SPORT 24 - Στέλιος Μαρκάκης

Από την εποχή που ο Αντρέας Βγενόπουλος αποφάσισε ότι η ώρα του να μπει στον Παναθηναϊκό είχε έρθει, η πορεία του θυμίζει παρτίδα σκάκι. Αλλά μόνο υπό την έννοια ότι κάθε κίνησή του μοιάζει να προετοιμάζει το έδαφος και για τις επόμενες τρεις, τέσσερις. Εύκολο, αν είσαι ιδιοφυΐα στο συγκεκριμένο παιχνίδι ή αν το παιχνίδι απλώς μοιάζει με σκάκι, αλλά κατά βάθος είναι κάτι άλλο, που τους κανόνες του, τους ορίζεις εσύ…
Όταν μιλάμε για μια μεγάλη ομάδα όπως ο Παναθηναϊκός, η οπτική του οπαδού είναι λογικό να είναι διαφορετική από την οπτική του δημοσιογράφου, του παίκτη, του προπονητή, του παράγοντα, του μετόχου.
Η οπτική του Βγενόπουλου, όμως, είναι, προφανώς, δική του και μόνο. Και γι’ αυτό, το να προσπαθήσει κάποιος να αναζητήσει τα πώς και τα γιατί κάθε του πρωτοβουλίας (ή κάθε παράλειψής του να πάρει πρωτοβουλία), δεν έχει νόημα.
Απλώς δεν ξέρουμε αρκετά για να μπορέσουμε να τις εντάξουμε σε πλαίσιο που να επιτρέπει λογική ανάλυση. Και γι’ αυτό, ας αφήσουμε τις αιτίες και τους στόχους τους στην άκρη.
Δεν έχει σημασία αν ο Βγενόπουλος υπονοούσε χθες ότι, π.χ., ο Βαρδινογιάννης είναι εκείνος που θα χαρεί αν χάσει ο Παναθηναϊκός το πρωτάθλημα –επειδή, κατά την ίδια γραμμή λογικής, θα αποδειχθεί ότι πολυμετοχικότητα, μονομετοχικότητα, είναι ένα και το αυτό.
Ούτε αν υπονοούσε ότι είναι οι Γιαννακόπουλοι αυτοί που θα χαρούν αν χάσει ο Παναθηναϊκός το πρωτάθλημα (επειδή θέλουν να αποτύχει ο Πατέρας και να αλλάξει πρόεδρος το καλοκαίρι) έχει σημασία.
Ούτε καν αν αποκαλυφθεί ότι ο Βγενόπουλος πρόσφερε πριν από δέκα μέρες 20.000.000 ευρώ ρευστό για μεταγραφές και οι άλλοι το αρνήθηκαν επειδή δεν έχουν όρεξη να ξοδευτούν για αύξηση μετοχικού κεφαλαίου ή, αντίστοιχα, να μειώσουν το υπάρχον ποσοστό τους στην ΠΑΕ, έχει σημασία.
Διότι πέρα από τα απώτερα «γιατί» και τα «πώς» κάθε κίνησης, υπάρχουν –κάθε φορά- και οι συνέπειές της. Κι αυτές είναι συνήθως άμεσες και αφορούν το «τώρα» έτσι ακριβώς όπως το βλέπει, με τη δική του οπτική, ο μέσος οπαδός, αλλά και ο τυπικός ποδοσφαιριστής μιας ελληνικής ομάδας.
Οι συνέπειες της χθεσινής πρωτοβουλίας, για οποιονδήποτε λόγο κι αν την πήρε και οποιονδήποτε στόχο κι αν έχει, είναι δεδομένες: νέα μουρμούρα, νέα καχυποψία, νέα πόλωση, νέος αποπροσανατολισμός.
Της ομάδας από τους άμεσους στόχους της
(που είναι να προσπαθήσει -αφού τα έχει κάνει ρόιδο με τον μεταγραφικό της σχεδιασμό τεσσάρων σερί περιόδων- να μην της κοστίσουν οι αδυναμίες της ως το τέλος της σεζόν)
και της κερκίδας από τον φυσικό της ρόλο σε μια τέτοια σεζόν
(την αμέριστη στήριξη, δηλαδή, μιας ομάδας που, παρά τις αδυναμίες της, έχει και χαρακτηριστικά που έλειπαν για χρόνια από τον Παναθηναϊκό και μια πολύ καλή «μαγιά» για να χτίσει επάνω της και να κάνει δύο-τρία μαζεμένα βήματα μπροστά εφόσον ενισχύσει τα ταμεία της, αλλά και το ηθικό και την ψυχολογία της μ’ έναν τίτλο).
Η κοινή λογική –που σίγουρα δεν αποτελεί μέρος των… κανονισμών παιδιάς του «Βγενοπούλειου σκακιού»- λέει ότι ακόμη κι αν ο σκοπός του Mr MIG είναι ο αγαθότερος δυνατός (με βάση τον δικό του τρόπο σκέψης, φυσικά), αυτό καθόλου δεν αποκλείει το να αποτελεί χαλί στο δρόμο για την κόλαση.
Διότι, αν ο Παναθηναϊκός πάρει τελικά το πρωτάθλημα, έχει καλώς.
Και έχει καλώς επειδή -μόνο- σε τέτοια περίπτωση, μπορεί πράγματι να κάτσει κάποιος να μπει στον κόπο να (απαιτήσει) να μάθει «πώς», «γιατί», «στόχους» και «προθέσεις» κι αφού τα βάλει όλα κάτω, να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ορθώς έκανε ο Βγενόπουλος (και ορθώς τον σιγοντάρισε, εμμέσως πλην σαφέστατα και ο Πατέρας)
και σε μια κρίσιμη καμπή του μαραθωνίου, ο μεν έθεσε ζήτημα «πέμπτης φάλαγγας» εντός της ομάδας και ο δε αποκάλεσε μια τέτοια καταγγελία απλή «άποψη ενός μετόχου».
Αν όμως ΔΕΝ πάρει το πρωτάθλημα ο Παναθηναϊκός, πλανάται πλάνην οικτράν ο Βγενόπουλος (αλλά και ο Πατέρας), εάν νομίσουν ότι εύκολα και γρήγορα θα τους βγάλει ο κόσμος από την εξίσωση, θα τους αποθεώσει ως μόνους γνήσιους και άδολους παναθηναϊκούς και θα τα ρίξει όλα στον Βαρδινογιάννη και τους Γιαννακόπουλους.
Διότι, στο κάτω κάτω της γραφής, από τότε που ξεκίνησε η πολυμετοχικότητα –και παρά τις τριβές και τα σκαμπανεβάσματα στις ΣΧΕΣΕΙΣ των μετόχων- το σχέδιο που είχαν συναποφασίσει ακολουθείται εν τέλει και μάλιστα κατά γράμμα. Και αν ο τρόπος να πάρει ο Παναθηναϊκός το πρωτάθλημα είναι τα 35.000.000 ευρώ… το χρόνο και όχι σε δύο χρόνια, η οπτική του οπαδού μπορεί να το δικαιολογήσει. Αλλά, στις μέρες μας, σχεδόν κανείς άλλος δεν μπορεί (και μάλλον δεν δικαιούται κιόλας) να έχει τέτοια large άποψη…

ΠΡΟΣΘΗΚΗ: Για να μην παρεξηγηθεί κάτι απ’ τα πιο πάνω: φυσικά και ΔΕΝ προκύπτει από το ρεπορτάζ πρόταση Βγενόπουλου για 20.000.000 για μεταγραφές. Υπόθεση εργασίας είναι αυτό που αναφέρω, απλώς για να ενισχυθεί με παράδειγμα η θέση μου.
Αντίθετα, σύμφωνα με το πιο πρόσφατο ρεπορτάζ, ούτε τον Βαρδινογιάννη εννοεί ο Βγενόπουλος με τη δήλωσή του, ούτε τους Γιαννακόπουλους. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις εννοεί κάποιους ελάσσονες παράγοντες, νυν και πρώην, που τα κίνητρά τους είναι προσωπικά και είναι μάλλον αδύνατον να συνδέονται με τις προθέσεις οποιουδήποτε μεγαλομέτοχου.
Κι αν είναι έτσι, δεν διαφωνώ ότι η παρουσία τους στα επίσημα είναι (το λιγότερο) ενοχλητική και δείγμα νοσηρότητας -παρούσης ή κληρονομημένης. Απ’ τη στιγμή που δεν κατονομάζονται, όμως, από τον Βγενόπουλο, εξακολουθώ και επιμένω ότι οι δηλώσεις του δημιουργούν μουρμούρα και απορίες τελείως αχρείαστες στον Παναθηναϊκό την παρούσα στιγμή.
Αυτά είναι ζητήματα που θα έπρεπε, απλά και γρήγορα, να λύνονται στις συζητήσεις μεταξύ των μεγαλομετόχων, όσο κι αν είναι “μουτρωμένοι” μεταξύ τους και να μην αμολιούνται στον “αέρα”, να ψάχνει κάποιος να βρει άκρη αν αφορούν πρόσωπα ουσίας, με πραγματική επιρροή στα της ομάδας ή πρόσωπα που κακώς βρίσκονται ακόμη στο ευρύτερο περιβάλλον της τωρινής ή κάποιας προηγούμενης διοίκησης…