SPORT 24 - Στέλιος Μαρκάκης

Σκόρπιες σκέψεις για την αγωνιστική. Κατ’ αρχήν, μια αποκλειστικότητα του βλόγιου: η ανακοίνωση της ΠΑΕ Ολυμπιακός για τη διαιτησία στη Βέροια. (Θα) αναφέρει:
«Την Κυριακή το απόγευμα διεξήχθη στο Δημοτικό Στάδιο Βεροίας, ο αγώνας μεταξύ της Βεροίας και της ομάδας μας, στo πλαίσιο της 24ης αγωνιστικής της Superleague. Δυστυχώς, το παιχνίδι αυτό δεν κατάφερε να ξεφύγει από τον κανόνα των περισσοτέρων αγώνων του φετινού πρωταθλήματος. Σημαδεύτηκε από σοβαρά διαιτητικά σφάλματα που επηρέασαν την εξέλιξή του, αν όχι το τελικό αποτέλεσμα και μετέτρεψαν τον κ. Ζωγράφο και τους βοηθούς του κ. Πάνου και Μπέρση, με τις αποφάσεις και την εν γένει συμπεριφορά τους εντός του γηπέδου, σε αρνητικούς πρωταγωνιστές της αναμέτρησης.
Από το ξεκίνημα της περιόδου η ομάδα μας έχει σε όλους τους τόνους διακηρύξει την επιθυμία και τη βούλησή της για ένα πρωτάθλημα που θα διεξάγεται επί ίσοις όροις και μέσα σε αθλητικά πλαίσια. Κοινή πεποίθηση μας είναι ότι αυτοί που δικαιούνται της προσοχής των φιλάθλων είναι οι ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται στο γήπεδο και μόνο αυτοί. Είναι κρίμα οι προσπάθειες τους να πηγαίνουν χαμένες ή να αμαυρώνονται από την ανεπάρκεια ή την ανικανότητα των “αρχόντων” της αναμέτρησης .
Η παρατεινόμενη και συνεχής συζήτηση για την διαιτησία δεν είναι ούτε τυχαία, ούτε αδικαιολόγητη. Δυστυχώς, η ελληνική διαιτησία από μέρος του παιχνιδιού έχει μετατραπεί σε μέρος - και ίσως το μεγαλύτερο - του προβλήματος του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Η ομάδα μας ανήκει σε ένα Συνεταιρισμό που ξεκίνησε με στόχο και όραμα να αλλάξει την εικόνα του ελληνικού ποδοσφαίρου, να κερδίσει την εμπιστοσύνη του φίλαθλου κόσμου και να το αναβαθμίσει ως προϊόν. Από την πλευρά μας δεν πρόκειται να σταματήσουμε να επιδιώκουμε ένα καλύτερο, πιο ανταγωνιστικό και πιο δίκαιο πρωτάθλημα . Πιστεύουμε ειλικρινά ότι οι πρωτοβουλίες μας για την επίτευξη του στόχου αυτού αλλά και οι ευθύνες ανήκουν πρωτίστως σε εμάς. Η προσπάθεια μας θα συνεχιστεί ανεξάρτητα από τις όποιες αντιξοότητες προκύπτουν, είτε τυχαία, είτε όχι.
ΠΑΕ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ
Υ.Γ.1 Κάθε ομοιότητα με προηγούμενη ανακοίνωση άλλων ομάδων είναι εντελώς συμπτωματική όπως και οι “τυχαίες ή μη αντιξοότητες” στις οποίες αμφότερες αναφέρονται.
Υ.Γ. 2 Ανάμεσα στις κατά περίπτωση “κραυγές” και την “εκκωφαντική σιωπή”, θα ήταν προτιμότερο να αναζητήσουμε όλοι με συγκεκριμένες προτάσεις και ενέργειες, τη θεσμική κατοχύρωση ενός πιο δίκαιου και αδιάβλητου πλαισίου λειτουργίας του πρωταθλήματός μας».

Φυσικά, αστειεύομαι -είναι της μοδός αυτού του είδους το χιούμορ στις μέρες μας, άλλωστε. Ο Ολυμπιακός μάλλον δεν πρόκειται να εκδώσει τέτοια ανακοίνωση. (Αν μη τι άλλο, επειδή στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί).
Πιο πιθανό –αν μη τι άλλο επειδή στο σπίτι του… δήμιου δεν υπάρχουν τέτοια κολλήματα- είναι να εκδώσει το απογευματάκι μια ανακοίνωση που να λέει «ευχαριστούμε τον σερ Τάκη, πάμε με Σεγκούρα για… συρτάκι –στη φιέστα. Αν ερθεί, φιέστα. Κι αν δεν ερθεί, θα προσπεράσει. Και θα ‘ρθεί ο… Α-σεγκούρα. Με καβάτζα ακόμη τα λεφτά από τον έξυπνο επιχειρηματία και βαθύ γνώστη του ποδοσφαίρου που μας έδωσε… 15.000.000 γιούροζ για τον Καστίγιο -και με τα 22.000.000 γιούροζ που ΚΥΡΙΩΣ ο σερ Τάκης μας έφερε φέτος στα ταμεία από το Τσάμπιονς Λιγκ- έχουμε ρεφάρει ήδη καλοκαιρινές μεταγραφές και Μπελούτσι ωσαύτως. Άρα, άνετα παρουσιάζουμε ακόμη και τον πιο άγνωστο Ασεγκούρα ως το πιο σεγκούρο χαρτί μέσω μερικών μεταγραφών που θα πλασάρουμε ως ‘’υπερ-πελώριες’’ είναι δεν είναι. Κι αν ο Ασεγκούρα τα βρει σκούρα στα προκριματικά του Τζάμπιο Λιγκ του χρόνου, δεν μαμιέται; Το… μοναστήρι να ‘ν’ καλά κι από ηγούμενους –και προηγούμενους- να!»
Φυσικά, κάνω χιούμορ και πάλι. Ούτε τέτοια ανακοίνωση μπορεί να βγάλει ο Ολυμπιακός.
Γενικά, οτιδήποτε μπορεί να κάνει ή όχι ο Ολυμπιακός, ως ΠΑΕ, διέπεται από ένα χιούμορ παράξενο όσο και η κβαντική πραγματικότητα. Και υπό αυτή την έννοια, ο Ολυμπιακός, δεν έχει πάγκο: έχει κουτί. Είναι το κουτί που περιέχει «τον προπονητή του Σωκράτη» και είναι το ανάλογο με το κουτί που περιέχει τη «γάτα του Σρέντιγκερ».

Ας κάνουμε ένα ταξίδι στην ιστορία της παράξενης κβαντικής φυσικής. Το διάσημο νοητικό πείραμα του Νομπελίστα Αυστροϊρλανδού φυσικού (1887-1961), αλλιώς γνωστό και ως «παράδοξο του παρατηρητή», είχε να κάνει με τον προβληματισμό του για την «ερμηνεία της Κοπεγχάγης» αναφορικά με τον κβαντικό, υποατομικό μικρόκοσμο -σε σχέση με τα όσα παρατηρούμε να συμβαίνουν όντως στη φύση γύρω μας.
Η «ερμηνεία της Κοπεγχάγης» δόθηκε όχι σε μορφή «πέτρινων πλακών», αλλά σε μορφή από κοινού συμπερασμάτων από τους Μπορ και Χάιζενμπεργκ το 1927 και στο περίπου, συνοψίζεται στις ακόλουθες αξιωματικές αρχές:
Η φύση σε θεμελιώδες επίπεδο έχει άλλοτε κυματική κι άλλοτε σωματιδιακή μορφή.
Τα κάθε είδους πειράματα μπορεί να δείξουν είτε τη μία είτε την άλλη και ποτέ και τις δύο μαζί.
Δεν μπορούμε ποτέ να γνωρίζουμε ταυτόχρονα τις ακριβείς τιμές όλων των ιδιοτήτων ενός σωματιδίου μια δεδομένη στιγμή, π.χ. ταχύτητα και στροφορμή (αρχή της απροσδιοριστίας ή της αβεβαιότητας του Χάιζενμπεργκ).
Η περιγραφή της Φύσης, σ’ αυτό το θεμελιώδες επίπεδο, είναι πιθανοκρατική και όχι ντετερμινιστική. Εν ολίγοις, ένα σωματίδιο βρίσκεται συγχρόνως σε όλες τις πιθανές καταστάσεις που μπορεί να βρεθεί (υπέρθεση) και οι οποίες περιγράφονται από την κυματοσυνάρτηση «ψι» μέχρι να παρεμβληθεί μια παρατήρηση (από έναν άνθρωπο ή μια συσκευή), οπότε «αποκρυσταλλώνεται» σε κάποια απ’ αυτές και οι υπόλοιπες παύουν να έχουν ισχύ στον πραγματικό κόσμο (σ.σ.: κάποιοι λένε ότι ισχύουν σε άλλους κόσμους –«ερμηνεία των πολλαπλών συμπάντων»)
Η ερμηνεία αυτή της Φύσης ήταν που οδήγησε τον Αϊνστάιν στον πασίγνωστο αφορισμό του «είμαι πεπεισμένος ότι ο θεός δεν παίζει ζάρια με το Σύμπαν» και τον Σρέντιγκερ στην ανάγκη να τονίσει με κατανοητό στο ευρύ κοινό τρόπο τον εγγενή «παραλογισμό» της και την πλήρη ασυμφωνία της με όσα παρατηρούμε γύρω μας.
Σύμφωνα με το πείραμα που επινόησε, μέσα σ’ ένα κουτί μπαίνει μια γάτα, και μια προστατευμένη (από τη γάτα…) διάταξη που περιέχει μια φιάλη με υδροκυάνιο, μια απειροελάχιστη ποσότητα ασταθούς (ραδιενεργού) υλικού, ας πούμε, μόλις λίγα άτομα κι ένας μετρητής Γκάιγκερ.
Αν ένα απ’ αυτά τα άτομα εκπέμψει ραδιενέργεια (ο πυρήνας του υποστεί μετάπτωση) όσο η γάτα είναι στο κουτί, ας πούμε μέσα σε μια ώρα, ένας μετρητής Γκάιγκερ θα την μετρήσει, θα διεγείρει έναν διακόπτη, αυτός θα σπρώξει ένα σφυρί, θα σπάσει το φιαλίδιο με το υδροκυάνιο και πάπαλα η γάτα.
Αν δεν εκπέμψει, ανοίγουμε το κουτί και βγάζουμε έξω τη γάτα –με προσοχή μη μας κατεβάσει τα μούτρα με τα νύχια της από τη σύφιλη για τον αδικαιολόγητο εγκλεισμό της.
Με δεδομένο ότι δεν έχουμε βάλει μέσα στο κουτί μεγάλη ποσότητα ασταθούς υλικού, αλλά μόλις μερικά άτομα, η κβαντική αβεβαιότητα που επικρατεί σε επίπεδο ενός καθενός ατομικού πυρήνα δεν μας επιτρέπει να ξέρουμε με σιγουριά αν μέσα σ’ αυτό το χρονικό διάστημα της μιας ώρας θα υποστεί ή όχι μετάπτωση κάποιος απ’ αυτούς. Η πιθανότητα να συμβεί αυτό είναι, ας πούμε, 50-50%.
Σύμφωνα με όσα ξέρουμε απ’ τη ζωή γύρω μας, λοιπόν, η γάτα μέσα στο κουτί μας μετά από μία ώρα θα έχει ίσες πιθανότητες να είναι ζωντανή ή νεκρή. Αλλά αν πιστέψουμε την «ερμηνεία της Κοπεγχάγης» (και την αναγάγουμε σε επίπεδο μακρόκοσμου, στην πραγματικότητα που παρατηρούμε γύρω μας δηλαδή), μέχρι να ανοίξουμε το κουτί, είμαστε υποχρεωμένοι να θεωρούμε ότι και οι δύο καταστάσεις ισχύουν ταυτόχρονα, όπως περιγράφονται από την κυματοσυνάρτηση ψι.
Μόνο αν ανοίξουμε το κουτί (και παρεμβληθεί η παρατήρηση –εξ ου και «παράδοξο του παρατηρητή» ως εναλλακτική ονομασία του πειράματος) θα καταρρεύσει η κυματοσυνάρτηση και θα αποκτήσει συγκεκριμένη τιμή (0 –ζωντανή η γάτα ή 1-νεκρή η γάτα) η πιθανότητα.
Ως τότε η γάτα είναι, από κβαντική άποψη και νεκρή και ζωντανή ταυτόχρονα. Είναι «νεκροζώντανη» κι αυτό, κατέληξε ο Σρέντιγκερ είναι παράλογο, αφού αντιτίθεται με όλα όσα παρατηρούμε στον πραγματικό κόσμο γύρω μας.

Τα καλά νέα είναι ότι το νοητικό πείραμα του Σρέντιγκερ αποτελεί τεράστια προσφορά στη φιλοσοφία του 20^ου αιώνα –οδήγησε μάλιστα και στη διατύπωση του δόγματος ότι «η ιστορία της ανθρωπότητας είναι η μάχη ανάμεσα στη γάτα του Σρέντιγκερ και το σκυλί του Παυλώφ» (με την έννοια της «ελευθερίας επιλογής» απέναντι στην «εξαρτημένη αντίδραση»)
Τα κακά νέα είναι ότι, παράλογες ή όχι, οι κβαντικές εξισώσεις έχει αποδειχθεί ότι περιγράφουν τον μικρόκοσμο με ασύλληπτη ακρίβεια. Και συνεπώς, σε κάποιο επίπεδο ο θεός πράγματι παίζει ζάρια με το σύμπαν και η γάτα είναι κβαντικώς «νεκροζώντανη» μέσα στο κουτί της μέχρι κάποιος να το ανοίξει και να δει τι έχει απογίνει.
Και επειδή όλα στη ζωή Φυσική είναι, μας επιτρέπεται τώρα και η αναγωγή στον Ολυμπιακό και το κουτί με τον «προπονητή του Σωκράτη»: μέσα στο κουτί αυτό μπαίνει ένας προπονητής, μια μικρή ποσότητα ασταθούς υλικού (μια ομάδα νέα κατά τα δύο τρίτα) κι ένα φιαλίδιο με κώνειο. Ο προπονητής δεν έχει… θέση στην ομάδα! Έχει «υπέρθεση». Και άρα είναι νεκροζώντανος μέχρι κάποιος παρατηρητής (ο πρόεδρος Σωκράτης) να ανοίξει το κουτί, ώστε να καταρρεύσει η κυματοσυνάρτηση και να αποκτήσει τιμή η πιθανότητα.
Στην πραγματική ζωή, δεν αποκλείεται η τιμή αυτή να είναι και 0 (ζωντανός ο προπονητής). Στην… Ολυμπιακή ζωή, αποκλείεται: είναι πάντα 1. Νεκρός. Από το κώνειο που του δίνει ο πρόεδρος Σωκράτης (για να παραμείνουμε και στη σφαίρα της φιλοσοφίας…)
Γιατί; Κανείς δεν ξέρει ακόμη να πει με σιγουριά. Πειραματικώς έχει επαληθευθεί χωρίς αμφιβολία ότι έτσι συμβαίνει. Θεωρία όμως που να εξηγεί πειστικά το γιατί δεν έχουμε ακόμη –όπως δεν έχουμε άλλωστε και θεωρία που να εξηγεί πειστικά την πλήρη ασυμφωνία της κβαντομηχανικής με τα όσα παρατηρούμε γύρω μας.
Όσα παρατηρούμε στην πραγματική ζωή γύρω μας είναι τα εξής: ο Ολυμπιακός βρίσκεται ένα βαθμό πίσω από την κορυφή, είναι από τα φαβορί για το Κύπελλο κι έκανε την καλύτερη πορεία του ever στο Τσάμπιονς Λιγκ. Κι όλα αυτά μ’ ένα ρόστερ που:
δεν επέλεξε, τελικά, μόνος του ο προπονητής, αλλά παρέα μ’ έναν τεχνικό διευθυντή που του είχαν πει ότι δεν θα υπάρχει
ήταν κατά πάνω από το ήμισυ ολοκαίνουριο
και (αναγκαστικά) ήταν μικρό, αν μη τι άλλο έτσι ώστε ο –κάθε- Νούνιες να μπορεί να αποδείξει αν αξίζει μέσα από τις προπονήσεις και τα ματς και μόνο, χωρίς να πρέπει να ψάχνει μέρα παρά μέρα τα κλειδιά του αυτοκινήτου του στα αποδυτήρια ή να πρέπει κάθε τόσο να «βιδώνει λάμπες» στον αέρα και να κάνει ερωτική εξομολόγηση στη σφουγγαρίστρα, ωσάν στραβάδι σε λόγο ανεπιθύμητων «αρχαίων» στα σύνορα.
Στον… κβαντικό μικρόκοσμο του Ολυμπιακού, ωστόσο, ποιος ξέρει τι συμβαίνει; Κανείς. Ακόμη κι ένας Αϊνστάιν του ποδοσφαίρου θα αναγκαζόταν να το παραδεχθεί ταπεινά: Ο πρόεδρος Σωκράτης παίζει ζάρια με το ερυθρόλευκο σύμπαν αρέσει δεν αρέσει αυτό.
Και ένα είναι σίγουρο: αν κάποιος βρει θεωρία που να εξηγεί πειστικά τι ακριβώς επιδιώκει να μετρήσει ανοίγοντας κάθε φορά το κουτί (επηρεάζοντας έτσι, με τον ίδιο πάντα τρόπο την κυματοσυνάρτηση), είναι υποψήφιος για βραβείο Νόμπελ. Φυσικής και… μεταφυσικής ωσαύτως!

Το τέλος του ροτέισον μετά από…
εννιά αλλαγές στην 11άδα!

Πάμε τώρα στον Παναθηναϊκό. Για την ακρίβεια στη δική του… κβαντική πραγματικότητα.
«Το ροτέισον τελειώνει σιγά σιγά, διότι τελειώνει και η σεζόν και πρέπει να υπάρξει ένας κορμός», είπε ο Πεσέιρο. Το είπε αφού παρέταξε την ομάδα απέναντι στη Λάρισα με… εννιά αλλαγές (!) σε σχέση με το ματς στο Περιστέρι και αφού έριξε στη μάχη τον Νίνη, σχεδόν μετά από επτά μήνες απραξίας, αλλά και τον Μανούτσο. Ο οποίος ήρθε δανεικός από την Μάντσεστερ ως -εμφανέστατα…- κλασικός, θηριώδης σέντερ φορ
-προφανώς για να μαζέψει κεφαλιές, να τραβήξει πάνω του κεντρικούς αμυντικούς και να τελειώσει φάσεις από κοντά μετά από αναμπουμπούλες στην περιοχή ή γρήγορη εναλλαγή της μπάλας με συμπαίκτη-
αλλά έπαιξε ως περιφερειακός –στο πρώτο ματς μετά από μήνες που ο Παναθηναϊκός είχε δύο καθαρά εξτρέμ στην ενδεκάδα του και δύο αξιόπιστα μπακ πίσω τους (Σπυρόπουλο και Νίλσον), με αξιόλογες επιθετικές ικανότητες επίσης.
Εφόσον το ματς ήρθε 2-0, στη γλώσσα μιας ομάδας που έχει πάρει έναν τίτλο σε 12 χρόνια, όλα τα πιο πάνω μεταφράζονται σε «άψογη διαχείριση του υλικού» και «εμπνευσμένη τακτική», αλλά υπό οποιεσδήποτε άλλες συνθήκες δεν θέλω καν να φανταστώ πώς θα ονομάζονταν. Ειδικά αν τα είχε κάνει κάποιος «Λεμονής», για παράδειγμα. Ας είναι.
Είπαμε: η νίκη αρκεί συχνά για να σκεπάσει τα πάντα και, εφόσον προκύπτει στη συνέχεια και κάτι όπως η μανούρα του Γκονζάλες επειδή αποκλείστηκε από την αποστολή (άλλη εμπνευσμένη διαχείριση υλικού κι αυτή, ειδικά απέναντι σ’ έναν παίκτη με τον –καλό ή κακό, πάντως γνωστό τοις πάσι- χαρακτήρα του Έκι…), πάσα άλλη αρχή –γκρίνιας- παυσάτω και πάμε παρακάτω. Στον επόμενο «τελικό». Και στο τέλος η σούμα. Καλά να είμαστε πάνω απ’ όλα και θα τα λέμε και μέχρι τότε και μετά…
Δύο λόγια, επίσης, για τη Λάρισα: είναι προς τιμήν της ότι έχει επιλέξει να αγωνίζεται με περήφανο τρόπο. Αν αγωνιζόταν με άλλο τρόπο ίσως να «τσιμπούσε» βαθμό την Κυριακή. Ίσως και όχι όμως. Και σε τέτοια περίπτωση δεν θα κέρδιζε καν τον σεβασμό του αντιπάλου, όπως αυτός (ορθώς και μεγαλόψυχα) εκφράστηκε από τους παίκτες του Παναθηναϊκού. Η ΑΕΛ είναι μια από τις δύο ομάδες στο πρωτάθλημα –η άλλη είναι ο Αρης- που άνετα μπορεί κάποιος να δώσει τα λεφτάκια του για να πάει να τις παρακολουθήσει κι ας μην είναι οπαδός τους. Και στο σημερινό ελληνικό ποδόσφαιρο, αυτό είναι ήδη «τίτλος».

Ο Κωστένογλου, ο Ριβάλντο
και ένα αρχαίο ρητό…

Τέλος, στην ΑΕΚ, έπρεπε ίσως να βρεθεί στον πάγκο ένας άνθρωπος που στ’ αλήθεια αισθάνεται ότι δεν κρίνεται –σε τίποτε- από τους άλλους ανθρώπους αλλά από μια ανώτερη δύναμη, για να τολμήσει να κάνει πράγματα που κι ένα μικρό παιδί θα έβλεπε ότι θα έπρεπε (τουλάχιστον) να δοκιμαστούν προκειμένου να αλλάξει εικόνα η ομάδα.
Ο σεβασμός απέναντι σε προσωπικότητες του παγκόσμιου ποδοσφαίρου όπως ο Ριβάλντο ή απέναντι σε παίκτες-κοσμήματα (από κάθε άποψη) του ελληνικού ποδοσφαίρου, όπως ο Λυμπερόπουλος είναι δεδομένος και από τον κόσμο και από τον κάθε προπονητή. Πόσο μάλλον από έναν προπονητή όπως ο Κωστένογλου που, σε επίπεδο χαρακτήρα τουλάχιστον, δεν νομίζω ότι ελέγχεται στο παραμικρό.
Επειδή «αρχή άνδρα δείκνυσι», όμως, όταν βρεθεί κάποιος σε θέση να ασκήσει εξουσία είναι και που δείχνει (ή όχι) σεβασμό απέναντι στον εαυτό του. Και ο «πατήρ Νίκος» τον σεβασμό αυτόν τον δείχνει με το παραπάνω:
Μέσα σε ελάχιστα παιχνίδια πήρε ήδη την κριτική που του ασκήθηκε και την αξιοποίησε θετικά (αντί να μουρμουρίσει, απλώς γι’ αυτήν),
δεν αναζήτησε ερείσματα στα αποδυτήρια ή στην κερκίδα, αλλά έπραξε και πράττει κατά –προπονητική- συνείδηση,
δεν ταμπουρώθηκε πίσω από την «προσωρινότητά» του ή από το πιθανότατα «μάταιο» του εγχειρήματος που ανέλαβε, αλλά το πίστεψε και τολμά να το διεκδικήσει.
Είναι αξιοσημείωτη μια τέτοια συμπεριφορά –ειδικά όταν συνοδεύεται και από σεμνότητα και ταπεινοφροσύνη ανάλογη μ’ αυτήν που επιφύλαξε και σχολιάζοντας το «καπρίτσιο» του Ριβάλντο στην αλλαγή του. Καπρίτσιο αναμενόμενο από παίκτη τέτοιου βεληνεκούς και το οποίο ή θα αντιμετωπιζόταν έτσι όπως ενστικτωδώς το αντιμετώπισε ο Κωστένογλου είτε θα γινόταν «πυρκαγιά», τελείως αχρείαστη πάντοτε και παντού, πόσο μάλλον στην ΑΕΚ αυτών των ημερών…)