SPORT 24 - Στέλιος Μαρκάκης

Μιας και μόλις πριν από λίγο τελείωσε το ευρωπαϊκό διήμερο των ελληνικών ομάδων, μπαίνω στον πειρασμό να ξεκινήσω το ποστ γράφοντας… «ένας καθόλου παράξενος Φλεβάρης για το ελληνικό ποδόσφαιρο». Και τώρα που το καλοσκέφτομαι, δεν έχω άλλο τρόπο να νικήσω αυτόν τον πειρασμό, από το να… υποκύψω -παρότι ξέρω ότι τέτοιες ώρες, τέτοιου είδους αστεϊσμοί ίσως να μη  συνεισφέρουν στην κουβέντα.
Για να εξιλεωθώ, λοιπόν, ιδού και κάτι που ελπίζω ότι συνεισφέρει στην κουβέντα: έχω την εντύπωση πως είναι απλό:
Είναι σαφές ότι στην Ευρώπη πηγαίνει καλά η ομάδα που επενδύει σε κάτι τέτοιο, έστω και κάνοντας απλώς σωστή ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ και μετρώντας ρεαλιστικά τις δυνατότητές της.
Και δεν πηγαίνει καλά η ομάδα που δεν επενδύει σε κάτι τέτοιο –με πιο τρανή απόδειξη γι’ αυτό το γεγονός ότι έσπευσε να διώξει άμεσα και άκομψα τους προπονητές με τους οποίους κατάφερε να πετύχει κάτι καλό στην Ευρώπη (και ΠΑΛΙ χωρίς να έχει επενδύσει επί τούτου σε μια τέτοια διάκριση, αλλά επειδή οι συγκεκριμένοι προπονητές έκαναν, απλώς, σωστή αυτοκριτική και μέτρησαν ρεαλιστικά τις δυνατότητες της ομάδας τους).
Για να μη μιλάμε με γρίφους: ο Παναθηναϊκός βρίσκεται μπροστά σε μία ακόμη πολύ σημαντική ευρωπαϊκή πρόκληση
(διότι αυτό με τη Βιγιαρεάλ είναι, βέβαια, το σοβαρό παιχνίδι που έχει μπροστά του και όχι το ντέρμπι της Κυριακής),
ακριβώς επειδή αντιμετώπισε σοβαρά, μετρημένα και σεμνά (ίσως και πιο φοβισμένα απ’ όσο έπρεπε) το πρώτο ματς με την ισπανική ομάδα.
Κι απ’ την άλλη, ο Ολυμπιακός βρίσκεται μπροστά σε μια ακόμη εγχώρια πρόκληση (το πώς θα καταφέρει, αν καταφέρει, να παρουσιάσει κάτι ξεχωριστό στη… φιέστα του, του «νιοστού σερί» τίτλου), ακριβώς επειδή μόνον ο Βαλβέρδε έμοιασε –μέχρις ότου κουράστηκε να μιλά σε καθόλου ευήκοα αυτιά- να έχει κάποιου είδους όραμα για κάτι παραπάνω από την ικανοποίηση της παροιμιώδους «ψύχωσης» με τα ντόπια πρωταθλήματα. Ουδείς άλλος ανταποκρίθηκε σε κάτι τέτοιο. Μεταγραφές δεν έγιναν για να καλύψουν τις δεδομένες αδυναμίες, οι παίκτες και ο προπονητής κατάλαβαν κι εκείνοι νωρίς ότι το πρωτάθλημα και μόνο μετράει και, την ίδια ώρα, ο Τύπος συνέχισε τα αποπροσανατολιστικά υμνολόγια, ακόμη και όταν τα πρώτα σημάδια φθοράς άρχισαν να γίνονται αισθητά αρχές Ιανουαρίου ήδη -και άσχετα με το αν κόστισαν ή όχι και πόσο (και πώς και γιατί) σε βαθμούς στη διοργάνωση της Σούπερ Λίγκας. Αποτέλεσμα; Υπερεκτίμησε τις δυνατότητές του στο πρώτο παιχνίδι με τη Σεντ Ετιέν, υπέστη μια ήττα που όλοι θεώρησαν “μικρό κακό” (αφού έτσι κι αλλιώς η… Μίλαν, που θα περνούσε κι εκείνη σίγουρα, ήταν απροσπέλαστος αντίπαλος στην επόμενη φάση, στην οποία, φευ, θα βρεθεί στη θέση της η “λίγη” και “πελάτισσα” Βέρντερ Βρέμης) και δεν αισθάνθηκε ότι έχει κάποιου είδους πληγωμένη περηφάνεια να επουλώσει στη ρεβάνς. Όλα τα υπόλοιπα, ήρθαν φυσιολογικά.

Ο Παναθηναϊκός, έτσι, εκτός απίθανου απροόπτου θα χάσει το πρωτάθλημα, αλλά αν περάσει τη Βιγιαρεάλ, το τέλος της σεζόν θα βρει τους φίλους του χαμογελαστούς, ακόμη κι αν δεν καταφέρει την Κυριακή να δώσει και ουσία στις αιτιάσεις του, τις σχετικές με διαφορετικά μέτρα και σταθμά της διαιτησίας στην Ελλάδα.
Ο Ολυμπιακός, πάλι, εκτός απίθανου απροόπτου θα κερδίσει το πρωτάθλημα και όλοι οι φίλοι του θα είναι χαρούμενοι (όλοι όσοι απασχολούν τη διοίκησή του, τουλάχιστον –οι υπόλοιποι και να υπάρχουν είναι σα να μην υπάρχουν όσο δεν μιλούν ή μιλούν μεν αλλά δεν ακούγονται πουθενά). Τόσο που ούτε θα θυμούνται ότι η ομάδα αποκλείστηκε στη φάση των 32 του ΟΥΕΦΑ δεχόμενη πέντε γκολ σε ενάμιση παιχνίδι από τη Σεντ Ετιέν, που δεν χρειάστηκε να ζοριστεί πάνω από 150 λεπτά (προφυλάσσοντας συγχρόνως και τα δύο μεγάλα της αστέρια) για να πάρει θριαμβευτικά την πρόκριση και να αφοσιωθεί μετά ξανά στο πώς θα σωθεί από τον υποβιβασμό της στο Σαμπιονά.

Και υπό αυτή την έννοια, στα μάτια μου, πιο αδιάφορο ντέρμπι απ’ αυτό της Κυριακής, έχει χρόνια να γίνει. Διότι για μένα, αμφότεροι οι αντίπαλοι βλέπω ότι πηγαίνουν σ’ αυτό το ματς με στόχο να αποδείξουν κάτι μόνο στον… εαυτό τους και τους φανατικούς οπαδούς τους. Οι μεν ότι πράγματι, απολύτως δίκαια βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο +11 και οι δε ότι, πράγματι, απολύτως άδικα βρίσκονται στο -11.
Επειδή η ζωή δεν είναι ασπρόμαυρη, αμφότερες οι πιο πάνω απόψεις είναι a priori παρωπιδικές και, εγώ τουλάχιστον, σε τέτοιου είδους συζήτηση δεν θα μπω.

Για μένα, ενόψει της πάρα πολύ δύσκολης ρεβάνς με τη Βιγιαρεάλ, προκειμένου να προστατευθεί από τραυματισμούς και να ξεκουράσει όσους θα πρέπει να ξανατρέξουν 120 χιλιόμετρα στις 10 Μαρτίου, ο Παναθηναϊκός θα έπρεπε να κατέβει στα δύο προσεχή παιχνίδια του στο πρωτάθλημα έως και με τα «δεύτερα», που λέει ο λόγος, και να παίξει μόνον όσο του χρειάζεται απέναντι στον Πανσερραϊκό για να περάσει στην επόμενη φάση του Κυπέλλου. Το να φτάσεις τη συγκεκριμένη, φετινή σεζόν, να κάνεις παρέα π.χ. στη Λίβερπουλ, τη Μάντσεστερ, τη Γιουβέντους, τη Μπαρτσελόνα, τη Μπάγερν, την Πόρτο και την Άρσεναλ στους «8» του Τσάμπιονς Λιγκ είναι κάτι που δεν γίνεται να είναι κάποιος στα σωστά του και να βάλει σε δεύτερη μοίρα προκειμένου να μπορέσει να γίνει πιο πειστικός όταν… γκρινιάζει για την πάλαι ποτέ «ΚΕΔ του Ψυχομάνη», ας πούμε.

Κι απ’ την άλλη, και να χάσει δηλαδή ο Ολυμπιακός από τον Παναθηναϊκό την Κυριακή, αν δεν χάσει με 0-5, ας πούμε, να το καταγράψει ως στατιστικώς σπάνιο η ιστορία, τι έγινε; Πάλι φιέστα δεν θα κάνει; Ε, ποια Σεντ Ετιέν, ποιο ΟΥΕΦΑ και πράσσειν άλογα, λοιπόν; Η χρονιά, σε τέτοια περίπτωση, θα είναι για τους ανθρώπους της ομάδας (και τον κόσμο που τους ενδιαφέρει, επαναλαμβάνω) πετυχημένη. Κι αν κάνει εκείνος απ’ την πλευρά του καμιά περιφανή νίκη, έως και σούπερ πετυχημένη.

Άρα; Τι άρα; Τέλος της κουβέντας. Τα υπόλοιπα είναι περιττά.