SPORT 24 - Στέλιος Μαρκάκης

Λίγο πριν αρχίσω (κάλλιο αργά παρά ποτέ, άλλωστε) τη… νηστίσιμη κραιπάλη με μπόλικο ψάρι και άφθονο ούζο, δυό κουβέντες για το ντέρμπι.
1^ο δεδομένο από το ματς: ναι. Η ζυγαριά των διαιτητικών λαθών γέρνει εις βάρος του Παναθηναϊκού. Στα υπέρ του, έχει μόνο τη μη αποβολή του Χριστοδουλόπουλου στο 79΄. Στα εναντίον του, όμως, έχει κοπεί με δύο ανύπαρκτα οφσάιντ στο 17΄ και, πολύ πιο οδυνηρά, στο 90+ και έχει χάσει αδίκως παίκτη από το 60΄. (Τη φάση του Σπυρόπουλου με τον Γκαλέτι δεν τη σχολιάζω καν, διότι αγγίζει ή και ξεπερνά τα όρια της αστειότητας να μιλάμε για πέναλτι στο συγκεκριμένο μαρκάρισμα).
2^ο δεδομένο: ναι. Οι «πράσινοι» κέρδισαν τις εντυπώσεις –ειδικά εφόσον κατάφεραν και έδειξαν την εικόνα που έδειξαν παίζοντας για μισή ώρα με παίκτη λιγότερο.
3^ο δεδομένο: ο Ολυμπιακός δεν κέρδισε τις εντυπώσεις, αλλά ούτε έχασε το ματς, διατήρησε ανέπαφο το πλεονέκτημά του από τον «αιώνιο» αντίπαλό του και εκτός απίθανου απροόπτου ετοιμάζεται για τη φιέστα του, τον Μάιο.
Άποψή μου: το ματς ΔΕΝ το στέρησαν από τον Παναθηναϊκό κυρίως οι γνωστοί και (δυστυχώς…) μη εξαιρετέοι επόπτες Τρύφωνας και Τάτσης. Βοηθούντων (κυριολεκτικά!) και εκείνων, το έχασε κυρίως μόνος του, εξαιτίας ΚΑΙ ενός ανεξήγητου, στο μυαλό μου, παράδοξου: ενώ ο Παναθηναϊκός πρωτοστατεί, άμεσα ή έμμεσα, στην αμφισβήτηση της εικόνας του βαθμολογικού πίνακα επαναλαμβάνοντας κάθε τόσο ότι ο Ολυμπιακός δεν είναι και τόσο καλύτερός του όσο υπογραμμίζει το +11 της διαφοράς, παρατάχθηκε στο Καραϊσκάκης για να τον αντιμετωπίσει όπως παρατάχθηκε… στο «Ελ Μαδριγάλ» για να αντιμετωπίσει τη Βιγιαρεάλ!
Με άλλα λόγια, με την ίδια φιλοσοφία και τακτική με την οποία έπαιξε απέναντι σε μια ομάδα που τρέχει δαιμονισμένα, κυκλοφορεί τη μπάλα με διαστημική ταχύτητα, έχει τουλάχιστον επτα  ποιοτικότατους ΚΑΙ πολύ γρήγορους παίκτες στο κέντρο και την επίθεσή της, οι αυτοματισμοί της είναι υποδειγματικοί και η φυσική της κατάσταση είναι έως και πρωτοφανής για τα ελληνικά δεδομένα, ο Παναθηναϊκός πήγε να αντιμετωπίσει μια ομάδα που παίζει το ίδιο ακριβώς σύστημα από τα φιλικά του καλοκαιριού έως τώρα και τον τελευταίο ενάμιση μήνα πηγαίνει απ’ το κακό στο χειρότερο από άποψη φόρμας και φρεσκάδας. Μια ομάδα στην οποία Αβραάμ, Άντζας, Ντούντου, Πατσατζόγλου, Μπελούτσι, Ντιόγκο είναι από πολύ κουρασμένοι έως και κανονική σκιά των εαυτών τους του Δεκεμβρίου, αντικαταστάτες τους που να φτάνουν έστω και το 50% των ικανοτήτων τους δεν υπάρχουν, ο Τζόρτζεβιτς είναι ήδη έτοιμος για τεχνικός διευθυντής της ομάδας, κάθε αντίπαλος βρίσκει εύκολο να της βγάλει φάσεις στην περιοχή της και τέλος, αν βρεθεί πίσω στο σκορ δεν βρίσκει με τίποτε τρόπο να αντιδράσει…
Ο Παναθηναϊκός μπήκε στο «Καραϊσκάκης» με άμυνα στημένη έτσι ώστε, πρακτικώς, να μη μείνουν ποτέ χωρίς προσωπικό αντίπαλο ο Ντιόγκο και ο Γκαλέτι (αφότου, όμως, περνούσε τη σέντρα, όταν, τις περισσότερες φορές ήταν ήδη πολύ αργά), τον Καραγκούνη αριστερά, τον Σαλπιγγίδη δεξί χαφ και τον «ντελικάτο» Ίβανσιτς σε ελεύθερο ρόλο πίσω από τον μοναδικό του παίκτη που διεκδικεί στ’ αλήθεια τον χαρακτηρισμό «μπαλαρίνα» (ξέρει πολύ μπάλα, αλλά ο Μοχάμεντ Άλι δεν “χόρευε” μόνο, έριχνε και πολύ ξύλο…), τον Ρουκάβινα.
Με συνταγή, δηλαδή, με την οποία ΔΕΝ μπορούσε να «τρέξει» πραγματικά τον Ολυμπιακό και να εμποδίσει του πλάγιους μπακ του αλλά και τον Ντούντου και τον Μπελούτσι να βοηθήσουν ουσιαστικά στην κυκλοφορία της μπάλας!
Δεν μοιάζει λανθασμένο σχήμα εάν υποθέσει κάποιος ότι ο χθεσινός Ολυμπιακός θα μπορούσε όντως να παίξει όπως έπαιζε στο Καραϊσκάκη μέχρι τις αρχές Ιανουαρίου. Με δεδομένο, όμως, ότι ΔΕΝ μπορεί να παίξει έτσι αυτή τη στιγμή, νομίζω ότι η τακτική του δεν ήταν σωστή.
Με Πετρόπουλο ΚΑΙ Σαλπιγγίδη στην περιοχή του Ολυμπιακού, με Σιμάο μπροστά απ’ τα μπακ να πιέζει Μπελούτσι ή/και Ντούντου, άμυνα με Νίλσον-Βύντρα-Σαριέγκι-Σπυρόπουλο (προσωπικά θα προτιμούσα Βύντρα δεξιά, Βαβζίνιακ-Σαριέγκι κέντρο άμυνας και Σπυρόπουλο αριστερά), και κέντρο με Καραγκούνη-Σίλβα-Γκάμπριελ (ή Κλέιτον ή Νίνη), ο Παναθηναϊκός θα μπορούσε χθες να μην επιτρέψει σε Τοροσίδη και Πάντο να βγουν μπροστά, θα «απαγόρευε» τις διαγώνιες μπροστινές μπαλιές προς τον Γκαλέτι από τον Ντούντου και τον Μπελούτσι, θα είχε επαρκή φρούρηση στον Ντιόγκο και θα έβγαζε φάσεις στον Ολυμπιακό από νωρίς.
Τι στο καλό; Το κατάφερε, άλλωστε, παίζοντας με… δέκα παίκτες, τον Χριστοδουλόπολο ανασυρθέντα εκ της ναφθαλίνης και σύστημα 4-3-2, δεν θα τα κατάφερνε με τη φυσική κατάσταση που έχει και με 4-1-3-2 από την αρχή;
Εκτίμησή μου είναι ότι θα τα κατάφερνε. Αλλά δεν το επέλεξε. Επέλεξε να αντιμετωπίσει τον Ολυμπιακό ακριβώς όπως ο ίδιος πρώτος απ’ όλους ισχυρίζεται ότι… ΔΕΝ είναι οι ερυθρόλευκοι: ως ομάδα, δηλαδή, που η διαφορά της σε ποιότητα και ικανότητες αντικατοπτρίζεται από το +11 του πίνακα. Να τον κουράσει χωρίς να δεχθεί γκολ μέχρι το 60 και μετά να βάλει σε εφαρμογή το plan b: να τον “τρέξει”, να τον πιέσει από τη σέντρα και μπροστά και, ενδεχομένως έτσι να του βάλει γκολ.
Και συνεπώς, ναι: μπορεί αν θέλει κάποιος να σταθεί στο γεγονός ότι στη «σούμα» των διαιτητικών λαθών αδικήθηκε ο Παναθηναϊκός. Αλλά εγώ προτιμώ να σταθώ στο γεγονός ότι ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ το παιχνίδι
(το οποίο ήταν όντως παιχνίδι ένθεν κακείθεν τακτικής, πλην όμως, με τα πιόνια που διαθέτει ο Βαλβέρδε, πρακτικώς δεν ήταν σε θέση να εφαρμόσει κάτι πολύ διαφορετικό απ’ όσα εφάρμοσε και τα περί… Λεονάρντο δεν μου ακούγονται και πολύ ουσιαστικά)
θα μπορούσε να έχει εξελιχθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να ΜΗ φτάσει να κρίνεται σε διαιτητικά λάθη.
Στο κάτω κάτω της γραφής, μέρος της προετοιμασίας ενός ματς είναι και το να υπολογίσεις τι είδους διαιτησία θα έχεις σ’ αυτό. Βάζοντάς τα κάτω, στον Παναθηναϊκό, τι ακριβώς νόμιζαν λοιπόν; Ότι επειδή έχει παυθεί ο Ψυχομάνης (και ο Σπάθας, παρά το… επώνυμό του, είναι καλός διαιτητής που δεν θέλει να χαλάσει το όνομά του στα 29 του χρόνια), ο κάθε Τρύφωνας και ο κάθε Τάτσης θα επέλεγαν να κάνουν… κολαστήριο το Καραϊσκάκης στο 93΄ενός ντέρμπι που έχει κάτσει στο 0-0 και με τον Γκαγκάτση να κάθεται δίπλα στον Κόκκαλη στα επίσημα;
Συγγνώμην, αλλά εάν το υπολόγιζαν αυτό είναι, τότε, διπλά νυχτωμένοι. Ένας λόγος παραπάνω να πάρουν, λοιπόν, το σωστό μάθημα από το χθεσινό ματς και να κοιτάξουν το καλοκαίρι πώς ακριβώς το σημερινό ρόστερ, με τα δεδομένα (πολλά) θετικά και τα δεδομένα (αρκετά) αρνητικά του στοιχεία θα εμπλουτιστεί έτσι ώστε, κατά το δυνατόν, να μην εξαρτάται από το αν θα βλέπουν ή όχι σωστά τα οφσάιντ στους αγώνες του (ή στους υπόλοιπους αγώνες) οι βοηθοί (ή οι διαιτητές). Για αρκετό καιρό ακόμη, άλλωστε, πιο εύκολο θα είναι να συμβεί το πρώτο απ’ ότι το δεύτερο…