότι τίποτε δεν είναι ΔΥΝΑΤΟΝ να αλλάξει όσο δεν υφίσταται θεσμικό και νομικό πλαίσιο τέτοιο ώστε οι τυχόν υποψίες να μπορούν να διατυπώνονται ανοιχτά και οι τυχόν καταγγελίες να διατυπώνονται άμεσα και όχι όπως περιέγραφε τα όσα έβλεπε μέσα στη γλυκιά της έκσταση η Πυθία.
Αυτά. Χρόνια πολλά και καλά, εύχομαι και πάλι..