SPORT 24 - Στέλιος Μαρκάκης

ΩΡΑ 01:51 -έχω λόγο που το αναφέρω (και δεν είναι συνωμοτικός, ΟΚ;)

Πραγματικά λίγες κουβέντες μόνο για το αποψινό ματς του Ολυμπιακού στη Λιέγη:

1. : Τυχερός είναι ο Παναθηναϊκός που δεν του “έκατσε”, τελικά, η μεταγραφή του… αδελφού Σέρβου Γιοβάνοβιτς. Διαθέτει σπουδαία ποδοσφαιρικά χαρακτηριστικά, αλλά όπως απέδειξε και η οδύνη του στο δεύτερο γκολ, καθώς και η απόδοσή του στις δηλώσεις μετά το παιχνίδι, το μόνο που δεν έλειπε στον πολυμετοχικό Παναθηναϊκό είναι και ένας παίκτης με τέτοιο τρόπο σκέψης -και δράσης μέσα στον αγωνιστικό χώρο και έξω απ’ αυτόν…

2.  Τυχερός είναι ο Ζίκο που δεν είναι προπονητής του Παναθηναϊκού. Αν ήταν, έως που μπορεί και να φυγαδευόταν από το αεροδρόμιο κατά την επιστροφή του από το Βέλγιο -όπου “θα είχε χάσει αυγά, πασχάλια, τακτικές, αλλαγές και συστήματα” και ό,τι άλλο καταλογίζεται τους τελευταίους μήνες στον πραγματικό προπονητή των “πρασίνων”…

3. Ο Ντουντού, εδώ και καιρό, δεν μαρκάρει, μόνο κλοτσάει, όποιον βρει κι όπως τον βρει. Και παιχνίδι “φτιάχνει” μόνο από στημένα πια. Ο Μέλμπεργκ είναι ήδη, σίγουρα, καλύτερος σέντερ μπακ από τον Βύντρα, τον Σαριέγκι και τον Μπίαρσμιρ. Αλλά σίγουρα είναι και χειρότερος γκολκίπερ ή σέντερ φορ. Ή, όπως χθες, “Σίλβα” (”σκούπα” μπροστά απ’ τα μπακ). Ο Γκαλέτι, ακόμη κι όταν δεν είναι τραυματίας, τσαμπουκάς επιπέδου “σου παίρνω το ματς” συνήθως μπορεί να είναι μόνο στο Καραϊσκάκη ή, το πολύ πολύ σε “φίλια” (ή/και “κατεκτημένα”) γήπεδα. Ο Όσκαρ, είναι το πολύ για… Ασημένια Άρκτο. Ο Μαρέσκα είναι θετική παρουσία για οποιαδήποτε ομάδα -όταν παίζει στη θέση του, όμως και όχι ως δεύτερος φορ. Ο Μήτρογλου είναι αδυναμία μου μεγάλη και τον πιστεύω αφάνταστα. Και στο Βέλγιο ήταν καταπληκτικός -για την εμπειρία του. Αλλά να τον κάνει κάποιος “Ιμπραήμοβιτς-Ετο-Ντρογκμπά” είναι λάθος. Ο Αβραάμ θα είχε, ενδεχομένως, γίνει σπουδαίος στόπερ σήμερα αν έπαιζε ακόμη στον Άρη -οπότε και θα έπαιρνε κανονικά και με το νόμο τις κάρτες που του αναλογούν σε κάθε ματς και (αναγκαστικά) θα δούλευε πάνω σ’ αυτό το πρόβλημα. Όπως και στο πρόβλημα της (έλλειψης) ταχύτητάς του. Ο Ζεβλάκοφ είναι φιλότιμος και αξιόπιστος. Έως επιπέδου Ζεβλάκοφ. Ο Γκαλίτσιος είναι ο… Γκάμπριελ του Ολυμπιακού: δεξί χαφ για τα εύκολα ματς, δεξί μπακ για τα… φιλικά ή τα οικογενειακά διπλά. Κι ο Ραούλ Μπράβο είναι ο Ραούλ Μπράβο: παίζει στον Ολυμπιακό αριστερό μπακ (άντε μπακ-χαφ) αλλά στο μυαλό του είναι ακόμη στη Ρεάλ και παίρνει την φανταστική εκδίκησή του από αντίπαλους-ανεμόμυλους.  Αυτούς έχει ο Ζίκο, θα μου πείτε, αυτούς παρατάσσει. Όμως, πέρα από το γεγονός ότι ακόμη και τα προηγούμενα προκαλούν δεκάδες ερωτηματικά, ένα θα σας ρωτήσω: αν δεν ήταν ο “μάγος” Ζίκο που θα τα έκανε όλα τα πιο πάνω σε μια διάταξη, πρακτικώς, 4-1-4-1, με τον Μέλμπεργκ στο πρώτο “1″ (ενώ και ο Λεντέσμα ΚΑΙ ο Στολτίδης ήταν στον πάγκο), θα μου το λέγατε το “αυτούς είχε, αυτούς παρέταξε”; Έλα ντε…

4. Τίποτε δεν έχει χαθεί για τον Ολυμπιακό. Αρκεί ο Ζίκο να… πάρει ένα τηλέφωνο τον Τεν Κάτε ενόψει του ματς στην Ολλανδία με την Αλκμάαρ.  (Και, ναι: αστείο ήταν το προηγούμενο. Ή μήπως όχι; )