SPORT 24 - Στέλιος Μαρκάκης

Μετά από δύο ολόκληρα χρόνια –που μου φάνηκαν δέκα…- φεύγω απόψε για 15θήμερες διακοπές. Δεν θα πάψουμε να τα λέμε, θα μου επιτρέψετε ίσως, ωστόσο, όταν τα πούμε να μην μιλήσουμε απαραίτητα για μεταγραφές, προετοιμασίες, απόδοση στα φιλικά και ούτω καθεξής. Διακοπές σημαίνει αποκοπή από την (υποχρέωση) να ασχολείσαι με κάτι. Και, αντίστοιχα, υποχρέωση να ασχοληθείς με πράγματα που σε αγγίζουν σε επίπεδο πιο βαθύ απ’ αυτό του «πρέπει».

Σ’ ένα τέλειο άρθρο του Διονύση Χαριτόπουλου, που σας συνιστώ να διαβάσετε οπωσδήποτε αναφέρεται μεταξύ άλλων και μια συγκλονιστική κουβέντα του σπουδαίου Γάλλου θεωρητικού του μαρξισμού και σημαντικού κινηματογραφιστή Γκι Ντεμπόρ (1931-1994): “Μόνο όσοι δεν δουλεύουν ζουν”, έχει πει ο Ντεμπόρ και, όταν διαβάσετε το άρθρο του Χαριτόπουλου θα καταλάβετε τι ακριβώς εννοούσε –και εξακολουθεί, φυσικά, να έχει ισχύ.

Μάλιστα, από τον Δεκέμβριο του 2002, όταν ο Διονύσης έγραψε το κομμάτι εκείνο, η ισχύς του είναι ολοένα και αυξανόμενη.

Δεν ισχυρίζομαι, φυσικά, ότι αναγνωρίζω στον εαυτό μου όλα τα συμπτώματα που το άρθρο διαγιγνώσκει στον σύγχρονο εργαζόμενο. Στα 43 μου, έχω τη σπάνια τύχη να κάνω ακόμη ως δουλειά ό,τι από μικρό παιδί αγαπούσα να κάνω έτσι κι αλλιώς, κάθε στιγμή: να παρατηρώ και να καταγράφω –ή να περιγράφω- με λέξεις όσα εντυπώνονται στο μυαλό μου.

Παρά ταύτα, όπως είπε κάποτε, θυμοσοφώντας στα γραφεία μας στη «Μεσημβρινή» ο καλός φίλος Μανώλης Σαριδάκης, «αν η δουλειά, Στελάκη, ήταν καλό πράγμα, θα μας πληρώνανε να την κάνουμε; Όχι βέβαια. Για τα καλά στη ζωή, πληρώνεις. Δεν πληρώνεσαι…»

Θέλω να πω: το να κάνεις ένα επάγγελμα που αγαπάς, δεν μετατρέπει το επάγγελμα σε χόμπι. Όπως και το να ασχολείσαι φανατικά μ’ ένα χόμπι δεν το κάνει επάγγελμα.

Στην καρδιά της ευχάριστης ασχολίας βρίσκεται το «ευχάριστη». Στην καρδιά κάθε δουλειάς βρίσκεται το «οφείλω να».

Απ’ αυτό παίρνουμε «άδεια».

Αυτό «διακόπτουμε».

Αυτό είναι το βαρύ φορτίο της ζωής μας απ’ το οποίο, προσωρινά, απαλλασσόμαστε όταν πάμε «διακοπές».

Από τον καταναγκασμό –που είτε είναι αφόρητος είτε light δεν παύει ποτέ να είναι καταναγκασμός.

Και… γι’ αυτό ακριβώς σας υπόσχομαι(-απειλώ!) ότι θα τα πούμε ξανά αυτές τις δεκαπέντε μέρες. Επειδή οι κουβέντες μας από ‘δω είναι, βασικά, διασκέδαση και μόνο κατ’ επίφασιν «δουλειά».

Καλά να περάσετε εύχομαι και σε ‘σας, λοιπόν και… το νου σας. Το νέο ποστ μπορεί να «σκάσει» σε ανύποπτο χρόνο και για… «ύποπτο» θέμα και σας θέλω έτοιμους!

Α, και, φυσικά, παρόλα όσα υπονοοεί η φωτό, σταθερά… Ελλλάδα, εγώ διακοπές, έτσι;

Το άρθρο δημοσιεύτηκε Κυριακή, 6 Ιούλιος 2008 στις 15:00 στην κατηγορία Γενικά. Μπορείς να παρακολουθείς τα σχόλια χρησιμοποιώντας το RSS 2.0 feed Μπορείς να αφήσεις ένα σχόλιο, ή trackback από το δικό σου site.