SPORT 24 - Στέλιος Μαρκάκης

Λυπάμαι που θα το πω έτσι ωμά, αλλά ας προσέχαμε. Διότι δεν γίνεται κάθε μέρα, όλη μέρα, να ασχολείσαι π.χ. με το πώς θα μαγειρέψεις φασολάδα, μακαρόνια με κιμά, άντε και κάνα χοιρινό λεμονάτο και, ξάφνου, μια Τρίτη ή μια Τετάρτη να έχεις την απαίτηση να ανταπεξέλθεις άψογα σε δείπνο με υψηλή γαλλική κουζίνα.

Θέλω να πω, μην τρελαθούμε. Με εξαίρεση τον Παναθηναϊκό, στον οποίο, τουλάχιστον, ο Τεν Κάτε τόνισε πολλές φορές τη σημασία της πρόκρισης στους Ομίλους, από τις υπόλοιπες ομάδες μας είδατε εσείς κάποια ειδικότερη «πρεμούρα» έτσι ώστε να είναι –ψυχολογικά και αγωνιστικά- έτοιμες για τις ευρωπαϊκές τους αναμετρήσεις;

Και δεν μιλώ σε επίπεδο (αυτονόητων, στερεότυπων) δηλώσεων τώρα. Εννοώ ουσιαστικά: να έχουν ολοκληρωθεί εγκαίρως κατά το 95% οι μεταγραφές, να έχει δοθεί, επικοινωνιακά και αλλιώς, η πρέπουσα σημασία στα παιχνίδια που έρχονται, να έχει γίνει σοβαρού επιπέδου «κατασκοπεία» των αντιπάλων, να έχει καταστρωθεί συγκεκριμένο αγωνιστικό σχέδιο αντιμετώπισης τους κ.λπ., κ.λπ.

Θα μου πείτε: ακόμη κι έτσι, μπορεί να αποκλειστείς. Συμφωνώ. Τουλάχιστον, όμως, δεν μένεις με το ανικανοποίητο ότι δεν προσπάθησες όσο έπρεπε.

Ενώ, τώρα, λογικά ισχύει αυτό: σε ένα μήνα ο Ολυμπιακός δύσκολα θα είναι τόσο πελαγωμένος και χωρίς εναλλακτικές λύσεις στο γήπεδο όπως ήταν στα ματς με την Ανόρθωση (κυρίως το πρώτο). Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, πιστεύω ότι και η ΑΕΚ, σε ένα μήνα από τώρα, ομάδες της δυναμικής της Ομόνοιας ίσως να μην τις καθαρίζει και σαν αυγό, αλλά τόσο εύκολα γκολ δεν νομίζω και ότι θα δέχεται από εκείνες. Κι όσο για τον Άρη, αν και ο «αφελληνισμός» του με απασχολεί όσο και τον καθένα, θεωρητικά επίσης δεν μπορεί να είναι χειρότερος σε ένα μήνα από τώρα.

Άρα λοιπόν –και τα απλοποιώ επίτηδες τώρα τα πράγματα, ώστε να γίνει πιο εύκολα κατανοητό τι θέλω να πω- θα είχαν ή όχι καλύτερη τύχη όλοι εάν πριν από ΔΥΟ μήνες είχαν σε περίοπτη θέση και όχι στην άκρη του μυαλού τους ότι επίκεινται κρίσιμα ευρωπαϊκά ματς;

Εγώ λέω ότι θα είχαν καλύτερη τύχη.

Όπως λέω και ότι, συνεπώς, είτε ως «διαδικαστικά», λίγο πολύ «εύκολα», είτε ως όχι και τόσο σημαντικά τα είχαν στο μυαλό τους τα παιχνίδια αυτά και οι τρεις ομάδες μας. Και ότι, σε κάθε περίπτωση, το «παν» προκειμένου να είναι έτοιμες για να τα αντιμετωπίσουν όπως έπρεπε, δεν το είχαν κάνει.

Και άρα, όσο κι αν με στενοχωρεί το γεγονός ότι

(ειδικά εφέτος, που ο διαιρέτης των βαθμών είναι το βολικότερο για όλους «4» και όχι το εκφοβιστικό «6»)

μόλις μία ομάδα μας έχει προς το παρόν εξασφαλίσει 100% το δικαίωμά της συμμετοχής της σε έξι ματς, τι άλλο μπορώ να σχολιάσω επί της ουσίας;

Όταν θέλεις κάτι πολύ, στα μυθιστορήματα, ακόμη και το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις. Σ’ αυτόν ειδικά τον τομέα, όμως, η ζωή σπανιότατα ξεπερνά τη φαντασία…

ΥΓ: Μιλώντας ειδικά για τον Παναθηναϊκό, πρέπει να συνομολογήσω κι εγώ ότι η κλήρωση οφείλει να τον αφήνει με χαμόγελα, αλλά και μια σκέψη ακόμη: όσες κι αν είναι αυτή τη στιγμή οι δυνατότητές του να περάσει από τον Όμιλο στην επόμενη φάση (και είναι αρκετές), είναι μάλλον βέβαιο ότι θα αυξηθούν εάν αποκτηθεί, έστω και την ύστατη ώρα, παίκτης που θα προσθέσει σιγουριά στην άμυνα, κυρίως στο ψηλό παιχνίδι. Η ευκαιρία –ειδικά μετά την εξασφάλιση και όλου του ποσού από το μάρκετ πουλ της ΟΥΕΦΑ- είναι, νομίζω, πολύ καλή για να χαθεί χωρίς προηγουμένως να μελετηθεί σοβαρά.