SPORT 24 - Στέλιος Μαρκάκης

Λοιπόν. Κατ’ αρχήν, συγγνώμη για την αραιότητα των ποστ. Όποιος έχει συμμετάσχει ενεργά σε γέννηση ηλεκτρονικού μέσου που εκπέμπει 24/24, 7/7, 365/365
(κι εγώ δουλεύω για τον Sentra 103,3 από τα τέλη Απριλίου –όχι μόνο σε επίπεδο σχεδιασμού, ούτε απλώς ως παραγωγός, φίλε Δημήτρη «Κοκκινο-σκοφίτσα», αλλά ως διευθυντής σύνταξης και προγράμματος…)
αντιλαμβάνεται ότι το πράγμα είναι ήδη ζόρικο. Και ότι έχοντας συγχρόνως ΚΑΙ μια σελίδα κάθε μέρα στην εφημερίδα ΚΑΙ τέσσερα βράδια στο πενθήμερο εκπομπή μέχρι τις 2 το πρωί στο κανάλι, γίνεται ακόμη πιο ζόρικο.
Και μάλλον με καταλαβαίνει.
Ποστ ανεβάζεις όταν έχεις κάτι να πεις που θα ξεκινήσει μια ωραία κουβέντα. Όχι «έτσι».
Οπότε, προς το παρόν –μέχρι το πράγμα να στρώσει και να μπει σε ρυθμό- τα ποστ μπορεί να είναι αραιά, αλλά θα υπάρχουν: δεν θα αφήσω ποτέ το sport24. Αυτή τη γωνιά των ΜΜΕ που μέρα με τη μέρα γίνεται ολοένα και καλύτερη, ολοένα και πιο ολοκληρωμένη, μακράν κορυφαία σε επίπεδο ενημέρωσης αρμόζουσας στο ιδιάζον μέσον του Ίντερνετ και μέρος όπου αισθάνομαι ότι έχω μόνο φίλους –φίλους στα δύσκολα, κιόλας, όχι όταν όλα είναι τριαλαρί, τριαλαρό…
Λοιπόν. Τέλος ο πρόλογος. Στο ζουμί.

Στο ματς του Τσάμπιονς Λιγκ πρώτα. Τρεις τέσσερις επισημάνσεις:
1. Νομίζω ότι η κουβέντα για το αν έπρεπε ή όχι να υπάρχει «Κυργιάκος» στον Παναθηναϊκό γίνεται πλέον μόνο για να… βγαίνουν ακροατές στον Sentra και στα άλλα ραδιόφωνα. Έπρεπε. Τελεία. Το να υπήρχε ΔΕΝ σημαίνει ότι θα σταματούσε τον Ιμπραίμοβιτς –δεν τον σταμάτησε, άλλωστε, ούτε στο EURO ο (εκτός εισαγωγικών) Κυργιάκος. Πλην όμως, η παρουσία του θα επέτρεπε στον (κάθε) Τεν Κάτε να κάνει λιγότερα πειράματα στη σύνθεση της οπισθοφυλακής ή, τέλος πάντων… περισσότερα πειράματα αλλά από τη σέντρα και μπροστά και όχι πίσω απ’ αυτήν…
2. Το οποίον μας φέρνει στο εξής: αύριο, μεθαύριο, μπορεί να αποδειχθεί ότι ο Ζιλμπέρτο Σίλβα είναι ό,τι καλύτερο πέρασε από το κέντρο του Παναθηναϊκού από εποχής Μίκλαντ και μετά. Προς το παρόν, όμως, στο δίλημμα Σίλβα ή (κάποιος) «Αϊμάρ», η ορθή απάντηση φαίνεται να είναι «Αϊμάρ». Επαναλαμβάνω, στο ίδιο μοτίβο και με πιο πάνω: ΔΕΝ σημαίνει, η τυχόν ύπαρξη ενός καλού δημιουργικού χαφ, ότι χθες θα… πατούσε την Ίντερ ο Παναθηναϊκός. Σημαίνει όμως ότι θα μπορούσε πιο άνετα ο (κάθε) Τεν Κάτε αντί, π.χ. 4-2-3-1, να παίζει 4-4-2, βάζοντας ΚΑΙ τον Σόουζα ΚΑΙ τον Σαλπιγγίδη στις θέσεις τους. Ή ότι θα μπορούσε να παίζει 4-3-1-2, βάζοντας.. ΟΛΟΥΣ τους παίκτες του στις θέσεις τους. Ότι, γενικά, θα είχε περισσότερες λύσεις και λιγότερη ανάγκη για πειραματισμούς.

3. Να μην τρελαθούμε: ο Παναθηναϊκός, κυρίως για λόγους ιστορικούς (παρότι μιλάμε για πρόσφατη ιστορία) έχει μόνος του ανεβάσει τον πήχη τόσο ψηλά ώστε να υπάρχει απογοήτευση επειδή δεν νίκησε στο ΟΑΚΑ μια ομάδα που δεν κωλώνει να πληρώνει ΕΝΑΝ παίκτη της 11.000.000 ευρώ το χρόνο, για να μην της φύγει. Τα μισά, δηλαδή, από τα χρήματα που ξόδεψε φέτος ο Παναθηναϊκός για μεταγραφές και ανανεώσεις και ο κόσμος του έμεινε με το στόμα ανοιχτό –και δικαίως, διότι 23.500.000 ευρώ ΠΡΙΝ γνωρίσεις καν αν θα μπεις στο Τσάμπιονς Λιγκ είναι όντως, απολύτως τρελά λεφτά για ελληνική ομάδα. Με άλλα λόγια: είναι τελείως ανώφελο να υπάρχει στ’ αλήθεια μεμψιμοιρία για το αποτέλεσμα του χθεσινού αγώνα και όχι ΣΟΒΑΡΗ και ψύχραιμη ανάλυση της εικόνας του, του δευτέρου ημιχρόνου: όταν (όχι τυχαία, για μένα) παρόντος του Ίβανσιτς στην ενδεκάδα –αποκτώντας, δηλαδή, ΣΤ’ ΑΛΗΘΕΙΑ αριστερή πλευρά- με τον Μουν να αποτελεί την έκπληξη ως δεξί χαφ και με τον Σίλβα να αισθάνεται πραγματικά το βάρος της ευθύνης του ονόματος και της ηγεμονικής αμοιβής του, παρουσιάστηκε ως πραγματικά «Ευρωπαίος». Και ανάγκασε τον (από χθες είμαι βέβαιος: ΑΠΟΛΥΤΑ ΥΠΕΡΤΙΜΗΜΕΝΟ Μουρίνιο της… χορηγημένης σαγιονάρας με την άσπρη κάλτσα) να ξυπνήσει από τη νιρβάνα του αυτοθαυμασμού του και να ασχοληθεί λίγο και με το ματς και όχι μόνο με το να μην ξεχνιέται να διατηρεί τη «φάτσα-Zoolander» που, πιθανότατα, έχει επίσης πουλήσει σε κάποιο σπόνσορα…
Αν ο Παναθηναϊκός μελετήσει στα σοβαρά και χωρίς αγκυλώσεις τους ΛΟΓΟΥΣ για τους οποίους παρουσιάστηκε όπως παρουσιάστηκε στο δεύτερο ημίχρονο και τους λόγους για τους οποίους, παρά ταύτα, το «εύκολο» γκολ
(«εύκολο» τρόπος του λέγειν δηλαδή, διότι μπαλιά σαν του Ιμπραίμοβιτς και τελείωμα της φάσης σαν τον Αντριάνο δεν υπάρχουν… πολλοί Ιμπραίμοβιτς και πολλοί Αντριάνοι για να τις κάνουν)
το δέχτηκε και πάλι, έχω την εντύπωση ότι μπορεί να πάρει τη μοίρα του στα χέρια του και με λίγη τόλμη από πλευράς Τεν Κάτε
(τόλμη που έως και ΑΠΑΙΤΟΥΝ από μια ποδοσφαιρική φυσιογνωμία του μεγέθους του οι φίλοι της ομάδας)
να πάει ΠΟΛΥ καλύτερα στο μέλλον, παρά τις αδυναμίες στο ρόστερ του για τις οποίες, όπως αποδεικνύεται, δεν χρειάζεται ΜΟΝΟ χρήμα για να καλυφθούν…

Για το ΟΥΕΦΑ, πάλι, επίσης δυό κουβέντες:
1. Μπράβο του Ολυμπιακού που πήρε, στην ουσία, την πρόκριση στους Ομίλους, προσφέροντας και ΥΠΕΡΠΟΛΥΤΙΜΟΥΣ βαθμούς στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Πλην όμως, ΜΟΝΟΝ αυτή την επιτυχία οφείλει να κρατήσει από το χθεσινό ματς με μια ομάδα που, στο ελληνικό πρωτάθλημα, θα υποβιβαζόταν… a priori, οικειοθελώς, χωρίς καν να μπει στον κόπο να συμμετάσχει στον μαραθώνιο.
2. Ο Βαλβέρδε είναι πιο συγκαταβατικός απ’ όσο πρέπει για το δικό του καλό: αν συνεχίσει να είναι τόσο επαγγελματίας (και να προστατεύει γι’ αυτό το λόγο το μαγαζί στο οποίο δουλεύει) θα βρεθεί πολύ γρήγορα «μυρουδιάς» επειδή «δεν έκανε το ένα» ή «το άλλο». Και κανείς δεν θα θυμάται ότι έως και για το μισό, που λέει ο λόγος, σημερινό του ρόστερ έχει εδώ και πολύ καιρό εκφραστεί –κομψά, είναι η αλήθεια- με λόγια που δεν δείχνουν ακριβώς και θαυμασμό ή ικανοποίηση. Και ότι ακόμη και οι μεταγραφές της ομάδας που έγιναν την τελευταία στιγμή, μπορεί να έγιναν με εισήγησή του, αλλά έγιναν συγχρόνως και την… απολύτως τελευταία στιγμή. Και συνεπώς (καθώς είπε και ο Βγενόπουλος για τον Τεν Κάτε) δεν μπορεί να χρεωθεί για αναποτελεσματικότητα στην αξιοποίησή τους, όχι τουλάχιστον πριν περάσει αρκετός καιρός ακόμη…

Γενικώς, δηλαδή, από χθες ξεκίνησε κουβέντα με καλές προδιαγραφές για να εξελιχθεί σε ωραία. Παρακαλώ θερμώς τους τακτικούς, τουλάχιστον, του μπλογκ, να μην την κάνουμε «αγκα-γκούκα» -όχι στείρα αντιπαράθεση, δηλαδή. ΟΚ;