SPORT 24 - Στέλιος Μαρκάκης

Κάνοντας σήμερα για πρώτη φορά μετά από 5 χρόνια μετάδοση –για τον Sentra 103,3- αγώνα πρωταθλήματος του Παναθηναϊκού (μιας και ο Μένιος, για να μην αρχίσει καμιά καινούρια σπέκουλα, είχε μια υποχρέωση στο MEGA που δεν μπορούσε να αποφύγει με τίποτε), ομολογώ ότι «αιφνιδιάστηκα», όταν ο άνθρωπος του γηπέδου ήρθε γύρω στο 85΄ να πάρει τα χαρτιά με το όνομα του Man of the Match. Με δεδομένο ότι το παιχνίδι έληξε 1-0 και το γκολ πέτυχε ο Κατσουράνης, πολύ λογικά αναδείχθηκε εκείνος «Άνθρωπος του Αγώνα» και αν είχα χρόνο να το σκεφτώ λίγο, πιθανότατα εκείνον θα έβαζα κι εγώ. Αιφνιδιασμένος, ωστόσο, καθώς ήμουν εκείνη τη στιγμή, τελείως αυθόρμητα, συμπλήρωσα: «Σωτήρης Νίνης».
Γιατί; Για τον ίδιο, υποθέτω, λόγο, για τον οποίο η είσοδός του πανηγυρίστηκε έξαλλα από την κερκίδα και κάθε επαφή του με τη μπάλα συνοδεύτηκε από χειροκρότημα. Επειδή παιχνίδια στα οποία ο αντίπαλος θα παίξει στο ΟΑΚΑ όπως έπαιξε η Ξάνθη (με 4 μαν του μαν -!- και «ταμπουρωμένη» πίσω ακόμη και για μισή ώρα αφότου βρέθηκε πίσω στο σκορ), ο Παναθηναϊκός θα δώσει πολλά. Και τέτοιου είδους παιχνίδια «καθαρίζονται» είτε δύσκολα, αγχωτικά και με αρκετό ρίσκο, π.χ., με μια ωραία κεφαλιά από στημένη φάση (όπως συνέβη στο συγκεκριμένο) είτε με γρήγορη, καλή και «εμπνευσμένη» κυκλοφορία της μπάλας, με παραγωγή φάσεων και «απρόβλεπτη» ανάπτυξη παιχνιδιού. Και ο –καλός- Νίνης, είναι ο παίκτης που μπορεί να το προσφέρει αυτό. Τη γρήγορη εναλλαγή της μπάλας, την καλή μεταβίβαση, τον έξυπνο συνδυασμό με κάποιον συμπαίκτη.
Γι’ αυτό και ο κόσμος τον αποζητά και ποντάρει πολλά πάνω του, γι’ αυτό και ελπίζει ότι εφέτος, που επιτέλους έκανε κανονική προετοιμασία, θα μπορέσει να κερδίσει τη θέση του στην ενδεκάδα και να προσθέσει στο παιχνίδι της ομάδας του τη γοητεία που μόνο ένας καλός επιτελικός μπορεί να δώσει.
Μακάρι να συμβεί, διότι όχι μόνο ο Παναθηναϊκός αλλά και η Εθνική ομάδα έχει ανάγκη από έναν τέτοιου είδους ποδοσφαιριστή…
Κατά τα λοιπά, σε γενικές γραμμές η βασικότερη ικανοποίηση που πήραν οι 35.000 θεατές του αγώνα δεν ήταν τόσο η πολύ καλή απόδοση του Σίλβα, η θετική παρουσία του Δάρλα ή το γεγονός ότι ο Μπίαρσμιρ έδειξε να γνωρίζει τη θέση του στόπερ, ήταν σταθερός, με καλές τοποθετήσεις και καλή συνεργασία με την υπόλοιπη άμυνα. Ήταν κι αυτά, κυρίως όμως ήταν… η νίκη αυτή καθαυτή. Μια νίκη που ήρθε χωρίς ιδιαίτερα καλό ποδόσφαιρο, μιας και ο Χριστοδουλόπουλος δεν βρέθηκε σε καλή βραδιά, οι δύο από τους τρεις προωθημένους (Σισέ και Σαλπιγγίδης) δεν κατάφεραν να φανούν, ενώ ούτε ο Λέτο είχε ουσία στο παιχνίδι του.
Με δεδομένο πάντως ότι ο Παναθηναϊκός δυσκολεύτηκε πέρυσι ακριβώς σε τέτοιου είδους παιχνίδια, το γεγονός ότι έστω και χωρίς να «θαμπώσει» πήρε τη νίκη δίχως να κινδυνεύσει ουσιαστικά, σίγουρα βοηθά στο να χτίσει λίγη ακόμη αυτοπεποίθηση, που του χρειάζεται, αν θέλει εφέτος να κόψει πρώτος το νήμα…