SPORT 24 - Στέλιος Μαρκάκης

Πρέπει να ήταν… κατακαλόκαιρο, με 40 βαθμούς όταν λέγαμε από ‘δω ότι αγωνιστικά, η φετινή ΑΕΚ αναζητούσε πρακτικώς λύση σε ένα μόνο πρόβλημα προκειμένου να ωφεληθεί τα μέγιστα από το πιο τρανταχτό φετινό της ατού, την ταυτόχρονη παρουσία ΚΑΙ του Ριβάλντο ΚΑΙ του Λυμπερόπουλου στην ενδεκάδα, χωρίς να το «πληρώσει» σε αργή ανάπτυξη και ανεπαρκή ανασταλτική λειτουργία.
Όπως αποδείχθηκε πριν από λίγο, για να βρεθεί η λύση απαιτήθηκαν τελικά –μ’ αυτή τη σειρά:
1. Δύο χειμωνιάτικες μεταγραφές (Μπλάνκο-Εντίνιο)
2. Μια αλλαγή προπονητή (με τον νέο να είναι, αν μη τι άλλο, λιγότερο δογματικός)
3. Ο Ριβάλντο να βρει έξτρα προσωπικό κίνητρο
4. Η επιστροφή… του original (21) «Αρουαμπαρένα», που ονομάζεται Γεωργέας.
Και τα τέσσερα πιο πάνω συνέβησαν –ταυτόχρονα- απόψε στο ΟΑΚΑ:

1. Μπλάνκο και Εντίνιο ΕΙΝΑΙ οι επιθετικοί που μπορούν να κινηθούν απρόβλεπτα στην αντίπαλη περιοχή, να συμμετέχουν στο πρέσινγκ των αντίπαλων αμυντικών και να συνεισφέρουν σε ‘’ενδιάμεση’’ πάσα στο 1-2. Συγχρόνως όμως είναι και επιθετικοί που μπορούν να «προκαλέσουν» φάση κινούμενοι έξυπνα στον ελεύθερο χώρο και χωρίς να χρειάζονται τροφοδότηση «στο στόμα» από κάποιους ακραίους χαφ.
2. Ο Κωστένογλου, εξ ανάγκης ή όχι δεν έχει σημασία, διάβασε τέλεια το ματς: όταν έχεις δύο επιθετικούς σαν τον Μπλάνκο και τον Εντίνιο μπροστά, το μόνο που χρειάζεσαι για να δημιουργήσεις απόσταση μεταξύ των γραμμών του Ολυμπιακού (πράγμα που αποτελεί την αχίλλειο πτέρνα του εφέτος) είναι να βάλεις έναν… Λυμπερόπουλο (επιτέλους, μετά από ΧΡΟΝΙΑ ολόκληρα στην πραγματική θέση του:) σε ελεύθερο ρόλο πίσω από τους προωθημένους και τον Ριβάλντο πίσω κι απ’ τους τρεις!

Παίζοντας έτσι, στην ουσία βρίσκεσαι να μην έχεις ανάγκη ούτε καν από κλασικούς εξτρέμ, πολύ δε περισσότερο από το ριψοκίνδυνο «ανέβασμα» των ακραίων σου αμυντικών πάνω απ’ τη σέντρα, που αναγκάζει τους αμυντικούς χαφ να απομακρύνονται προς τα άκρα και δημιουργεί τεράστια κενά στον άξονα
(διότι… όση «εκδίκηση» κι αν αναζητήσει εν είδει προσωπικού έξτρα κινήτρου ο Ρίμπο (3), ε, να φτάσει να τρέχει και 10-11 χιλιόμετρα στο ματς, δεν θα το έκανε ποτέ, ακόμη κι αν μπορούσε).
Έχει ρίσκο το σύστημα αυτό, αν ο Ριβάλντο δεν τραβήξει ή αν ο αντίπαλος βρει τρόπο να περάσει όλο το παιχνίδι από τα άκρα και ανεβάσει «έξτρα» παίκτες στη μεσαία γραμμή και μπροστά χωρίς να δημιουργήσει απόσταση μεταξύ των γραμμών του (και κυρίως της αμυντικής με τη μεσαία).
Ο Ριβάλντο όμως, τράβηξε χθες. Και ο Ολυμπιακός προσπάθησε μόνο από δεξιά (με τον Γκαλέτι), όπου όμως, χθες, είχε… «στάση Γεωργέα» (4).
Παίζοντας έτσι, με την άμυνά της να παραμένει πίσω από τη σέντρα, τον Ζήκο και τον Καφέ σε καθαρά αμυντικούς ρόλους, τον Ρίμπο σε παραγωγικό, τον Λυμπερόπουλο να τρώει το «ξύλο» αλλά και να παρασύρει αμυντικούς εκτός θέσης και τους Μπλάνκο-Εντίνιο να κινούνται ακούραστα στους ελεύθερους χώρους, η ΑΕΚ δημιούργησε η ΙΔΙΑ για τον εαυτό της τις προϋποθέσεις να βρεθεί κοντά στο γκολ πολύ νωρίς.
Ευτύχησε βέβαια και να το πετύχει νωρίς, αλλά τα έχουμε ξαναπεί αυτά: ο καθένας είναι και ο ίδιος η τύχη του.

Φυσικά, τα παιχνίδια δεν είναι μόνο τακτική. Είναι και «ψυχή» και είναι, βέβαια και… αντίπαλος.
Στο θέμα του τσαγανού και της δίψας για νίκη η ΑΕΚ φάνηκε να βρίσκεται δύο σκαλιά παραπάνω από τον Ολυμπιακό χθες, βοηθήθηκε όμως σ’ αυτό και από την αντίστοιχη ατολμία και έλλειψη διάθεσης των ερυθρολεύκων.
Διότι, όσο κι αν άργησε να κάνει αλλαγές ο Σεγούρα, δεν μπορεί κάποιος να του καταλογίσει ότι κατέβασε στο χορτάρι κάτι λιγότερο από το καλύτερο που θεωρητικά διαθέτει.
Ότι αιφνιδιάστηκε από το σύστημα που βρήκε απέναντί του –και το οποίο απέφερε τα δύο γρήγορα πρώτα γκολ- είναι αλήθεια.
Αλήθεια είναι και ότι περισσότερο φάνηκε να αφήνει τους ταλαντούχους απ’ τους παίκτες του να κάνουν ό,τι καλύτερο νόμιζαν εκείνοι στο χορτάρι και πολύ λιγότερο να τους έχει παρατάξει με κάποιου είδους, φανερό τουλάχιστον, σχέδιο για την αντιμετώπιση:
είτε του αγώνα συνολικά, σε επίπεδο άμυνας και ανάπτυξης
είτε, π.χ. έστω και του Ριβάλντο μόνο, σε περίπτωση που θα έπαιζε όπως έπαιξε, του Μπλάνκο, σε περίπτωση που έπαιξε όπως παίζει συνήθως, κ.ο.κ.)
Αλήθεια είναι όμως και ότι, αν δεν με απατά η μνήμη μου, στο α΄ ημίχρονο κυρίως ίσως και ΟΛΕΣ οι προσωπικές μονομαχίες είχαν νικητές τους παίκτες της ΑΕΚ και ότι στο ίδιο διάστημα είναι ζήτημα αν οι παίκτες του Ολυμπιακού κατάφεραν να αλλάξουν τρίτη σωστή πάσα, έστω και στα τρία μέτρα.
Όταν, για τον άλφα ή βήτα λόγο
(έστω και επειδή απλώς δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν την «ψυχρολουσία» ενός τόσο κακού ξεκινήματος)
παρουσιάζονται έτσι οι παίκτες μιας ομάδας, δεν είναι καθόλου δύσκολο να χάσει οποιοδήποτε ματς, οποιαδήποτε τακτική κι αν ακολουθήσει η ίδια ή ο αντίπαλος. Και το να χάσει από έναν καλό και παθιασμένο αντίπαλο που, επιπλέον, έδειξε να έχει μελετήσει και το ματς τόσο σωστά, είναι ίσως αναπόφευκτο.

Η κορυφή παίρνει φωτιά μετά το αποψινό ντέρμπι αλλά και την ανατροπή του 0-1 σε 2-1 στη Λεωφόρο –την πρώτη που πετυχαίνει εφέτος ο Παναθηναϊκός στο πρωτάθλημα και δεύτερη γενικώς, μετά απ’ αυτή με την Αρτμέντια.
Οδεύοντας προς ένα φινάλε που μάλλον δεν είναι… αντάξιο σε αγωνία του συνήθους θεάματος που προσφέρει η Σούπερ Λίγκα, το μόνο που έχουμε να ελπίσουμε είναι ότι το… ΚΕΠΟΔόγμα (από την ΚΕΠ, την ΕΠΟ και το δόγμα) «όλοι αδικούνται, άρα όλα είναι δίκαια» δεν θα εφαρμοστεί… κυριολεκτικώς ούτε «ντε και καλά». Διότι, έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα και με δεδομένο ότι οι τελευταίες εντυπώσεις μένουν κυρίως, όσοι δεν αδικούνται τώρα μοιάζουν λίγο πιο… ίσοι απ’ τους άλλους, καθώς λέει και το ανέκδοτο….