Οι “στσυλιέρες” με τσι σπασμένες κλειδαρζές…
δημοσιευμένο από τον : markakis στην κατηγορία Γενικά , tags: Κρήτη, ταξίδι με σκυλίΗ Κρήτη -και δεν το λέω επειδή είμαι από ΄δω- είναι μια πολύ ωραία χώρα. (Για την ακρίβεια… δύο, αλλά ας αφήσουμε αυτό το δεύτερο αποσχιστικό επίπεδο στην άκρη προς το παρόν…)
Στην Κρήτη πας συνήθως με καράβι.
Αν κουβαλάς και δύο σκυλιά μαζί σου, πας οπωσδήποτε με καράβι.
Κάποτε, το ταξίδι για την Κρήτη με καράβι ήταν για τα σκυλιά (που ο μεταβολισμός τους είναι έτσι κι αλλιώς επτά φορές πιο γρήγορος απ’ τον δικό μας) ό,τι και η «διαβολοβδομάδα» για τα «βατράχια» του Ναυτικού: αν επιβίωναν απ’ αυτό το 12ωρο, μπορούσαν να ελπίζουν ότι θα επιβιώσουν από κάθε τι στην υπόλοιπη ζωή τους.
Σήμερα, τα πράγματα είναι καλύτερα –όσο καλά μπορεί να είναι τα πράγματα σ’ αυτόν τον άθλιο τόπο για τα ζώα, δηλαδή.
Θέλω να πω: η Ελλάδα (που, ακόμη, περιλαμβάνει και τις δύο Κρήτες…) είναι σκληρή, ανάλγητη, αδιάφορη και κακιά ακόμη και απέναντι στους νέους, υγιείς ανθρώπους της. Πώς να ήταν, δηλαδή, απέναντι στους γέροντες, τους ανήμπορους και τα ζώα; Καλύτερη; Χλωμό.
Έτσι, παρότι σε σχέση με ό,τι συνέβαινε κάποτε, τώρα υπάρχει στα καράβια για Κρήτη ειδικός χώρος με κλουβιά για τα σκυλιά (κρητιστί «στσυλιέρες»), ακόμη κι όταν ο χώρος είναι ανεκτός σε συνθήκες και σχετικώς επαρκής σε έκταση, τα κλουβιά είναι βρόμικα και παραμελημένα. Και, συνήθως, χωρίς κλειδαριές.
Τώρα, όταν το ένα σκυλί είναι μια ζωηρή μεν, αλλά «μόλις» 25 κιλών Μοσχατο-Καναδο-Καλλιθεάτικη ποιμενική (ναι: καλά καταλάβατε, ημί-ημί-ημίαιμη, δηλαδή), το πράγμα βολεύεται μ’ ένα κομμάτι σύρμα και μια πρόχειρη πατέντα.
Όταν η άλλη είναι καθαρόαιμο ροτβάιλερ 45 κιλών, όμως, δεν βολεύεται. Ειδικά όταν μιλάμε για τη θηλυκή «Χουντίνι» των σκυλιών, που μια φορά έχει ξεφύγει ακόμη και από “σαμαράκι” για τους ώμους προκειμένου να βρεθεί εκεί που ήθελε…
Σχωρνάτε, όμως, χωριανοί: όταν ζητάς ένα κομμάτι σκοινί σ’ ένα καράβι και σε αντιμετωπίζουν όλοι, ευγενικά μεν, αλλά σαν να ζητάς ψαρονέφρι σε εστιατόριο στην Τεχεράνη, φταις, μετά, που το ροτβάιλερ, εφόσον αποφασίσει να αποτινάξει δεσμά, αντιμετωπίζει τον σπάγκο που ανέσυρες απ’ τα μπαγκάζια σου σαν κλωστή; Όχι.
Ούτε αυτό φταίει.
Της ήρθε να βγει; Βγήκε.
Κι εκεί, άρχισε το γλέντι.
Ώρα πέντε το πρωί, καταφθάνει κανείς στο χώρο των κάβων, όπου και οι «στσυλιέρες» και το θέαμα είναι το εξής: το κτήνος (το οποίο, btw, εάν δεν την πειράξεις ή δεν πειράξεις τα αφεντικά της, έχει τον γλυκύτερο και πιο ήρεμο χαρακτήρα που μπορεί κανείς να βρει σε σκυλί, πλην όμως, λόγω μεγέθους και μόνο είναι εκφοβιστική) είναι χυμμένο, όλα τα 45 κιλά της, μπροστά στο ανοιχτό κλουβί και κουνάει την κολοβή της με το που μας βλέπει.
Συν-ταλαίπωρος συνταξιδιώτης που κατεβαίνει Κρήτη παρέα με ημίαιμο ντόπερμαν ονόματι «Απόλλων», μας διηγείται τα καθέκαστα: βγαίνει, μας λέει, η Ήρα από το κλουβί κατά τις τέσσερις, οργανώνει τη συναυλία σε γαβ μείζον των φυλακισμένων τετράποδων αδελφών, κάνει τις βόλτες της, παίζει με τον Απόλλωνα και μετά αράζει. Και μετά… έρχονται ναύτες και ναυτόπαιδες να ετοιμάσουν τους κάβους. Και μπαίνουν ένας ένας, μας λέει ο συν-ταλαίπωρος και με το που βλέπουν το κτήνος, τσουπ, γυρίζουν πίσω και στέλνουν τον επόμενο. Εκείνος, που έχει γνωριστεί μαζί της, τους λέει ότι δεν υπάρχει πρόβλημα, αλλά δεν τον πιστεύουν. Τελικά, βρίσκεται θαρραλέος ο οποίος μπαίνει στον χώρο χωρίς να φοβηθεί την Ήρα (τη χαϊδεύει, μάλιστα, τον γλύφει κι εκείνη, όλα καλά) και μ’ αυτά και μ’ αυτά… δένει το καράβι.
Λίγο αργότερα, λοστρόμος τις μου λέει (με ευγένεια, φυσικά, καθότι κρατάω την Ήρα απ’ το λουρί και ένα ροτβάιλερ 45 κιλών, οσοδήποτε ήρεμο, είναι κάτι σαν «Ζαμπούνης-εξπρές»: σε μαθαίνει σαβουάρ βιβρ σε ένα δευτερόλεπτο):
«Μα καλά, το είχατε λυτό το στσυλί; Δεν ήντονε σωστό. Δεν μπορούσαμε να μπούμε να ρίξουμε τσι κάβους».
«Δεν ήταν σωστό», του λέω κι εγώ. «Αλλά ούτε τα κλουβιά ήταν σωστό να έχουν σπασμένες κλειδαριές. Δεν ήταν λυτό, λοιπόν. Βγήκε απ’ το κλουβί».
«Ένα στσοινί δεν υπήρσε;», μου λέει.
«Υπήρχε», του λέω, «αλλά ήταν λεπτό. Και μόνο στον καπετάνιο δεν ζήτησα χθες ένα πιο χοντρό και δεν βρήκα πουθενά».
«Δεν έπρεπε να είναι ελεύθερο», μου ξαναλέει.
«Καλά, ας μην κάνουμε απ’ την αρχή τώρα την κουβέντα», λέω εγώ και το πράγμα έμεινε εκεί.
Ηθικόν δίδαγμα: σαν βγείτε στον πηγαιμό για την Κρήτη με στσυλί μαζί σας, να έχετε πρόχειρα, εκτός από τα απαραίτητα για το μάζεμα των τυχόν ακαθαρσιών και το βιβλιάριο που θα μπορεί να αποδείξει στον πάσα ένα περίεργο ότι το ζώο σίγουρα δεν κουβαλάει τίποτε μεταδοτικό (ενώ ποιος μπορεί να πει με εξίσου μεγάλη σιγουριά το ίδιο για εκείνον ή τη συμβία του, π.χ.;) ένα σπρέι Dettol για το κλουβί και κάνα δυό μέτρα χοντρούτσικο σύρμα για την πόρτα του κλουβιού. Και ένα μπολ για νερό. Το κατάστημα δεν διαθέτει.
Α, και κάτι ακόμη: γελώντας μόνος μου, αργότερα, καθώς φανταζόμουν το σκηνικό, με τους ναύτες να κάνουν μεταβολή μπαίνοντας στις «στσυλιέρες» και βλέποντας το κτήνος να κοιμάται ανέμελο μπροστά στο ανοιγμένο κλουβί, φαντάστηκα και πώς θα παρουσίαζαν το θέμα τα κανάλια, εάν, τελικά, δεν βρισκόταν ένας θαρραλέος, να το προσπεράσει και να φτάσει στους κάβους.
«Ροτβάιλερ-δολοφόνος τρομοκρατεί πλοίο της γραμμής»!
«Κινδύνευσαν ζωές από λυσσασμένο ροτβάιλερ»!
«Αγωνία για 1.500 επιβάτες επιβατηγού πλοίου από μανιασμένο ροτβάιλερ»!
«Είχαμε άγιο, λένε στο Μπούρδα Τσάνελ, οι επιβάτες πλοίου που βρέθηκαν αντιμέτωποι με ροτβάιλερ-φονιά».
Και όλα τα σχετικά… Άσχετα, ως συνήθως.
Στην Ελλάδα, άλλωστε (που ακόμη περιλαμβάνει και τις δύο Κρήτες…) το να συναπαντήσεις την αλήθεια και μόνο την αλήθεια χωρίς φοβο(λαγνεία) και πάθος σε θέμα δελτίου ειδήσεων έχει τις ίδιες πιθανότητες με το να βρεθεί ναυτιλιακή εταιρεία που να δίνει και μια δεύτερη δεκάρα για τους επιβάτες της που τολμούν να συνταξιδεύουν με τα σκυλιά τους -λες και αυτή είναι η “κολάσιμη” επιλογή, ενώ το να συνταξιδεύεις μόνο με ανθρώπους είναι πιο ασφαλές, υγιεινό και ακίνδυνο…
Feed
8 Ιούλιος 2008 στις 14:03
ΑΠΟ ΟΛΗ ΤΗΝ ΩΡΑΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΓΩ ΕΧΩ ΜΙΑ ΑΠΟΡΙΑ, Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΡΗΤΗ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ?
Υ.Γ ΠΟΣΟ ΠΟΛΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΥΣΗΧΩ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΡΩ?
8 Ιούλιος 2008 στις 14:14
Αγαπητέ φίλε Στέλλιο.
Σε συμπαθώ σαν Δημοσιογράφο, Παναθηναϊκό ιδιαίτερα και Κρητίκαρο, αλλά νομίζω έκανες ένα ξεγυρισμένο φάουλ που σηκώνει τουλάχιστον κίτρινη κάρτα.
Δηλαδή, δεν είναι δυνατόν να κατηγορείς τους συναδέλφους σου για τα υποθετικά παραμύθια που ΘΑ έγραφαν για το στσύλαρό σου (όχι πως δεν θα το έκαναν), όταν εσύ παρουσιάζεις τον χώρο σου σαν χώρα. Για πες μας αλήθεια, μιλάς για ανεξάρτητη Κρήτη; Μήπως είσαι και εσύ παραμυθάς; Γιατί νομίζω τέτοιες κουβέντες δεν πρέπει να λέγονται ούτε για αστείο και μάλιστα από δημόσια πρόσωπα.
Σε παρακαλώ να πάρεις θέση
8 Ιούλιος 2008 στις 14:36
Καλά ρε Στέλιε, όλα όμορφα, αλλά να λες ότι είσαι από την Κρήτη…
Από την Κεφαλονιά να λες ότι είσαι αγόρι μου… Πήγαινε καμιά βόλτα κι από κει να γεμίσουν οι μπαταρίες σου (αυτές της κουζουλάδας βεβαίως).
Καλή ξεκούραση φίλε και να περάσεις όμορφα σου εύχομαι…
Καλές διακοπές…
8 Ιούλιος 2008 στις 15:06
Stelio poly swsta epishmaineis oti htan paraleipsh toy ploioy oi spasmenes kleidaries kai apo ekei ksekinhse to olo thema alla nomizw paraleipses ki esy kati apo th dikia soy. Otan kapoios exei toso megalo skylo akoma kai me loyri otan to perpata tha eprepe na toy fora to eidiko fimwtro gia na mhn yparxei pithanothta na dagkwsei kapoion h to eidiko ‘xwni’ gyrw apo to laimo poy pali xrhsimopoieitai gia tetoies periptwseis. Den mporeis na vasizesai apokleistika sto xarakthra kai sthn ekpaideysh (an exei kanei) toy skyloy. Den kserw an aytos einai o kanonismos sthn Ellada, pantws aytos einai o kanonismos sto kantoni ths Geneyhs opoy menw ta teleytaia 3 xronia. Emena proswpika me exei dagkwsei skyli sthn Ellada kai ekana ton klasiko antitetaniko oro meta sto nosokomeio, kai allh mia fora prospathhse na me dagkwsei ena kai moy eskise thn forma sto podi enw ekana jogging sto parko. Kai stis dyo periptwseis ayto poy akoysa apo toys idiokthtes htan…o skylos moy paizei, de dagkwnei. Ta symperasmata dika sas.
8 Ιούλιος 2008 στις 15:08
ΚΙ ΟΜΩΣ , ΤΟΔΑ ΜΕ ΤΑ ΜΑΘΙΑ ΜΟΥ ΜΑΘΕΣ !
==============================
- Ζάντα φέρνεις το στσυλί στο πλοίο ;
- Για να το πάρω μαζί μου στο σπίτι μου στη Κρήτη.
- Διάολε τσι απολυμάρες σου στσυλί στο πλοίο ζίνεται ;
Τσιμπούρια μωρέ θα γιομίσουμ’ούλοι.
- Σας παρακαλώ κύριε , το προσέχω σαν παιδί μου.
- Μωρέ κουζουλάθητσες ασκαρδαμηχτί ; Τσάμα δαγκώσει
κανένα καψερό και λυσάξει θα φταίω εγώ να σε κουτουπώσω;
- Δεν συννενοούμαστε κύριε σας παρακαλώ.
- Ζάντα φέρνεις το στσυλί στο πλοίο σε ματαρωτάω ;
- Θα φωνάξω την αστυνομία σας παρακαλώ.
- Τη γροικάς τη χέρα μου ; Πεσμου μωρέ την γροικάς ;
Κατά τύχη έρχεται ο υποπλοίαρχος του πλοίου με τον ασύρματο
έτοιμο να ειδοποιήσει την αστυνομία να περιμένει τον παλικαρά
στο Ηράκλειο.
Και αλλάζουν όλα.
- Ζάντα μωρέ φέρνεις το στσυλί στο πλοίο να βολιάξομε να ψοφήσει
το ζωντανό ; Τσύριε Υποπλοίαρχε σωσίβια μαθές ζα τα ζωντανά έχετε ;
Oxi ; Πως θα το σώσουμε μωρέ το δύσμοιρο ;
Πσυχή μωρέ δεν έχεις μέσα σου ;
Μπαμπάς του στσυλιού είσαι μωρε ή Χατζημπαμπάς ; ;
ΗΘΙΚΟΝ ΔΙΔΑΓΜΑ
============
1. Ο μπαμπάς αγαπάει , ο Χατζημπαμπάς ποτέ !
2. ΑΥΤΗ Η ΧΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΤΗΣ , ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ !
3. Aδιόρθωτε για διακοπές πήγες….και μας κολάζεις κι εμάς !
8 Ιούλιος 2008 στις 16:28
Aγαπητε κ.Μαρκακη με την ευκαιρια που μου δωσατε θα ηθελα να αναφερφω λιγο στο θεμα φιλοζωια στην Ελλαδα .
1)Ποια “φιλοζωα ” ενστικτα επιβαλουν να παιρνουμε στην ελλαδα ρατσες σκυλιων που ειναι για αλλα κλιματα π.χ. χασκυ ?
2)Ποσοι φιλοζωοι κυκλοφορουν με σακουλα για να μαζευουν τα περιτωματα των
ζωων τους απο τους δημοσιους χωρους?
3)Αναλογα με την ρατσα οι σκυλοι διατηρουν ενα “αγριο” ενστικτο (τα ροτβαιλερ ανηκουν σε αυτη την κατηγορια) και δεν επιτρεπεται να φερομαστε στο ζωο σαν να προκειται για κανις.
4)Και φυσικα ειναι απαραδεκτο να μην υπαρχουν χωροι ικανοι να φιλοξενησουν σκυλια που ταξιδευουν με αξιοπρεπεις συνθηκες και ειδικα σε πλοια που ο χωρος τουλαχιστον δεν λειπει…
Ελπιζω να μην ταραξα τις διακοπες σου .
Φιλικα
Ντ
8 Ιούλιος 2008 στις 16:34
Καλά όλα Στέλιο και μαζί σου… Αλλά το σκυλί δεν έπρεπε να το έχεις ελεύθερο.
8 Ιούλιος 2008 στις 19:42
Συντεκνε Στελιανε,
να εισαι τσαι εφχαριστημενος που δε ριξανε φολα στην Ηρα σου !!!
9 Ιούλιος 2008 στις 10:52
Kάθε κείμενό σου είναι απολαυστικό. Είτε αφορά αθλητικά, είτε είναι οποιασδήποτε άλλης θεματολογίας. Για την ανοργανωσιά που υπάρχει, τι να πει κανείς… Το φυσιολογικό είναι αυτό που συνάντησες. Το αφύσικο θα ήταν να διαθέτουν όλα όσα ήταν υποχρεωμένοι να διαθέτουν. Στην Ελλάδα ζούμε άλλωστε.
ΥΓ. Καλά πώς βρέθηκες με δυο σκυλιά; Εσύ γάτα (ή γάτες, δεν θυμάμαι…) δεν είχες;
ΥΓ1. Εκπληκτική η Ηρα!
9 Ιούλιος 2008 στις 23:33
geia sou stellara apo tzia….
kalo kalokairi
10 Ιούλιος 2008 στις 10:33
Καλημέρα και καλές διακοπές να έχεις!
Τώρα φταίω εγώ, ως μη Κρητικός, που θα γίνω κακός και αμφισβητίας και πάλι της μυθολογικής κρητικής λεβεντιάς, χωρίς να θέλω να θίξω ξυλλίβδιν τους Κρητικούς; Είναι δυνατόν τόσοι κρητίκαροι ναύτες να φοβούνται ένα σκυλί; “Πονάνε ωρέ τα παλληκάρια, που λέει και το ανέκδοτο;
Επίσης φίλε Στέλιε, εξήγησε και σε μας τους αθηναίους, τί σημαίνει “δύο Κρήτες”; Εννοείς την Κρήτη της Λεβεντιάς και την Κρήτη της Μαστούρας; Προσωπικά, και δυστυχώς, αν εννοείς αυτό, εγώ μόνο την 2η Κρήτη βλέπω εδώ και χρόνια. Την Κρήτη της Λεβεντιάς δεν την είδα ούτε επί Χούντας, όταν δεν έπεσε ούτε μια στρακαστρούκα κατά του καθεστώτος. Αλλά ήταν κι ένας άλλος Στέλιος τότε από εκεί, μην ξεχνιώμαστε…χι,χι,χι!
12 Ιούλιος 2008 στις 14:36
Αγαπητε κ.Μαρκακη παροτι το αρθρο σας ηταν ακρως ρεαλιστικο μπορω να πω οτι με κανατε και γελασα..
Δυστυχως εχω αντιμετωπισει παρομοιο προβλημα και μονο οταν με υποχρεωσαν να μεινω με το σκυλο και απειλησα να τον παρω μαζι μου στο σαλονι , ολως περιεργως εξυπηρετηθηκα κι εγω και το ζωντανο..
Τελικα η κατοχη ενος ροτβαιλερ ανω των 50 κιλων ειναι καμια φορα ευλογια.
13 Ιούλιος 2008 στις 23:42
Free Ήρα…Τι κουκλί είναι αυτό ρε Στέλιο. Και ενώ το μέγεθος ξεγελάει , γνωρίζω από ευλύγιστα rottweiler ( Εδώ γελάμε . Πάντως 45 kg…καλά είναι) . Ρε φίλε διακοπές πάμε, τι θέλετε και μας χώνετε στις στσυλιέρες ? Τον μόνο που λυπάμαι είναι τον κακόμοιρο Απολλώνα … έσπασε τα δεσμά του ?
17 Ιούλιος 2008 στις 10:38
Στέλιο ότι και να λες ένα τέτοιο σκυλί δεν μπορεί παρά να είναι δολοφόνος. Το κακό είναι ότι δεν μπορεί να ξεχωρίσει σε ποιόν (ή σε τι) πρέπει να ορμίξει!! Τουτέστιν ως συνήθως άλλος την πληρώνει. Καλές ρακές και καλές βουτιές.
24 Ιούλιος 2008 στις 12:01
@ alemao: ωραίο nick (παιχταράς, άλλωστε, ο περί ου…) Η δεύτερη Κρήτη είναι η Κρήτη μέσα στην πρώτη. Σε άλλο ποστ, αναλυτικά…
@ Alestri: αν κατάλαβες ότι μιλώ για κυριαρχικά ανεξάρτητη από την υπόλοιπη Ελλάδα χώρα, κατάλαβες λάθος. Την αποκαλώ “χώρα” επειδή είναι ένα γεωγραφικό διαμέρισμα πρακτικώς αύταρκες που, ως νησί, είχε και την ευκαιρία να κρατήσει πολλά από τα ήθη, τα έθιμα και τις ιδιαιτερότητές του (μεταξύ τους και τους… νόμους του) αναλοίωτα σε μεγάλο βαθμό…
@ nionios: από μεριάς της μάνας μου είμαι από Κεφαλονιά, καθώς ξέρεις, πλην όμως έχουν έρθει έτσι τα πράγματα ώστε έχει χαθεί σχεδόν κάθε επαφή με το νησί -που είναι επίσης μοναδικής ομορφιάς και… ξεχωριστής κουζουλάδας βεβαίως βεβαίως…
@ fanis: το σκυλί είναι ευθύνη (ΚΑΙ κατά το νόμο) του αφεντικού του έτσι κι αλλιώς, οπότε το φίμωτρο δεν είναι απαραίτητο εάν και εφόσον το κρατά το αφεντικό του από το λουρί και (το αφεντικό του) ξέρει ότι δεν δαγκώνει εκτός αν προκληθεί. Στο ταξίδι, πάλι, το νόημα του ειδικού χώρου φύλαξης είναι ακριβώς το να μην υποχρεωθεί το ζώο σε 12ωρη φίμωση, άρα; Τέλος αν σε δάγκωσε σκυλί και το αφεντικό του σου είπε ότι “παίζει”, έπρεπε να του πεις ότι είναι ηλίθιος, να του ρίξεις ένα γερό χαστούκι και να του πεις “κι εγώ έπαιζα”… Δυστυχώς, δηλαδή, όπως καταλαβαίνεις, πάλι στα αφεντικά καταλήγουμε…
@ ένας: για όλα (μα όλα…) φταίνε οι γκόμενες. Πρώην και επόμενες και γενικώς…
@ JZS: respect. (Ειδικά στα περί Χ”dad!
@ nt: 1. Η κακώς εννοούμενη φιλοζωία. 2. Λίγοι. 3. Και οι άνθρωποι (ή μάλλον, κυρίως οι άνθρωποι) διατηρούν ένα άγριο ένστικτο και δεν επιτρέπεται να τους φερόμαστε σα να είναι μαλάκες.
Για να μπούμε λίγο στην ουσία του πράγματος, τώρα, ο σκύλος είναι (γίνεται) ό,τι αποφασίσει γι’ αυτόν το αφεντικό του και, φυσικά, προσπαθήσει γι’ αυτό.
Έχω γνωρίσει πιτ μπουλ που μπορούσες να πατήσεις επάνω τους και να μη γαυγίσουν καν και σκυλιά-πορδές που σε δαγκώνουν μόλις πας να τα χαϊδέψεις. Κανένα σκυλί δεν γεννιέται “κακό”, “άγριο” ή “δολοφόνος”, περισσότερο απ’ όσο γεννιέται έτσι ένας άνθρωπος. Εάν το αφεντικό τους είναι ηλίθιο και τα βλέπει ως προέκταση (ή υποκατάστατο…) του πουλιού του, π.χ., ή εάν είναι καθίκι και θέλει να τα βάλει σε μονομαχίες, το πράγμα αλλάζει: ένα σκυλί που μαθαίνει να είναι επιθετικό, ειναι επικίνδυνο, αλλά αυτό δεν είναι ευθύνη του σκυλιού, είναι ευθύνη όποιου το έμαθε έτσι.
Ειδικά τα ροτβάιλερ, που είναι υψηλής νοημοσύνης, αλλά και τεράστιας δύναμης, σωματικής και χαρακτήρα, σκυλιά εργασίας
(χρειάζονται, δηλαδή, να τους ανατεθεί από μικρά -και με τρόπο που δεν αφήνει αμφιβολία για το τι επιτρέπεται και τι όχι- μια συγκεκριμένη χρησιμότητα στην αγέλη-οικογένεια ) μπορούν να είναι ιδανικά σκυλιά συντροφιάς γενικώς.
Η Ήρα έχει μεγαλώσει έτσι (σε διαμέρισμα στο κέντρο της Αθήνας, παρέα με παιδιά, γατιά, άλλα σκυλιά και κόσμο να πηγαινοέρχεται στο σπίτι) ώστε δεν πειράζει ποτέ κανέναν, άνθρωπο ή ζώο, εκτός, φυσικά, εάν αισθανθεί ότι η ίδια ή η “αγέλη” της βρίσκεται σε κίνδυνο -κάτι που συμβαίνει με όλα τα ζώα, του ανθρώπου συμπεριλαμβανομένου.
Με άλλα λόγια, αν πάει κάποιος να την κλωτσήσει π.χ., ή να μπει στο σπίτι απρόσκλητος ή να επιτεθεί σε κάποιον από την “αγέλη” της (που περιλαμβάνει και την ημίαιμή μας σκυλίτσα και τα γατιά μας κ.λπ.) δεν ξέρω τι μπορεί να κάνει -δεν έχει, ευτυχώς, χρειαστεί να μάθω. Μπορώ μόνο να φανταστώ. Εάν πάει να τη χαϊδέψει, όμως, δεν κινδυνεύει ποτέ -κι αυτό στο υπογράφω.
Σημειωτέον: η Ήρα μας επέλεξε εκείνη για αφεντικά της (το πώς είναι μια ωραία ιστορία αλλά μεγάλη για να την βάλω εδώ) πριν από πέντε μήνες. Όταν την πήραμε είχε ήδη προχωρημένης μορφής λέμφωμα -μια μη επώδυνη, εάν δεν κάνει μετάσταση, αλλά και μη αναστρέψιμη, terminal μορφή καρκίνου στους λεμφαδένες. Εάν την αφήναμε χωρίς θεραπεία τότε, θα είχε ήδη πεθάνει εδώ και καιρό. Χθες έκανε εδώ στα Χανιά την 8η χημειοθεραπεία της (την οποία, γενικώς, ανέχεται πολύ καλά) και αν όλα πάνε καλά θα την έχουμε ακόμη κοντά μας για αρκετούς μήνες ακόμη -αν και όσο καιρό κι αν περάσει κανείς συντροφιά μ’ ένα τέτοιο τέλειο ζώο, ποτέ δεν τον βρίσκει επαρκή…
@ Anasto: δεν ήπρεπε, το κατέ΄ω δα, μα ίντα να κάμω; (Το τι προβοκάτορας είσαι, όμως, δε λέγεται!)
@ Iason: αν μου φολιάσουν ποτέ σκυλί και βρω ποιος το έκανε μάλλον θα καταλήξω στη φυλακή. Αν δεν τον βρω, απλώς ελπίζω ότι θα πιάσουν οι ευχές μου για να ψοφήσει αργά και βασανιστικά κι ο ίδιος από την πιο φριχτή αρρώστια που υπάρχει.
@ gatti: Ο… καλός ο μύλος, όλα τ’ αλέθει! Φυσικά και έχω (και) γάτες: έναν μεγάλο, πέντε χρονών, αλανιάρη και free to air εραστή
-γι’ αυτό και κάθε τόσο μου έρχεται πετσοκομένος από καυγάδες και έχουμε νοσηλείες κ.λπ.-
κι έναν μικρούλη, δύο μηνών, πρόσφατο, που μάλλον θα προβώ στο απονενοημένο και θα τον κάνω καστράτο, διότι αλλιώς, δεν τον βλέπω καλά… Με τα σκυλιά, ουδέν πρόβλημα. Η Ήρα έχει μεγαλώσει με γάτο στο σπίτι, η ημίαιμη θεωρεί ενστικτωδώς μέλος της αγέλης όποιο ζώο βλέπει να μπαίνει ή να μένει στο σπίτι (και, ναι: εννοώ… και εμένα μ’ αυτό!)
@ dimitrisavd: επίσης! (Και btw: σπουδαίο νησί η Τζιά. Για ψαγμένους…)
@ Μάρκος: εννοώ γενικά, την Κρήτη που φαίνεται και την Κρήτη που δεν φαίνεται εύκολα, ούτε παντού. Σε ειδικό ποστ, όμως, αυτά…
@ Emph: κι αυτό ενώ το τι ζώα υπάρχουν καμιά φορά στα σαλόνια των καραβιών ούτε περιγράφεται -αν με εννοείς τι εννοώ…
@ Victoriatus: κουκλί δε λες τίποτε. Από… ευλυγισία, δε, άλλο τίποτε
Κατά τα λοιπά, τα 45 κιλά είναι πολλά για την Ήρα, πλην όμως, στην κατάσταση που βρίσκεται (βλέπε και πιο πάνω) το να παραμένει παχιά παχιά είναι μάλλον παρηγοριά και όχι λόγος να της κάνουμε δίαιτα…
@ miakakh: ναι. Δολοφόνος… μπριζολών, μακαρονάδων, παϊδακιών, (ολόκληρων) κοτόπουλων κ.λπ. Όσο για το σε ποιον πρέπει ή όχι να ορμήξει, δεν είμαι βέβαιος ότι δεν ξέρει. Νομίζω ότι, κατά βάθος, ξέρει…
@ ΟΛΟΥΣ: (Ξανα)ανοίξαμε και σας περιμένουμε, καθώς είδατε.
Συντόμως, το πρώτο ποστ της νέας σεζόν… Εν τω μεταξύ, είστε ή όχι σε φάση (και θέση) να διαβάζετε το μπλογκ
-προσωπικώς εύχομαι να μην είσαστε προς το παρόν, παρά να είσαστε ακόμη σε… αφασία από τα ούζα και σε θέση ανάσκελη πάνω σε στρώμα στη θάλασσα ή στην παραλία-
ελπίζω να περνάτε καλά, όπου κι αν βρίσκεστε…
25 Ιούλιος 2008 στις 4:05
hallo again απο κουνδουρο Τζιας(μονιμος θα μεινω εδω μεχρι τελους αυγουστου),
Κι εγω με σκυλι και γατι ειμαι εδω, ο σκυλος μια απο τα ιδια, θηριο ψευτοφυλακας που γαυγιζει σε ολο το κοσμο και καλα αλλα συχρονως δεν εχει δαγκωσει ποτε στη ζωη του και ουτε προκειται το εγγυομαι. Εδω του την πεφτει ο γατος και τον δαγκωνει στο ποδι η του γρατζουναει την ουρα και δεν του κανει τιποτα το θυμα ;p. Δεν ξερω τι ρατσα ειναι, μοιαζει με προβατο και τσοπανοσκυλο μαζι αν σας λεει κατι αυτο ;p
Συμφωνω για την Τζια Στελιο, απο το 92 παρακαλω ερχομαι εδω
25 Ιούλιος 2008 στις 9:27
Εχει μια παραλιάρα η Τζιά αν θυμάμαι καλά αρχίζει απο Συ….. κάτι.
Βλέπεις τον ίσκιο ταχύπλοου στο βυθό της στα 5 και πάνω μέτρα βάθος.
Για κοιτα ρε που οι γαβρόφωνοι έχουν κονέ με Τζιά και το κρατάνε μυστικό ! Ισάτε ρε κορνεδομπουγέλες.
Καλωσήρθες στο Βασίλειο της Αρπαχτούντα Στέλιο.
Αυτή η ΚΥΡΑ ΜΑΣ Η ΜΑΜΗ που εξαφανίστηκε ;
Αυτός ο Χατζηπαστουρμάς ντε !
Αυτή η Ιωσηφίνα των μπλογκών !
Ο “Αχ Μαρία του χιονιά” , ο “Μεχεις κάνει λούτσα , πλάτσα , πλάτσα , πλούτσα”
ο “Κάνε μου λιγάκι Μμμμμμμμμ , κι εγώ αμέσως θα σου κάνω Μμμμμμμμ”
Αιντες !
ΥΓ. Χάθηκε και το “γιουσουφάκι” του ο ένας:-)
25 Ιούλιος 2008 στις 9:42
Επιγόντως ποστ για την Κρήτη μέσα στην Κρήτη, Στέλιε! Τώρα που είμαστε όλοι πιο χαλαροί, πριν αυτός ο άτιμος ο Γκάμπριελ αρχίσει να μας παίρνει τα μυαλά για τα καλα!!!
25 Ιούλιος 2008 στις 9:50
Κι επειγόντως διόρθωση στα ορθογραφικά μου!
25 Ιούλιος 2008 στις 14:11
κ.Μαρκακη αναμενω με ανυπομονησια καποιο αρθρο σας η εστω καποια σημειωση/αναφορα στους λοιπους “Αβρααμ Παπαδοπουλους” της φετινης μεταγραφικης περιοδου και στην ελλειψη αναλογης ευαισθησιας απο ΜΜΕ και εισαγγελεις
υ.γ. στα σαλονια τα ζωα θα ηταν πολυτελεια, εκει υπαρχουν χειροτερα ειδη, ανθρωποι..
25 Ιούλιος 2008 στις 14:49
Ο “ένας” σε βλέπει και από τις διακοπές… JZJ. Όπως και το νέο ΠΑΟ! Επειγόντως ένα “σέντρα φόρ” όνομα (Πιζάρο, Γκούντιονσεν, Κανού) και ένα “σέντρα μπάκ” ανώνυμο - ορολογία αλλά σερ Άλεφ. Και ο Τζόρβας πλίζ και φύγαμε… και τα στσυλιά δεμένα!
25 Ιούλιος 2008 στις 15:00
Να βάλω και ένα όνομα σέντερ φορ στη λίστα που εγώ θα κυνηγούσα να υπογράψω πάση θυσία έστω για 1 χρόνο (λίγο προχωρημένο ίσως): Robbie Fowler
25 Ιούλιος 2008 στις 15:11
jan zwan, Συκαμια.
28 Ιούλιος 2008 στις 9:35
Ναι dim αμα γειάσου , περιμένω τα κονέ να αριβάρω στην Κέα
λείαν συντόμως.
Εντάξει “ένα” αδελφέ τιμή μου να με αγροικάς και απο τα
Χόλιντεις.
Αλλά Ρόπμυ Καλέ ναί Φάουλερ ;
Nα μας κάνει την Παιανία…..αμαρτωλή Παταγωνία ;
Σόουζα και Ρίο αγόρια μου.Το γυμνόστηθο του Καρναβαλιού
στις εξέδρες και ο Ζβάν να προσφέρει τα ιδιοπαράγωγα ποτά
αβέρτα στις γαζέλες…..που θα γένουν και βαζέλες.
Α και που σαι ΧατζηΝτόλυ Πάρτον.
Μην μπείς στον κόπο να γράψεις.
Να μπείς στον κόπο να ράψεις… κανα ζιπουνάκι για τον Ζιλμπέρτο !
ΧατζηΜοδιστρούλα μας !
Αιντες !
28 Ιούλιος 2008 στις 14:59
Έκανα λάθος με Φάουλερ. Λόγω στυλ παιχνιδιού. Τον Χέσκι θέλαμε που είπε ο Τεν. Αλλά και αυτός που πήραμε καλός είναι για τη δουλειά που τον θέλει ο προπονητής.
28 Ιούλιος 2008 στις 21:31
τι θες ακριβως, μονο αν εγγυαται ο Μαρκακης για σενα, που ξερω γω πως δεν θα χαλασεις το ονομα μου στην πιατσα ;p
Αμα ερθει ο Μπασινας ο ποδοσφαιρικος Ολυμπιακος αποτελει παρελθον για ολους μας
29 Ιούλιος 2008 στις 13:16
Ποιός Αρης στην ανατολική Θεσ/νίκη λέτε ρε ψεύτες; Στην ΚΑΛΑΜΑΡΙΑ που ζω από το 1981 η αναλογία ΠΑΟΚ-ΑΡΗ είναι τουλάχιστον 2,5 : 1. Άντε κάντε ένα κρύο ντουζ να συνέλθεται. Υ.Γ. ο ανειλικρινής προς τον ίδιο του τον εαυτό αρειανός, προκαλεί το γέλιο στους υπόλοιπους.
30 Ιούλιος 2008 στις 22:35
Μαρκάκη γεια χαρά! Είμαι ένας από τους μαθητές σου στο Κ.Α.Ρ. το 2001.
Είμαι από τους λίγους τυχερούς που πρόλαβαν και πήραν μαθήματα από τον πατέρα σου. Ήταν και γαμώ τους τύπους και σαν χθες θυμάμαι τα πράγματα που μας έλεγε για την Ιστορία της Δημοσιογραφείας και τον πρώτο ανταποκριτή, τον Όμηρο.
Anyway, για να μην μακρυγορώ, ο λόγοι που σου γράφω είναι δύο:
α) Γιατί αν κι έχω παρατήσει τη δημοσιογραφεία ποια, έχω ανοίξει ένα blog με έναν φίλο και θα θέλαμε αν θα μας το επέτρεπες κι εσύ ν αναδημοσιεύουμε τα μεστά και γεμμάτα καλόγουστο χιούμορ (σλουρπ!!!) άρθρα σου.
β) Η φωτογραφεία ενός σκύλου που έχεις σε ένα άρθρο σου, που μου θύμισε μια ατάκα σου τρελήπου είχες πει στη σχολή: “αν θα έφτανα κι εγώ το κεφάλι μου εκεί κάτω, θα έγλυφα κι εγώ τα α****α μου”.
Το ιστοσελίδιο μας ονομάζεται: http://www.roukoukou.blogspot.com
2 Αύγουστος 2008 στις 21:36
Αχ, αυτα διαβάζω και σιγουρεύομαι πως τα σκυλιά μου δε θα δούνε ποτέ τσι μάνας τους την πατρίδα! Εκτος αν διανυκτερεύσω με κανα σληπινγκ μπαγκ εξω απο τις σκυλιέρες… (μμμ δεν ακουγεται ασχημο, τωρα που το σκέφτομαι. Την καλυτερη παρεα για ταξιδι θαχω!)
11 Αύγουστος 2008 στις 12:29
Mon Dieu! Πάλι καλά που αναβάλλαμε το Κρητικόν ταξίδι για φέτος κι ας είχαμε και τη φιλοδοξία ν απάρουμε και τις κοράκλες μαζί μας
ΥΓ Η δική μας “χοντρή” και κακότροπη, αδυνάτισε μετά απο εβδομαδιαία παραμονή σε πανσιόν, να ανησυχούμε;