SPORT 24 - Στέλιος Μαρκάκης

Με κάποιο μυστηριώδη τρόπο (που θα αποφύγω τον πειρασμό να εξηγήσω με… αποθεωτικούς για την αφεντομουτσουνάρα μου λόγους), παρότι τα ποστ του μπλογκ είναι αραιά και παραμένουν αναρτημένα αρκετό καιρό για να σιτέψει ολόκληρο μοσχάρι, ακόμη και τόσες μέρες μετά, δεν παύουν να έχουν επαφή με την επικαιρότητα.
Ας αποφύγουμε όμως τον πειρασμό και αυτής της κουβέντας. Πάμε στο ζουμί.
Ο Γενάρης που τελειώνει σε λίγες μέρες θα ήταν σίγουρα ο πιο παράξενος για το ελληνικό ποδόσφαιρο εδώ και πολλά πολλά χρόνια, αν δεν υπήρχε πέρυσι τον ίδιο μήνα η εμφάνιση στο προσκήνιο της ΠΕΚ. Αν και, τώρα που το καλοσκέφτομαι, η ΠΕΚ –και τα όσα έφερε- αφορούσαν κυρίως τον Παναθηναϊκό και κατ’ επέκτασιν μόνο το ελληνικό ποδόσφαιρο. Ενώ αυτός ο Γενάρης είναι παράξενος για όλους και για όλα.
Μην επεκταθούμε πολύ. Λακωνικά, σημειώνω:

1. Στον Παναθηναϊκό, αυτός ο Γενάρης μπορεί να –και κατά πάσα πιθανότητα θα- σημάνει την πρώτη οριστικά χαμένη χρονιά της «πολυμετοχικότητας», που, στην πράξη, μοιάζει να αντιμετωπίζει ένα σωρό προβλήματα τα οποία η θεωρία δεν είχε περιλάβει καν. Στον «πολυμετοχικό» είναι νομίζω σαφές σε κάθε ψύχραιμο παρατηρητή ότι υπάρχουν τουλάχιστον δύο πόλοι σκέψης και μεθόδου δράσης, (με τον Πατέρα στη μέση, να προσπαθεί να εξισορροπήσει καταστάσεις), σοβαρό έλλειμμα επικοινωνίας (διότι ο ένας πόλος είναι… υπερ-επικοινωνιακός και ο άλλος καθόλου και ο συνδυασμός «σκοτώνει») και ακόμη σοβαρότερο πρόβλημα ευθυγράμμισης της τελικής συνιστώσας του πόλου «α» και του πόλου «β» με τον τρόπο σκέψης του «μέσου» φίλου της ομάδας.
Αν και, στα χαρτιά, «ισχυρότερος του Αμπράμοβιτς», ο πολυμετοχικός Παναθηναϊκός βρίσκεται αυτή την ώρα
12 βαθμούς πίσω από τον πρωτοπόρο, χωρίς άμεση, ορατά βιώσιμη λύση για το γήπεδό του,
με ΟΛΑ τα θεμελιώδη στοιχεία του (ναι: ακόμη και τον Τεν Κάτε) υπό μικρή ή μεγάλη αμφισβήτηση,
χωρίς μεταγραφικό σχεδιασμό (παρότι έχει ήδη εισπράξει από Τσάμπιονς Λιγκ και παραχωρήσεις παικτών περισσότερα χρήματα απ’ όσα ξόδεψε για ενίσχυση το καλοκαίρι),
χωρίς πειστική και συνεπή «εξωτερική πολιτική» απέναντι στο «αντίπαλον δέος» και την κατάσταση στο ελληνικό ποδόσφαιρο γενικότερα,
χωρίς φανερό τρόπο να καβαλήσει καν (πόσο μάλλον να ενισχύσει) τον ενθουσιασμό που προκάλεσε πέρυσι τον Ιούνιο η αλλαγή σκηνικού και οι προσδοκίες που γέννησε εκείνη η αλλαγή.
Ναι. Θεωρητικά, όλα μπορούν να αλλάξουν ακόμη και μέσα στη βδομάδα. Θεωρητικά όμως, αν η κβαντική φυσική δε λέει μαλακίες, και το να δει κάποιος τα κομμάτια ενός σπασμένου φλιτζανιού να σηκώνονται ως δια μαγείας από το έδαφος για να το ξανασχηματίσουν ατόφιο δεν είναι αδύνατο. Είναι, ωστόσο, στατιστικά απίθανο.
Ας περιμένουμε. Και θα δούμε.

2. Στον Ολυμπιακό, όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν. Όλα όμως. Και τα καλά και τα λιγότερο καλά. Φυσικά, ο μόνος λόγος που θα είχαν οι ερυθρόλευκοι να μην τηρούν στάση αναμονής γενικά, θα ήταν το να αποφασίσουν να αποτελέσουν την ατμομηχανή της πρωτοπορίας στο ελληνικό ποδόσφαιρο γενικά –και όχι «στενά», ως προς το άμεσο δικό τους συμφέρον. Αυτός, ωστόσο, είναι ρόλος που οι συγκυρίες τους τον έχουν προσφέρει αρκετές φορές ως τώρα και κάθε φορά τον αποποιήθηκαν με τη μία ή την άλλη δικαιολογία –ή και χωρίς καμία δικαιολογία. Αν τον επέλεγαν τώρα, θα μιλάγαμε λοιπόν για τον… πιο παράξενο Γενάρη του ελληνικού ποδοσφαίρου σ’ όλη την ιστορία του. Προσωπικά δεν περιμένω καν να δω…

3. Στην ΑΕΚ, μ’ ένα περίεργο τρόπο πολύ χαρακτηριστικό, ωστόσο, του συλλόγου, τα όμορφα (γερά) χαρτιά της ομάδας, όμορφα (ή και άσχημα…) καίγονται ένα, ένα. Κι αν η συντριπτική πλειονότητα του κοινού της δεν έδειχνε αξιοθαύμαστη υπομονή και εξαιρετική οξυδέρκεια (έτσι ώστε να στηρίζει ενστικτωδώς το ολοφάνερα πιο υγιές και διαπιστωμένα αποτελεσματικό κομμάτι της ομάδας, το δίδυμο Ντούσαν-Μανωλά), όλα θα μπορούσαν να είναι ήδη πολύ χειρότερα. Ίσως και ανεπίστρεπτα. Ότι δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο ως τώρα, είναι, λοιπόν, περίπου θαύμα. Τι απομένει τώρα; Να συμβεί (τουλάχιστον) ένα θαύμα ακόμη. Αργότερα όμως. Προς το παρόν, δεν το βλέπω…

4. Στον ΠΑΟΚ, πάλι, το μεγαλύτερο στοίχημα του ελληνικού ποδοσφαίρου μέχρι στιγμής, μοιάζει όχι απλώς να κερδίζεται, αλλά και με πανηγυρικό τρόπο! Σχεδόν 10.000 μικρομέτοχοι ως τώρα, 2.000.000 ευρώ στο ταμείο από τον κόσμο και ο Ζαγοράκης να ξεκινάει
(με τρόπο που δείχνει ότι ΘΕΛΕΙ να έχει κάποια στιγμή αποτέλεσμα, όχι ρίχνοντας λάδι στη φωτιά –αλλού θα το έλεγαν «δίνοντας» κόσμο και ανεβάζοντας φωτογραφίες σε site…)
τον ανένδοτό του απέναντι στην τυφλή βία της μαλακίας, του μπάφου και της «Μαλαματίνας», είναι νέα που οφείλουν να κάνουν χαρούμενο κάθε σοβαρό άνθρωπο με στοιχειώδη αγάπη για το ποδόσφαιρο.
Ο «Δικέφαλος» δείχνει το δρόμο με τη φετινή του, ως τώρα, στάση και μόλις λείψουν οι (κάθε είδους) υπερβολές, αλλά και η πληγή των τραμπουκισμών από ένα κομμάτι των οπαδών που αποτελούν ΚΑΙ εκεί, όπως και παντού αλλού, μειονότητα, όλα θα πάνε καλύτερα. Μακάρι.

5. Στον Άρη, πάλι, αν και προσφάτως κάποιου είδους σύγχυση στο μυαλό των διοικούντων φαίνεται να υπάρχει πράγματι, ουδείς μπορεί να παραγνωρίσει ότι με λίγες (ίσως και ελάχιστες) εξαιρέσεις, όπως αυτή της περασμένης Κυριακής, εξακολουθεί να επικρατεί συνέπεια στο πλάνο που καταστρώθηκε πριν από μερικά χρόνια και, σε γενικές γραμμές, η κατάσταση εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται από θετικό πρόσημο. Αν θέλετε την άποψή μου, όλα θα πάνε και εκεί καλύτερα εάν ο Σκόρδας αποβάλει και τα τελευταία κατάλοιπα «οπαδικής» νοοτροπίας που, αναπόφευκτα, περιλαμβάνει ακόμη ο ψυχισμός του και, συγχρόνως, όσο κι αν φαίνεται ριζοσπαστικό αυτό που θα πω, αποφασίσει κάποια στιγμή να σκεφτεί και το εξής απλό: όπως εμείς οι εκπρόσωποι του… αθηναϊκού κατεστημένου δεν παραλείπουμε κάθε τόσο να τονίζουμε ότι λύση στο ελληνικό ποδόσφαιρο δεν θα βρεθεί εάν δεν υπάρξει νωρίτερα ειλικρινής και έντιμη συνεννόηση Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού, έτσι θα μπορούσε ίσως κάποιος να σκεφτεί και ότι κάτι αντίστοιχο θα έπρεπε να συμβεί και στη Θεσσαλονίκη. Επιπλέον, τώρα είναι ίσως και ευκαιρία να γίνει κάτι τέτοιο. Για σκεφτείτε το…
6. Τέλος, αλλαγή σκηνικού είχαμε, παρότι πέρασε στα ψιλά και στην ΕΠΟ και ουδείς μπορεί να προεξοφλήσει ότι είναι άνευ σημασίας. Όπως γράφω και σήμερα στο GOAL, ο Σοφοκλής Πιλάβιος πέρασε, όντως, τα τελευταία χρόνια της παραγοντικής ζωής του εντός του «συστήματος» της ΕΠΟ. Πλην όμως, χωρίς να προκαλέσει, χωρίς να «ταυτιστεί» και χωρίς να δείχνει προς τα έξω ότι τον αντιπροσωπεύει σαν άνθρωπο το ύφος (αν μη τι άλλο) της παρελθούσης προεδρίας. ΚΑΝΕΙΣ λοιπόν δεν μπορεί από τώρα να πει εάν, ως πρόεδρος πλέον, θα συμβιβαστεί εύκολα με τα όσα «παραλαμβάνει» ή θα προσπαθήσει (έστω και χωρίς τυμπανοκρουσίες ή «γροθιές στο μαχαίρι») να τη βελτιώσει προς το καλύτερο.
Εάν θελήσει κάτι τέτοιο (που προσωπικά –με βάση το ήθος του και από διαίσθηση ορμώμενος το λέω- καθόλου δεν το αποκλείω), είναι βέβαιο ότι έχει σκληρό αγώνα να δώσει. Κανένα «σύστημα» δεν υποχωρεί εύκολα –πόσο μάλλον ένα σύστημα που έχει βγάλει ρίζες, κλαριά και… μπουμπούκια. Ότι… αξίζει, ωστόσο, τον κόπο η προσπάθεια, τον αξίζει σίγουρα. Ειδικά σε εποχές όπως η σημερινή, που, παρότι δεν της φαίνεται ίσως, είναι κατάλληλη για αλλαγές που υπό άλλες συνθήκες θα έμοιαζε αδύνατο να συμβούν…
Λοιπόν. Ο… κλώτσος δόθηκε. Για πάμε, λοιπόν, για πάμε…