SPORT 24 - Στέλιος Μαρκάκης

Καμιά φορά, μόλις ξυπνάω, στο ολιγόλεπτο μεσοδιάστημα μεταξύ ληθάργου και εγρήγορσης, μια μικρανιψιά της γυναίκας ενός πρωτοξάδελφου της κομμώτριας του αόρατου, ενδεχομένως και βρυκολακιασμένου χειριστή του «Καπνού» του LOST, μου διαβάζει τα συμπεράσματά της από τα πρωτοσέλιδα των αθλητικών εφημερίδων.
Ο τόνος της φωνής της είναι βαθύς, η χροιά σχεδόν ερωτική, οι λέξεις μακρόσυρτες και αλληγορικές και η μουσική υπόκρουση του όλου σκηνικού πολύ επιβλητική: η εκτέλεση του μουσικού θέματος του «Omen» από τη χορωδία και τη φιλαρμονική της Πράγας (από το ΜΥΘΙΚΟ Cinema Choral Classics).
Το δε φοβερό είναι ότι, καθώς προφανώς έχει υπερφυσικές ικανότητες συνδυασμού συνειρμών και «κληρονομικό χάρισμα» ενόρασης, η ανηψά (sic) δεν μου απαγγέλλει τίτλους, υπέρτιτλους, «μπουρ-μπούρια» κ.λπ.
Μου απαγγέλλει, στην ουσία, ό,τι το τρίτο μάτι της βλέπει, ίσως θολά, να προβάλλεται στο μέλλον, έτσι καθώς ατενίζει τα πρωτοσέλιδα από μακριά!
(Άσχετο: Και σκεφτείτε, αυτό μου συμβαίνει ακόμη κι όταν το προηγούμενο βράδυ έχω, όπως χθες, πιεί το πολύ δυό-τρία ποτηράκια κρασί, έτσι;)
Την ονομάζω «Κούλα-Κάρα»
(από το «Μίντια-Μιντιακή-Μιντιακούλα-Κούλα» και το «Διαπλοκή-Διαπλοκάρα-Κάρα» και την ανάγκη μου να την αποκαλώ κάπως… εξωδικά, σόρυ, εξωτικά ήθελα να πω)
και σήμερα, αν έχω συγκρατήσει καλά τα περίεργα λόγια της, μου είπε τα εξής:

«Εγώωω έμαθααα από σήηηημερα κιόοολας τη νέεεα μετοχικήηηη σύυυυνθεση της ΠΑΕεεε Παναθηναϊκόοος… Ψηλήηη θα είναι και θα κρατά σπαθίιιι, όχι κοντήηη, ούτε που να κρατάαα σαλάααμι… Και στο δικόοο σου το σινάαααφι, κάτι ‘’ειδήσειιις’’ των τελευταίωωων αθλητικώωων ημερώωων θα πληρωθούν ακριβάαα, χωρίς κανείς απ’ την εξέεεδρα να βλέπει τίιιποτε. Και ό,τι ‘’πράαασινο’’ σήμερα, το βλέεεπω, σύντομααα, στο τσάαακο τσάαακο (τσάακα-τσάακα, όπως το λέτε εσείς, οι θνητοί…) να γίνεται και ‘’κόκκινοοοο’, με φτεράαα αγγέλων, πουπουλένιααα όχι πέτσινααα, που να φοράαανε Pradaaa… Και αν υπάααρχει και του χρόοονου Σούπερ Λίιιγκα, να μου κάαανεις ό,τι έκανε χθεεες, το Φωωως στον Ρίιιμποοοο. Και….»

τσακ, ξύπνησα τότε και τα υπόλοιπα τα έχασα.

(Ρε, λέτε να ‘χει τίποτε το κρασί; Λέτε, somebody να έχει put something in my drink;)

ΥΓ: Σύντομες, σκόρπιες απαντήσεις –τώρα που ξύπνησα για τα καλά τώρα- σε απορίες εκφρασμένες στα τελευταία σχόλια του προηγούμενου πόστ:
1. Βλέπω να φεύγει σύντομα –ο Πεσέϊρο. Διότι, προφανώς, θέλει να φύγει. (Αν δεν θέλει και κάνει όσα κάνει, σηκώνω τα χέρια ψηλά). Αν, τέλος πάντων, κάτσει πάνω στο συμβόλαιό του και επιμείνει να μείνει, νομίζω ότι μισή ώρα στο ίδιο δωμάτιο με τον Έκι –ενδεχομένως και πέντ’ έξι άλλους παίκτες- θα τον πείσει… Σε κάθε περίπτωση και χωρίς πλάκα, απορώ με τη συμπεριφορά του, διότι, ως τώρα, δεν μου είχε δώσει την εντύπωση ότι είναι τελείως «μυρουδιάς». Το αντίθετο θα έλεγα. Δεν μου έκανε και για Μουνιόθ, βέβαια, αλλά ούτε για Μαλεζάνι –με τίποτα. Φαίνεται ότι τον πήρε η μπάλα, προφανώς, κι αυτόν…
2. Ο Πεσέϊρο ουκ ήρθε μόνος –του. Επελέχθη ως ιδανικός και, λίγο πριν καταρρεύσουν τα πράγματα, σας θυμίζω ότι αποκλήθηκε πρωτοσέλιδα ως περίπου «μάγος της διαχείρισης». Συνεπώς, για μένα, ο Πεσέιρο είναι «σύμπτωμα» και όχι η ρίζα της ασθένειας…
3. Δεν σας κάνει εντύπωση ότι ο ενθουσιασμός που πέρασε άμεσα στον κόσμο απ’ όσα είπε προχθές ο Τζίγγερ δεν μοιάζει να έχει περάσει ΟΥΤΕ στο 1/1000όν στην ομάδα; Δεν είναι πραγματικά απίστευτο αυτό;
4. Υπάρχουν φίλοι που επισκέπτονται τακτικά το μπλογκ και σχολιάζουν συχνά σ’ αυτό. Δεν θέλω να τους «λογοκρίνω», ακόμη κι αν η άποψή τους είναι «παρωπιδική» -το κάνω μόνο αν όσα γράφουν ίσως φέρουν κάνα… εξώδικο στην πόρτα (μέρες που περνάμε κιόλας). Επαφίεται στην κρίση σας να κατανοείτε, κατά περίπτωση, εάν πρόκειται ή όχι ποτέ να αλλάξουν γνώμη για οτιδήποτε (οπότε έχει νόημα ο διάλογος) ή όχι (οπότε δεν έχει…)
5. Ο Ριβάλντο είναι μάγος της μπάλας, αλλά το επικοινωνιακό του παιχνίδι, το παίζει ως τσουρουκάς μπάρμπα Γιώργος ερασιτεχνικού σωματείου. Οι διαφωνίες που μπορεί να ανακύψουν μ’ έναν πρώην εργοδότη σου, κατά βάθος αφορούν πάντα εσάς τους δύο: εκείνος σε πλήρωνε, αλλά κι εσύ δούλευες κι έχεις κάθε δικαίωμα να θεωρήσεις εσύ ότι σε πλήρωνε έως και λίγο κι εκείνος να θεωρεί ότι σου τα ‘δωσε τζάμπα, χωρίς να τα αξίζεις.
Όταν ο κόσμος σ’ έχει αγαπήσει όμως, σ’ έχει αυτονόητα αγαπήσει όχι μόνο αυθύπαρκτα, αλλά στο πλαίσιο μιας ομάδας που αγαπά έτσι κι αλλιώς. Και γι’ αυτό είναι πάντα λάθος σου να στρέφεσαι εναντίον τους απαιτώντας, στην πράξη, να σε αγαπούν… πάντα, ό,τι κι αν γίνει, ακόμη κι αν τεθείς εκτός πλαισίου ομάδας. Είναι μέρος του ποδοσφαίρου να «μισήσεις» φαινομενικά (μ’ ένα πανό ή μια γιούχα ή και μια… γουρουνοκεφαλή στο γήπεδο ακόμη!) όποιον «λάτρεψες» όσο ήταν ιερέας της δικής σου λατρείας και από έναν κοτζάμ Ριβάλντο περιμένουμε όλοι –και κυρίως οι νεώτεροι παίκτες- να διδαχθούν “παγκόσμιες” ποδοσφαιρικές συμπεριφορές. Όταν ο Ριβάλντο φέρεται σαν 12χρονο σε προαύλιο, τι θα κάνουν, μετά, οι 18χρονοι;
Όσο για τις περί ΕΠΟ κουβέντες του στα αποδυτήρια, ούτε τις υιοθετώ ούτε τις αποκηρύττω, διότι δεν μπορώ να αποδείξω ούτε την αλήθεια ούτε το ψέμα τους. Αυτό που μπορώ σίγουρα να πω όμως είναι ότι θα είχαν μεγαλύτερη βαρύτητα εάν τις έλεγε νηφάλιος και όχι στο πλαίσιο μιας γενικότερης, σχεδόν μανιακής σε ορμή και πάθος «αποκήρυξης» συλλήβδην του παρελθόντος του. (Γι’ αυτό λέω και ότι, επικοινωνιακά παίζει το παιχνίδι σαν μπάρμπα-Γιώργος με τσαρούχια και όχι σαν βιρτουόζος με κανονικά, «βαριά σαν ιστορία», ποδοσφαιρικά παπούτσια…)
6. Να στείλει ο Ολυμπιακός εξώδικο σε οποιαδήποτε άλλη ΠΑΕ είναι τελείως άλλο πράγμα από το να στέλνει η ΕΠΟ εξώδικο σε μια ΠΑΕ. Κι όσοι συνδέουν τις «ευκολίες» της ΕΠΟ με το άρθρο 44, καλά θα κάνουν να θυμηθούν όχι μόνο πόση ανάγκη είχε τότε η ΑΕΚ, αλλά και πόση ανάγκη είχε, εκείνον τον καιρό και η ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ για ερείσματα στο χώρο πέραν αυτών που είχε, έχει και πάντοτε θα έχει όσο το παρόν της θα συνδέεται με τις εκλογές της Αλεξανδρούπολης…