SPORT 24 - Στέλιος Μαρκάκης

Δεν ήταν ένα ντέρμπι το χθεσινό του ΟΑΚΑ που θα μείνει στην ιστορία για πολλούς λόγους. Ή για πολλά πρόσωπα.
Σε κεντρικό ρόλο έχω την εντύπωση ότι αναπόφευκτα μπαίνει ο Δημήτρης Σαλπιγγίδης που, με το γκολ του (με το αριστερό κιόλας!) όχι μόνο βοήθησε τον Παναθηναϊκό να κάνει το 5 στα 5, όχι μόνο «θύμισε» στη διοίκηση ότι το να τραβάει η υπόθεση με την ανανέωση συμβολαίου του δεν είναι σώφρον και καλό, αλλά και… εδραίωσε τον Τεν Κάτε, δικαιώνοντάς τον στην πράξη για δύο πράγματα: και για την επιλογή να αφήσει στον πάγκο τον Σισέ (ορθή) και για την επιλογή του να χωρέσει στην ενδεκάδα και τον Καραγκούνη μαζί με τον Σίλβα, τον Κατσουράνη και τον Σιμάο (καθόλου ορθή, διότι είναι να απορεί κανείς πώς φαντάστηκε μ’ αυτό το σχήμα ότι θα μπορούσε να κυκλοφορήσει η μπάλα πιο γρήγορα από σούπερ σλόου ριπλέι, αλλά είπαμε: το αποτέλεσμα μετράει και ελέω «Σάλπι» το αποτέλεσμα ήταν θετικό…)
Ωστόσο, ο πιο πάνω απολογισμός έχω την εντύπωση ότι αδικεί κάπου τον Αλέξη Τζόρβα, που και στη φάση του 43΄(στο παραλίγο αυτογκόλ του Κατσουράνη) και, πολύ περισσότερο, στη φάση του 90΄ (όταν βγάζει με σπουδαίο τρόπο σε κόρνερ τη μπάλα στο σουτ του Λεονάρντο) έδειξε ότι αποτελεί πολύτιμη μονάδα για τον Παναθηναϊκό. Με μερικά ματς ακόμη στα πόδια (και τα χέρια του…), ο Τζόρβας –που, εφέτος, παρουσιάζεται πιο ώριμος και σοβαρός και επιπλέον, έχει το προσόν του «κρύου αίματος» και της ικανότητας να συνεννοείται με την άμυνά του- μπορεί να αποδειχθεί… «μεταγραφή» πρώτης τάξεως για τους «πράσινους» κι αυτό δεν μπορεί ποτέ να περάσει σε δεύτερη μοίρα.
Σε γενικές γραμμές, σε ό,τι αφορά τον νικητή, το 5 επί 5 είναι ασφαλώς κάτι που λογικά και αυτονόητα προκαλεί χαρά, η εμφάνιση της ομάδας, ωστόσο, δίνει δικαίωμα και για προβληματισμούς.
Ο βασικότερος απ’ αυτούς είναι ο ακόλουθος: ο Τεν Κάτε, μετά τον Σισέ, οφείλει να πάψει να θεωρεί «ιερή αγελάδα» και ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ άλλο ποδοσφαιριστή του Παναθηναϊκού. Από την άμυνα και μπροστά, το υλικό της ομάδας εφέτος είναι τέτοιο που μπορεί να προσαρμοστεί σε κάθε αντίπαλο και, αναλόγως με τις ιδιαιτερότητες κάθε αγώνα, να τον «πνίξει» ή να τον ζαλίσει. Όχι όμως εάν ντε και καλά «πρέπει» να χωρέσουν στην ενδεκάδα συγκεκριμένα ονόματα –με συγκεκριμένα προτερήματα αλλά ΚΑΙ συγκεκριμένα, φανερά μειονεκτήματα. Και, προς το παρόν, δεν θα επεκταθώ άλλο…
Θα πω απλώς ότι αν στα «δύσκολα» ματς ο Παναθηναϊκός επανδρώνει ΣΩΣΤΑ ένα 4-1-4-1 (Σιμάο στο πρώτο «ένα») και στα «εύκολα» έναν ρόμβο με δύο επιθετικούς (4-1-3-1-1 -Νίνης στο δεύτερο «ένα»), δεν έχει να φοβηθεί πολλούς αντιπάλους. Τους άλλους, βάλτε τους εσείς…

Αν ο Μπάγεβιτς είναι το πρόβλημα,

ποια είναι, άραγε, η λύση;

Σε ό,τι αφορά την ΑΕΚ, τώρα, το μόνο που θα πω είναι κάτι που είπα τις προάλλες και σ’ έναν τηλεθεατή του ΜΠΑΛΑd’AIR: όποιος θεωρεί ότι το πρόβλημα της ΑΕΚ είναι ο Μπάγεβιτς, οφείλει να μου πει και ποια είναι η λύση της. Ο Κόσμι, π.χ. –λέμε τώρα; Ο Γκέρετς; Ένας «Ζίκο»; Ο… Ζήκος (του επικού «Της Κακομοίρας»;)
Είναι, εννοώ, θέμα αποκλειστικά διαχείρισης του υλικού, το θέμα που αντιμετωπίζει η ΑΕΚ ή είναι πιο βαθύ;
Εγώ λέω ότι είναι πιο βαθύ. Και δεν αφορά ένα ζήτημα, αλλά πολλά.
Ο Ελληνοσέρβος δεν είναι εύκολος χαρακτήρας, ούτε αλάνθαστος. Στην παρούσα φάση, όμως, για τι ακριβώς κατηγορείται, για να καταλάβω; Επειδή, ας πούμε, τσατίζεται με τον Σκόκο, που νομίζει ότι είναι ο Μαραντόνα ΚΑΙ ο Αγουέρο μαζί και παραβαίνει σαφή εντολή του να μην εκτελέσει ένα φάουλ; Επειδή ο Μαντούκα είναι μια του ύψους και δέκα του βάθους; Επειδή οι αμυντικοί του χαφ είναι πιο σοφτ κι απ’ την καρδιά ενός μαρουλιού; Επειδή ο Καφές είναι ο μόνος παίκτης του που δείχνει ομαδικότητα; Επειδή ο Σάχα, στα τελευταία ματς, τρώει ό,τι πάει προς την εστία του (όταν βρίσκεται στην εστία του και δεν παριστάνει το πάλαι ποτέ «μπακότερμα»;) Επειδή δεν έχει στην ομάδα τον Τζεμπούρ –έναν ποδοσφαιριστή αδιαμφισβήτητης μεν αξίας, με τον οποίο όμως έχουν τσακωθεί όλοι οι προπονητές που είχε ποτέ; Επειδή, με τα λεφτά που διέθετε η διοίκηση δεν πήρε, π.χ., τον Μέλμπεργκ και τον Σιμάο, αλλά τον Άρτσε και τον Γιαχάγια;
Προσωπική μου άποψη, για να μην πολυλογούμε, είναι ότι αν αυτή τη στιγμή η ΑΕΚ έχει καταφέρει και έχει παρουσιαστεί όπως παρουσιάστηκε στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό και χθες, το έχει καταφέρει κυρίως -αν όχι και αποκλειστικά και μόνο- εξαιτίας του Μπάγεβιτς. Και το ότι παραμένει, με το υπάρχον ρόστερ της, αξιόμαχη και -σε βάθος χρόνου- εξαιρετικά ανταγωνιστική είναι επίτευγμα που ξεκάθαρα έχει την υπογραφή του. Αν υπάρχει καλύτερος προπονητής απ’ αυτόν για την ΑΕΚ; Φυσικά και πρέπει, κάπου, να υπάρχει. Αν, όμως, θα είχε αποδεχθεί –και πολύ περισσότερο, θα εξακολουθούσε να αποδέχεται- να δουλέψει με τους όρους και υπό τις συνθήκες που δουλεύει στην ΑΕΚ ο Μπάγεβιτς, αμφιβάλω ζωηρά.
Το καλύτερο είναι ο εχθρός του καλού και στην παρούσα φάση οι οπαδοί της «Ένωσης» είναι απολύτως δικαιολογημένοι να αισθάνονται ότι οι δικαιολογίες, οσοδήποτε αληθείς και ισχύουσες, είναι πάντως πάρα πολλές πλέον για να τις αντέξουν. Το να τοποθετούν τον Μπάγεβιτς στις δικαιολογίες, όμως και όχι στην απέναντι πλευρά, της απάντησης στις δικαιολογίες, είναι ίσως εύκολο, αλλά δίκαιο και ορθό δεν είναι. Και σε καλό δεν πρόκειται να βγάλει, αν, ως άποψη, παγιωθεί –με τη βοήθεια και του πανίσχυρου κέντρου προπαγάνδας που από τον Νοέμβρη του 1999 έως σήμερα δεν παύει ούτε μέρα να δουλεύει όσο πιο σκληρά μπορεί για την απαξίωση του Ντούσαν, μπας και κατ’ αυτόν τον τρόπο δικαιολογηθούν, έστω και στα στερνά, τα αδικαιολόγητα…