“Πορείες κάνουν και οι συνταξιούχοι…”
δημοσιευμένο από τον : markakis στην κατηγορία Παναθηναϊκός , tags: Γιουρόπα ΛιγκΛόγω της απεργίας χθες, έγραψα για το φύλλο της Πέμπτης του GOAL, στην ουσία, από την Τρίτη το βράδι –άντε Τετάρτη ξημερώματα, αν θέλετε. Λυπάμαι που έπεσα τόσο «μέσα» σε όλα όσα υπονοούσα ανάμεσα στις γραμμές. Διότι, αφού χαρακτήριζα το παιχνίδι «ασυνήθιστα σημαντικό και για την ίδια την ομάδα και τον προπονητή της», εξηγούσα:
«… Οι μεγάλες ομάδες, ειδικά εάν έχουν χάσει το δρόμο τους για κάποιο μεγάλο διάστημα, επανέρχονται στην πρότερή τους κατάσταση (ή και σε καλύτερη ακόμη) μόνον με έναν τρόπο: βάζοντας ΥΨΗΛΟΥΣ στόχους και κυνηγώντας τους με πάθος και πείσμα, χωρίς να εφευρίσκουν άλλοθι –οσοδήποτε πειστικά- για να τους βάλουν σε δεύτερη μοίρα.
… Διότι, με δεδομένο ότι το κάθε τι κρίνεται απολύτως σωστά μόνον όταν υπολογίσει κανείς τι σημαίνει η ΑΠΩΛΕΙΑ του, θα συμφωνήσω ότι το πρωτάθλημα είναι, για πολλούς και διάφορους λόγους, ο Νο1 στόχος των ‘‘πρασίνων’‘ εφέτος.
Αυτό όμως –ειδικά στον Παναθηναϊκό, που ως ιδεολόγημα έμεινε ζωντανός στα ‘‘πέτρινα χρόνια’‘ του ακριβώς λόγω της Ευρώπης (και του μπάσκετ –αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα)- δεν επιτρέπεται να καταστήσει τυχόν πρόκρισή του στους ‘‘8’‘ του Γιουρόπα Λιγκ στόχο… δευτέρας διαλογής, περιττή πολυτέλεια, άνευ ουσίας ‘‘εφήμερη χαρά’‘.
Η κάθε ομάδα οφείλει να σχεδιάζει το μέλλον της με βάση το ΔΙΚΟ της παρελθόν και ΚΑΝΕΝΟΣ άλλου. Ας παίξει με βάση ΑΥΤΟ το σκεπτικό απόψε ο Παναθηναϊκός κι ας αποκλειστεί. Κάθε άλλο σκεπτικό, του κάνει –μακροπρόθεσμα- ζημιά, κι ας προκριθεί! Είναι τόσο απλό…»
Αυτά έγραφα από την Τρίτη το βράδι για την Πέμπτη το βράδι και λυπάμαι, πολύ που, τελικά, όπως αποδεικνύεται σήμερα Παρασκευή, ήταν όντως τόσο απλό.
Οι «πράσινοι» κατέβηκαν στο ματς με τη Σταντάρ (μια ομάδα καλοδουλεμένη και επικίνδυνη μπροστά, όχι όμως καλύτερη από τον Παναθηναϊκό, σε καμία περίπτωση) όχι μόνο αδιάβαστοι, αλλά και τελείως ανιστόρητοι, όχι απλώς χωρίς πάθος, αλλά και χωρίς σχέδιο. Εγκατέλειψαν ό,τι τους απέδωσε τα μέγιστα στα ματς με τη Ρόμα (δηλαδή το 3-2-4-1 που μπορεί να δώσει λύσεις και σε ό,τι αφορά την άμυνα-σουρωτήρι και σε ό,τι αφορά την απαίτηση, ειδικά στην Ευρώπη, για πρέσινγκ από ψηλά και για πολλούς παίκτες στην αντίπαλη περιοχή) και επέστρεψαν σ’ ένα «αλαζονικό» σε λογική 4-3-3 που, όμως, στην πράξη ήταν πιο light κι από γιαούρτι 0%:
με τον… «γυάλινο» και «φλύαρο» Ρουκάβινα μέσα,
με τον Σίλβα να πρέπει να κάνει στο γήπεδο όχι μόνο τον παιδονόμο της αφελούς και «γκαφαδόρικης» αμυντικής γραμμής αλλά συγχρόνως ΚΑΙ τον «Καραγκούνη»,
με τον Γκαλίνοβιτς να ανασύρεται από τη ναφθαλίνη –αντί, έστω, του Καρνέζη για τον οποίο τόσο καλά λόγια ακούγονται χρόνια τώρα- για λόγους που ούτε ο ίδιος πρέπει να έχει καταλάβει,
με τον Σπυρόπουλο να… ξεκουράζεται (από ποια ακριβώς κούραση; Δεν ξεκουράστηκε στο ματς με τον Πανιώνιο;),
με τον Βύντρα να έχει πράγματι πιστέψει και ο ίδιος ότι είναι ένα κράμα Μάνφρεντ Καλτς και Ντάνι Άλβες,
με τον Λέτο να μην ενθουσιάζει μεν, αλλά πάντως -και χωρίς να έχει την παραμικρή βοήθεια (και πάλι) από τα υπόλοιπα χαφ ή από τον Δάρλα- να προσπαθεί, αλλά παρά ταύτα να είναι και πάλι εκείνος που αντικαταστάθηκε και όχι ο Ρουκάβινα που από το 5′ και μετά έπαιζε μόνο σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες στο ματς…
Βάλτε στην εξίσωση το γεγονός ότι ο Νίνης ήταν σε κακή βραδιά και ο Νιόπλιας στη χειρότερη του από τότε που ανέλαβε την ομάδα και φτάνουμε χωρίς εκπλήξεις στον αποκλεισμό –διότι άντε και έβαλες και στο Βέλγιο 3 γκολ -χλωμό. Είναι δυνατόν, μ’ αυτή την άμυνα να μη φας και εκεί άλλα δύο; Έως και πεθαμενί…
Άντε λοιπόν τώρα, ζήτω του πρωταθλήματος –άλλωστε, καθώς λένε χρόνια τώρα και αλλού: «αυτό μετράει», «πορείες κάνουν και οι συνταξιούχοι» κ.λπ., κ.λπ. Κι αν το πάρει, έχει (υπό συνθήκες) καλώς. Αν όχι, όμως, μην ξεχάσουν άμεσα να δώσουν άμεσα μεγάλο μπάτζετ στον… τεχνικό διευθυντή για να θαυματουργήσει (ξανά), ΟΚ; Α, και, φυσικά, μην ξεχάσουν να τονίσουν και δεόντως ότι ο Τεν Κάτε έφυγε και από την Άλ Άχλι, έτσι; Είναι σοβαρό κι αυτό, αποτελεί μεγάααλη δικαίωση, μην το αφήνουμε στην άκρη…
Feed