SPORT 24 - Στέλιος Μαρκάκης

Καθότι (μετά από μια τραυματική επιστροφή από τη Μόσχα, το 1988) ε, κι ένα μικρό κάτι τις με τα αεροπλάνα το έχω, είχα χρόνια να βρεθώ στο εξωτερικό χωρίς να εμπλέκεται και δουλειά στη μέση. Με χρόνο στη διάθεσή μου να παρατηρήσω μια χώρα στην καθημερινότητά της, δηλαδή: στο πώς λειτουργούν τα μέσα μαζικής μεταφοράς της, πόσο κοστίζει το φαγητό σε διαφορετικά μέρη, πόσο ευγενικοί ή όχι είναι οι άνθρωποί της, πόσο ασφαλής ή όχι αισθάνεσαι κυκλοφορώντας στους δρόμους της κ.λπ., κ.λπ.

Πέρασα πέντε μέρες στη Βιέννη και μια ημέρα στο Σάλτσμπουργκ. Έφαγα και ήπια υπέροχα φαγητά, μπύρες και κρασιά και πλήρωσα λιγότερο απ’ όσο θα πλήρωνα τον οποιοδήποτε μαλάκα με «in» στέκι στο Μοναστηράκι, την Κηφισά (sic) ή την Αράχωβα, ήπια τέλειο καφέ σε μέρη μαγικής ομορφιάς, όπου σερβίρεται καφές εδώ και τριακόσια, τετρακόσια χρόνια και τον πλήρωσα λιγότερο απ’ ότι θα τον πλήρωνα στο Κολωνάκι, όπου το μόνο αξιοθέατο είναι οι βιζιτούδες που βγαίνουν να ξοδέψουν στα μαγαζά το μαύρο χρήμα που κέρδισαν την προηγούμενη το βράδυ, κυκλοφόρησα άνετα, χωρίς να φοβηθώ στιγμή με τραμ, λεωφορεία, μετρό και τρένα, εξυπηρετήθηκα με επαγγελματισμό (αλλά χωρίς υπερβολές) στο εξαιρετικό ξενοδοχείο (που ήταν πολύ πιο φτηνό από το αντίστοιχο ελληνικό), δεν αντιμετώπισα την παραμικρή υστερία για το τσιγάρο (στο 95% των μαγαζιών υπάρχουν χώροι για καπνιστές χωρισμένοι απλώς με νοητή γραμμή από τους χώρους των μη καπνιστών), δεν είδα σκουπίδια στους δρόμους (και, φυσικά δεν παρήγαγα και εγώ σκουπίδια), δεν είδα κανένα κτίριο βρόμικο ή παρατημένο, δεν μου χαμογέλασαν οι αυτόχθονες περαστικοί, αλλά δε μου έκαναν και κωλοδάχτυλο, με ενόχλησαν μόνο οι φωνακλάδες συμπατριώτες μου που συνέρρευσαν σε κύματα στην πόλη, μαζί με τα φωνακλάδικα και υπερκινητικά παιδιά τους, δεν βρήκα τα μουσεία κλειστά λόγω απεργιών, δεν είδα ΟΥΤΕ ΕΝΑ πεζοδρόμιο, καφετέρια, εστιατόριο, χώρο δημοσίου ενδιαφέροντος που να μη διαθέτει άνετη πρόσβαση και τουαλέτες για την εξυπηρέτηση ανθρώπων με κινητικά προβλήματα, είδα εκατοντάδες μωρά καλά ντυμένα μεν αλλά έξω, με τους γονείς τους, στο δρόμο με δύο βαθμούς θερμοκρασία, δεν είδα ΟΥΤΕ ένα αδέσποτο, αλλά, αντιθέτως, είδα εκατοντάδες ανθρώπους με τα σκυλιά τους (με φίμωτρο και λουρί) μέσα σε μαγαζιά καθώς και σε ΌΛΑ τα μέσα μαζικής μεταφοράς, είδα σημεία της πόλης με ειδική σήμανση για να κάνουν την ανάγκη τους αυτά τα ζώα αλλά ΚΑΙ δωρεάν σακούλες πάνω από ειδικούς κάδους για να μαζέψουν τα κακά τα αφεντικά τους και να τα πετάξουν εκεί, δεν με κέρασαν πουθενά, αλλά ούτε βρήκα πουθενά και υπερβολικές τις τιμές, για οτιδήποτε, είδα αγγελίες μεσιτικών γραφείων για καινούρια διαμερίσματα 150 τετραγωνικών σε νεόκτιστες πολυκατοικίες αρκετά κοντά στο ιστορικό κέντρο της πόλης να πουλιούνται με 250.000 ευρώ –ποσό με το οποίο στην Ελλάδα, σε αντίστοιχη περιοχή, αγοράζεις ή το αριστερό ή το δεξί αρ#$δι του εργολάβου αλλά και τα δύο όχι- είδα σεβασμό στην ιστορία του τόπου και, αν θέλετε το πιστεύετε, πολύ μεγαλύτερο σεβασμό στην ιστορία του ΔΙΚΟΥ μου τόπου, απ’ όσο βλέπω εδώ! Μπροστά στο κοινοβούλιο της Αυστρίας, χτισμένο από τον Χάνσεν τον 19^ο αιώνα, ένα πελώριο άγαλμα της θεάς Αθηνάς κοσμεί ένα κτίριο με αρχιτεκτονική της κλασσικής περιόδου της αρχαίας Ελλάδας, στο πανεπιστήμιο της Βιέννης ο Πλάτωνας, ο Σωκράτης και ο Πυθαγόρας με αντίκρισαν από περίοπτη θέση, η θεματική πλείστων όσων αντίστοιχων μνημείων αφορά τη μυθολογία και τη θεογονία της δικής μου πατρίδας, τα εκθέματα στο μουσείο φυσικής ιστορίας που αφορούν τον αρχαίο κόσμο (Αίγυπτο, Ελλάδα, Ρώμη) δείχνουν σεβασμό και περιποιούνται τιμή στην ιστορία της δικής μου πατρίδας. Κι απ’ την άλλη, στην ειδική έκθεση για τον Κάρολο τον Τολμηρό που φιλοξενείται αυτές τις μέρες εκεί δεν διαπίστωσα την παραμικρή παρεκτροπή από τα ιστορικά και μόνο γεγονότα, προκειμένου να παρουσιαστεί «κάπως» και όχι «ως είχε» ο ανήρ που έσωσε μ’ ένα γάμο τη δυναστεία των Αψβούργων, ούτε στο μουσείο της Σίσσυ είδα να ωραιοποιείται η αλήθεια γύρω από την ελαφρώς μανιοκαταθλιπτική και φοβική αυτοκράτειρα που επιτομή του ρομαντισμού έγινε μέσω Χόλυγουντ και για λόγους «μάρκετινγκ» του ίδιου του παλατιού την εποχή εκείνη.

Α, και για να σας προλάβω: όχι. Ζέστη δεν είχε. Πέτυχα ήπιο καιρό για την εποχή, αλλά και πάλι «καλό» -όπως είναι αυτή τη στιγμή στην Αθήνα, π.χ.- δεν θα τον έλεγες. Να σας πω κάτι; Χέστηκα! Το κρύο και η βροχή αντιμετωπίζονται εύκολα μ’ ένα ρούχο παραπάνω κι ένα χάπι βιταμίνης D την ημέρα. Η κακογουστιά, η διαφθορά, η αδιαφορία και όλα τα υπόλοιπα που χαρακτηρίζουν τη νεοελληνική καθημερινότητα, όμως, δεν αντιμετωπίζονται εύκολα. Ούτε υπάρχει χάπι γι’ αυτά…
Το συμπέρασμά μου, λοιπόν, είναι ένα: αν μπορείτε, μεταναστεύστε, όσο είναι καιρός. Κι αν δεν μπορείτε, φροντίστε τουλάχιστον να μεγαλώσετε τα παιδιά σας χωρίς αβαρίες του τύπου «η πατρίδα», τα «κτήματα του παππού σου», η «θαλασσίτσα», ο «ήλιος» και όλα τα σχετικά. Να φύγουν εκείνα. Να σπουδάσουν έξω από εδώ, να μείνουν έξω από ‘δω. Η Ελλάδα είναι μια χώρα για διακοπές –ακριβές, μεν και συχνά χαμηλής ποιότητας για το κόστος τους, αλλά, ελέω κλίματος και φυσικής ομορφιάς του τόπου καλές. Δεν είναι όμως μια χώρα για να ζει κανείς σ’ αυτή. Διότι δεν είναι μια χώρα στην οποία μπορεί να ελπίζει κανείς πλέον, 2010 φτάσαμε, ότι θα λειτουργήσει ποτέ τίποτε σοβαρά, πολιτισμένα και με γνώμονα την αισθητική και τον ΣΕΒΑΣΜΟ στα δικαιώματα του μαλάκα (υπερ)φορολογούμενου μέσου πολίτη. Πάει, χάθηκε αυτό το παιχνίδι. Βλέπετε καθώς τραγούδησαν κάποτε και οι Μουσικές Ταξιαρχίες, έχει κολλήσει και η (κάθε είδους) επανάσταση βλεννόρροια και το μέτρο το δίνει πλέον η απάθεια με την οποία αποδεχόμαστε το γεγονός ελάχιστοι, αναλογικώς, άνθρωποι να διαθέτουν το 90% του πλούτου και απ’ αυτούς, ένα σωρό να είναι πρώην υπουργοί και βουλευτές. Σωτήρες ενός τόπου χωρίς σωτηριά πια…
Χρόνια καλά, με υγεία πάνω απ’ όλα σας εύχομαι από καρδιάς. Αυτός, άλλωστε, είναι και ο νεοελληνικός τρόπος για να λύνονται τα προβλήματα: οι ευχές. Οι πράξεις είναι για αλλού…