SPORT 24 - Στέλιος Μαρκάκης

Να τελειώσουμε νωρίς με τη διαιτησία για να μη ρίξουμε νερό στο μύλο της παραγωγής άλλοθι για τη διαφαινόμενη απώλεια του ν-1 στα ν: ο Σπάθας έκανε κακή –υπέρ το δέον σχολαστική- διαιτησία στο Χαριλάου, χωρίς να δείξει, πάντως, ότι είχε την παραμικρή πρόθεση να σφυρίξει «πράσινα».
Ένας διαιτητής που έχει τέτοια πρόθεση μπορεί να δώσει τη δεύτερη κίτρινη στον Χριστοδουλόπουλο (ειδικά εάν δεν έχει πάρει είδηση και πόσο άδικα έχει δώσει την πρώτη) αλλά, πολύ εύκολα, θα δώσει και το καθαρό πέναλτι στο χέρι του Πρίττα. Και, φυσικά, ποτέ δεν θα αφήσει να εξελιχθεί η φάση του 69΄, που αν και ξεκίνησε από εξόφθαλμη θέση οφσάιντ, οδήγησε σε δοκάρι και απόκρουση απ’ αυτές που γίνονται πέντε μέσα στη σεζόν.
Ο Άρης έχει αδικηθεί κατάφορα στο ματς του πρώτου γύρου, όταν ο Ντάκος του αρνήθηκε πέναλτι στην εκπνοή, αλλά στο κυριακάτικο ματς, κάθε ψύχραιμος φίλος του μπορεί να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν αντιμετώπισε διαιτησία που είχε στόχο να του κόψει τα φτερά.
Επί της ουσίας τώρα: το ματς ήταν σκέτη «σκακιέρα», στην οποία ο Νιόπλιας μπορεί να υπερηφανεύεται ότι ήρθε ισόπαλος μ’ έναν πολύ σπουδαίο, έμπειρο και εύστροφο προπονητή όπως είναι ο Έκτορ Ραούλ Κούπερ.
Ο Αργεντινός έριξε το βάρος του στην «αποκοπή» του Σισέ από τα χαφ και τα εξτρέμ του Παναθηναϊκού και στο να μη βρεθεί η άμυνά του να πρέπει να αντιμετωπίσει πολλούς παίκτες στην περιοχή της. Πέτυχε και στα δύο, με τίμημα όμως, το γεγονός ότι η ομάδα του δεν παρήγαγε και όσες φάσεις παράγει συνήθως.
Σ’ αυτό, ωστόσο, μεγάλο ρόλο έπαιξε και το στήσιμο της ομάδας από τον Νιόπλια. Ο προπονητής του Παναθηναϊκού, με τον «ειδικό» ρόλο που έδωσε στον Σίλβα, την καλή, αυτή τη φορά, απόδοση στον ανασταλτική λειτουργία του Καραγκούνη, αλλά και επιτρέποντας στον Σαριέγκι να βγαίνει αρκετά έξω από την περιοχή του, «βραχυκύκλωσε» τον σημαντικότερο κίνδυνο που είχε να αντιμετωπίσει: την καλή συνεργασία Κόκε-Κάμπορα, απ’ την οποία ο Άρης κερδίζει πολλά στα τελευταία ματς. Βάζοντας, επίσης, Χριστοδουλόπουλο και Σαλπιγγίδη να πιέζουν ψηλά, ο Νιόπλιας κατάφερε, επιπλέον, να περιορίσει σημαντικά την επιθετική συνεισφορά των πλάγιων μπακ του Άρη και να φέρει το παιχνίδι στον άξονα, εκεί όπου είχε την υπεροχή.
Αν μετά τον τραυματισμό του Κόκε ο Νιόπλιας ρίσκαρε άμεσα και την είσοδο του Λέτο (στη θέση είτε του Σαλπιγγίδη είτε του Χριστοδουλόπουλου), θα έπαιρνε άριστα 10 –αλλά και το… 8, εξαιρετικός βαθμός είναι όταν απέναντί σου βρίσκεται μια «αλεπού» όπως ο Κούπερ.
Εν ολίγοις, θα συμφωνήσω με τον Κούμπη: υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες (βαθμολογικές, φόρμας αντιπάλου, «θερμοκρασίας» έδρας κ.λπ., κ.λπ.) ο ένας βαθμός στο «Βικελίδης» ήταν επιτυχία και όχι αποτυχία και δικαίως τον χάρηκαν οι «πράσινοι» ακόμη και πριν ξεκινήσει το ματς στο Καραϊσκάκης. Ματς που, φυσικά, απαιτεί τη δική του ανάλυση.

Το κέρδισε ο ΠΑΟΚ

Νομίζω ότι συνοψίζεται στο εξής απλό: το κέρδισε ο ΠΑΟΚ και δεν το έχασε ο Ολυμπιακός. Ο «Δικέφαλος» έπαιξε ακριβώς όπως έπρεπε για να πάρει τη νίκη και την πήρε 100% δίκαια και ποδοσφαιρικά, κάνοντας δύο απλά πράγματα που του απέδωσαν:
1. Παίζοντας την κόντρα, χτύπησε τον Ολυμπιακό στα πιο αδύναμά του σημεία: τα άκρα της άμυνάς του (ειδικά το αριστερό, όπου ο Ραούλ Μπράβο, εκτός από αργός δεν έχει και βοήθειες, είτε ο Ζαϊρί παίζει από ‘κει είτε, όπως φάνηκε, ο πολύ καλός επιθετικά αλλά «ξεχασιάρης» ανασταλτικά Ντάτολο) και τον άξονα του κέντρου του (όπου υπάρχει μεγάλο έλλειμμα μαρκαρισμάτων, όποιος κι αν παίξει εκεί).
2. Με πειθαρχημένο, ψύχραιμο και με πολλά «ντουμπλαρίσματα» ανασταλτικό παιχνίδι βασισμένο στο μάλλον καλύτερο δίδυμο αμυντικών χαφ του πρωταθλήματος, βραχυκύκλωσε τελείως τον Ολυμπιακό, που δεν βρήκε τρόπο να «γεμίσει» την αντίπαλη περιοχή, ούτε να αλλάξει τη μπάλα στις πλάγιες γραμμές.
Η επιμονή στον Σάντος δικαιώνεται πανηγυρικά στον ΠΑΟΚ, τη στιγμή που το χθεσινό αντίπαλο στρατόπεδο είναι σαφές ότι βιώνει τα αποτελέσματα της αντίστροφης λογικής του: από την εποχή του πρώτου περάσματος του Μπάγεβιτς από τον πάγκο του, ο Ολυμπιακός βρίσκει από δύσκολο έως αδύνατο να επενδύσει με υπομονή και μέθοδο στη δουλειά οποιουδήποτε προπονητή απ’ όσους έχει προσλάβει –ακόμη και προπονητών αντικειμενικά πολύ επιτυχημένων, όπως ο Λεμονής και ο Βαλβέρδε.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο, όμως, πρακτικώς ξεκινά κάθε χρονιά όχι βάσει κάποιου σχεδιασμού, αλλά βάσει κάποιου… ενδιαφέροντος ίσως, αλλά καθόλου ασφαλούς «αυτοσχεδιασμού». Και ειδικά εφέτος, ο αυτοσχεδιασμός αυτός (που ξεκίνησε με τον Κετσπάγια και συνεχίστηκε με τον Ζίκο), δεν στηρίζεται επαρκώς και από ποδοσφαιριστές.
Ο Γεωργιανός φαντάστηκε μια ομάδα που θα παίζει την κόντρα, αλλά μια τέτοια ομάδα θέλει αμυντικά χαφ που να τρώνε σίδερα και μεγάλη βοήθεια από τους ακραίους μπακ και εξτρέμ και στην παραγωγή φάσεων και στο πρέσινγκ ψηλά.
Ο Ζίκο, πάλι, φαντάστηκε μια ομάδα που θα τρώει μεν γκολ, αλλά θα βάζει κιόλας. Πλην όμως μια τέτοια ομάδα θέλει έναν σπουδαίο παίκτη πίσω από τον φορ και πολυσύνθετα αμυντικά χαφ που δεν θα συμμετέχουν απλώς στην παραγωγή φάσεων, αλλά θα κάνουν και πολλή «βρόμικη» δουλειά αμυντικά.
Τέτοιους παίκτες, ο Ολυμπιακός δεν έχει εφέτος και συνεπώς και τα δύο αυτά σχέδια δύσκολα θα μπορούσαν να πετύχουν.

Και, άρα, πέρα από το διαφαινόμενο… «ν-2 στα ν» (το οποίο, κατά τη γνώμη μου, δεν λέει και πολλά στους φίλους της ομάδας), αυτό που έχει σημασία στον Ολυμπιακό είναι το πώς ακριβώς θα διαχειριστεί μια κρίση απ’ αυτές που έχει… ξεχάσει πώς είναι και πώς αντιμετωπίζονται –σίγουρα πάντως, όχι, εν έτει 2010 με κορνέδες, καδρόνια, «λαϊκή δικτατορία», απειλές στους παίκτες, «ντου-παντού» και όλα τα σχετικά…
Για να το κρίνουμε αυτό, πρέπει να δούμε τι κινήσεις θα γίνουν, οπότε, λίγη υπομονή. Εν τω μεταξύ πάντως, ένα είναι βέβαιο: όσο παράλογο υπήρξε, εδώ και 16 χρόνια, να υποστηρίζει κανείς ότι ΟΛΑ όσα έκανε ο Κόκκαλης ήταν ολόσωστα και πεφωτισμένα, άλλο τόσο παράλογο (και πολύ άδικο, εφόσον μιλάμε για φίλους του Ολυμπιακού) είναι, τώρα, να τον ακυρώνει συνολικά ως παρουσία για την ομάδα, να τον καθυβρίζει και να τον «διαγράφει».
Ο Ολυμπιακός που παρέλαβε ο Κόκκαλης ουδεμία σχέση έχει, σε οποιοδήποτε επίπεδο. με τη σημερινή και αυτό οφείλει να του πιστωθεί.
Ωστόσο, μόνο όσοι είχαν αναλάβει την «αγιοποίησή» του (ή όσοι ήταν τυφλωμένοι από τα «σερί») θεωρούν αυτό που συμβαίνει τώρα προϊόν ενός-δύο λαθών του καλοκαιριού.
Από τον Νοέμβριο του ’99, όταν έδιωξε τον Μπάγεβιτς χωρίς κανείς, ακόμη και σήμερα, να έχει καταλάβει για ποιο λόγο ακριβώς το έκανε, τα ίδια ακριβώς λάθη έκανε πάντα ο Κόκκαλης.
Κι αν κάποτε δεν κόστιζαν (σε ελληνικό επίπεδο μιλώντας πάντα), αλλά τώρα κοστίζουν, αυτό δεν συνέβαινε επειδή… δεν γίνονταν, αλλά, βασικά, επειδή έπαιζε πρακτικώς χωρίς αντίπαλο: με την ΑΕΚ και τις ομάδες της Θεσσαλονίκης να έχουν να αντιμετωπίσουν δεκάδες προβλήματα, με τον Παναθηναϊκό να κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο και να πετάει τα λεφτά που ξόδευε στα σκουπίδια κυνηγώντας φαντάσματα και ανύπαρκτους εχθρούς και με το «σύστημα ΕΠΟ» να οσμίζεται εγκαίρως ότι εκείνος είναι ο δυνατός και συνεπώς σ’ εκείνον να κάνει όλα τα χατίρια
(όπως κάποτε, για να προλάβω και τον εκφυλισμό της συζήτησης, τα έκανε στον Παναθηναϊκό, άσχετα εάν εκείνη την εποχή δεν υπήρχε το κίνητρο των δεκάδων εκατομμυρίων από το Τσάμπιονς Λιγκ και, άρα, ο όλος ανταγωνισμός υπήρχε περιθώριο να γίνει σε πιο «ιπποτικό» επίπεδο και να μην καταλήξει σε βουλιμική μονοφαγία…)
Αν έχει αλλάξει λοιπόν κάτι πλέον είναι το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός πρέπει πια να μάθει να ζει –και ενδεχομένως να νικά- σε καθεστώς πραγματικά σκληρού ανταγωνισμού. Και αυτό που απομένει να φανεί είναι το εάν σ’ ένα τέτοιο επίπεδο πλέον, μπορεί ή θέλει να συνεχίσει ο Κόκκαλης. Όπως είπαμε και πιο πάνω, ας περιμένουμε λίγο και θα δούμε…