Μαθαίνω ότι η διοίκηση του Παναθηναϊκού μετέφερε τα συγχαρητήριά της στην ομάδα για την προσπάθεια που κατέβαλε στην Τούμπα. Ως κίνηση αβρότητος, την επιδοκιμάζω. Αρκεί, φυσικά, στο τέλος της σεζόν να προχωρήσει σε ανάλογη κίνηση και προς τους παίκτες της ομάδας που θα έχει κατακτήσει το πρωτάθλημα. Και οι οποίοι καθόλου σίγουρο δεν είναι πια ότι θα ταυτίζονται με τους χθεσινούς αποδέκτες των «μπράβο».
Το πράγμα, βλέπετε, είναι απλό: με ΑΕΚ, Άρη, Λάρισα, Καβάλα και ΠΑΟΚ, ο Παναθηναϊκός έχει μόνο μία νίκη –στο «Αλκαζάρ», όπου, όπως αποδεικνύεται πρέπει, άλλωστε, να προσπαθήσεις για να χάσεις. Και, ναι.
Συμφωνώ ότι αυτό και μόνο το γεγονός αρκεί για να πείσει και τον πλέον νοσταλγικό ζηλιάρη ότι σφυρίγματα, ως μεγάλη ομάδα, μπορεί να παίρνει πού και πού, αλλά, παρά το σχετικό ζάλισμα των «ούμπαλά» μας από τους επαγγελματίες του είδους, «παράγκα» και κύκλωμα που να τον «σπρώχνει» με κάθε τρόπο δεν έχει στήσει –και μπράβο του.
Έτσι, αν κατακτήσει το πρωτάθλημα, δεν θα έχει για τίποτε να ντραπεί και κάθε λόγο να πανηγυρίζει (πράγμα σημαντικό για τη μέγιστη πλειονότητα των φίλων του που έχουν αυτήν ακριβώς τη νοοτροπία και τα «σικέ» δεν τα γουστάρουν καθόλου, κατά βάθος…)
Αντιστοίχως, όμως, αν ΔΕΝ το κατακτήσει, θα έχει κάθε λόγο να πάρει φόρα και να βαρέσει μόνος του το κεφάλι του στον τοίχο και καμία δικαιολογία να μην το κάνει –διότι το να πει σε τέτοια περίπτωση ότι του φταίει, π.χ., ο Σπάθας (που τίμησε και με το παραπάνω το επώνυμό του το Σάββατο), θα είναι το λιγότερο κωμικό.

Ο Παναθηναϊκός πληρώνει σ’ αυτά τα τελευταία του παιχνίδια λάθη χιλιογραμμένα και χιλιοειπωμένα, για τα οποία κυρίως υπεύθυνος είναι ο τεχνικός διευθυντής του, δευτερευόντως ο Τεν Κάτε (ΜΟΝΟΝ επειδή δεν πήρε το ζήτημα επάνω του όταν έπρεπε και δεν εξέθεσε δημόσια την κατάσταση που αντιμετώπιζε –και- σ’ αυτό το θέμα, των μεταγραφών) και, στο ίδιο επίπεδο με τον Τεν Κάτε και η διοίκησή του. Η οποία, όταν αντικατέστησε τον Ολλανδό μ’ έναν πολλά υποσχόμενο, αλλά χωρίς εμπειρία, προπονητή, έπρεπε να υπολογίσει ότι, για να αυξήσει τις πιθανότητές του να αντέξει στην πρωτόγνωρη πίεση, θα χρειαζόταν να τον «προικίσει» με τα εφόδια που πεισματικώς ΑΡΝΗΘΗΚΕ στον προκάτοχό του. Αν μη τι άλλο, δηλαδή, μ’ έναν σοβαρό και αξιόπιστο στόπερ που θα μπορούσε να παίξει ηγετικό ρόλο στην άμυνά του.
Δεν το έκανε. Τον άφησε να προσπαθεί να λύσει όσα αντιμετώπιζε ο Τεν Κάτε, χωρίς, όμως, να είναι ο Τεν Κάτε. Ο Ολλανδός ένιωθε ότι είχε το «ειδικό βάρος» να πάρει ρίσκα που ο Νίκος Νιόπλιας (καλώς ή κακώς και βάσιμα ή αβάσιμα δεν έχει και τόση σημασία) αισθάνεται ότι αν τα πάρει και δεν του βγουν, πάει, «τελείωσε».
Το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπουμε όλοι: οι «πράσινοι» σπανίως –και μόνο αν ευνοηθούν από τις ειδικές συγκυρίες κάποιου αγώνα- βρίσκουν τρόπο να αμύνονται (ως ομάδα) αποτελεσματικά και συγχρόνως να επιτίθενται (ως ομάδα) αποτελεσματικά. Ή το ένα ή το άλλο, καταφέρνουν. Κι έτσι, όταν βρεθούν στην ανάγκη να πετύχουν ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ τη νίκη, φτάνουν πολύ εύκολα στο να προδίδονται από την άμυνά τους.
Π.χ., χθες στην Τούμπα, απόντος του Βιτόλο, το κέντρο το πήραν εύκολα. Και, όπως εξελίχθηκε το ματς, το μόνο που χρειάζονταν για να μη φύγουν ηττημένοι από τη Θεσσαλονίκη ήταν να τροφοδοτήσουν λίγο πιο σωστά τον Σισέ και να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον Μουσλίμοβιτς (που είναι φορ με «καμπανέλια»). Πώς, όμως, να γίνει το πρώτο, όταν ο Νίνης μπαίνει στο… 80΄; Και πώς να γίνει το δεύτερο, όταν το κέντρο της άμυνάς του δεν μπορεί να παίξει σοβαρά κανέναν πραγματικό σέντερ φορ και ο Βύντρα (είτε κατ’ εντολήν είτε από αφέλεια δεν έχει σημασία), έχει αναλάβει πια το βάρος των μισών επιθέσεων της ομάδας από δεξιά;
Χωριά που φαίνονται, κολαούζους δεν θέλουν. Και το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός, από μεγάλο φαβορί που ήταν, έφερε πλέον κυρίως ο ίδιος τον εαυτό του σε θέση να αγωνιά για δύο ομάδες, αξιοσημείωτο είναι, αλλά δυσεξήγητο δεν είναι.
Και ούτε έχει νόημα η εξήγησή του. Νόημα έχει, αν μπορεί, να συνέλθει και να σώσει την παρτίδα.
Διότι είμαι ο πρώτος που υπογράφω ότι αποπνέει ΥΓΕΙΑ το να διεκδικούν τρεις ομάδες το πρωτάθλημα μέχρι το τέλος. Και ακόμη πιο υγιές και ωραίο θα είναι να το πάρει ο ΠΑΟΚ. Αλλά για τον Παναθηναϊκό ως ομάδα, το να χάσει τον φετινό τίτλο (είτε από τον φετινό Ολυμπιακό των χιλίων προβλημάτων και της πολύ κακής αγωνιστικής εικόνας, είτε από τον αξιέπαινο ΠΑΟΚ που είναι σοβαρός και έχει σπουδαίο προπονητή, αλλά δεν παύει να έχει ξοδέψει το εν πέμπτον των χρημάτων που έχουν ξοδέψει οι «πράσινοι» τα τελευταία δύο χρόνια) θα σημαίνει ότι θα έχει να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα πολύ μεγαλύτερο από «έναν –ακόμη- χαμένο τίτλο».
Ο ίδιος θα φταίει, βλέπετε, αλλά αυτό το «ο ίδιος» δεν επιμερίζεται ισομερώς. Και κάπου εκεί, στην κατανομή, είναι που θα γίνει ο μαύρος χαμός…